ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯੋਨ੍ਨਤਧ੍ਵਸ੍ਤਚਿਤ੍ਤਚੈਤ੍ਯਕृਤਾਲਯਃ । ਯਾਚ੍ਞਾਬਹੁਲਯਾਮਿਨ੍ਯਾਂ ਲੋਭੋਲੂਕੋ ਵਿਵਲ੍ਗਤਿ
ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਉਲਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲਾਲਚ ਦਾ ਉੱਲੂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਤਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍ । ਜਰਾਜਰ੍ਜਰਮਾਰ੍ਜਾਰੀ ਯੌਵਨਾਖੁਂ ਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬੁਢਾਪਾ ਦੀ ਬਿੱਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੰਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਸ੍ਸਾਰਾ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਧਰਾਧਰਸਮੁਨ੍ਨਤਿਃ । ਦਿਣ੍ਡੀਰਪਿਣ੍ਡਿਕੇਵੇਯਂ ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਆਯਾਤਿ ਪੁष੍ਟਤਾਮ੍
ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਅਸਲ ਮੱਤਲਬ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਉਭਰਦੀ ਤੇ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਝੂਠੀ ਭਰਪੂਰੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਆਭਾਸਪੁष੍ਪਧਵਲਾ ਜਗਤ੍ਪਲ੍ਲਵਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਸਤ੍ਤਾਲਤਾ ਵਿਕਸਿਤਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਫਲਧਾਰਿਣੀ
ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਬੇਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦਿੱਖ-ਰੂਪ ਫੁੱਲ ਚਿੱਟੇ ਹਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਫਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਚਲਮਹਾਸ੍ਥੂਣਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਗਗਨਾਚ੍ਛਾਦਨਂ ਚਾਰੁ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਗृਹਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਘਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਥੂਣਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਵਿੰਡੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਛੱਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸਰਸਿ ਸ੍ਫਾਰੇ ਚਰਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣषਟ੍ਪਦਾਃ । ਸ਼ਰੀਰਪੁष੍ਕਰੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਦ੍ਰੂਪਰਸਪਾਯਿਨਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਛੇ ਝੁੰਡ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਭੋਮਾਰ੍ਗਮਹਾਨੀਲਕੁਟ੍ਟਿਮੇ ਕਾਨ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਭੁਵਨਾਵਵਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਦੀਪਿਕਾ
ਸਫ਼ਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਨੀਲ ਪੱਟੀ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਆਸ਼ਾਤਨ੍ਤੁਨਿਬਦ੍ਧਾਙ੍ਗੀ ਜਨਤਾਜੀਰ੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਸ਼ਲਾਕਾਨ੍ਤੇ ਨਿਬਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਪਞ੍ਜਰੇ
ਇਨਸਾਨੀ ਜਾਤ ਦੀ ਬੁੱਢੀ ਪੰਛੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਆਸ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਖੋਖੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ ਹੈ।
ਅਨਾਰਤਪਤਜ੍ਜਾਤਭੂਤਪਰ੍ਣਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਸ੍ਪਨ੍ਦਤੇ ऽਜਗਰਾਮृष੍ਟਾ ਸਂਸृਤਿਵ੍ਰਤਤਿਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸਦਾ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੰਬਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪृष੍ਠੇ ਕਤਿਪਯਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਦृष੍ਟਾਃ ਕਾਲਜਾਲਿਨਾ । ਅਧਃਕृਤੋਗ੍ਰਨਰਕਪਙ੍ਕਾਸ਼੍ ਸ਼ਙ੍ਕੋਜ੍ਝਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੁਝ ਜੀਵ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਚੀਕੜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਕ ਦਮ ਨਜ਼ਰੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤੇਨ੍ਦੁਖਣ੍ਡਕਬਿਸਾ ਨੀਲਨੀਰਦਸ਼ੇਵਲੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਸਰਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਸੁਰਸਾਰਸਾਃ
ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਕਾਈ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਫਲਾਵਲਿਮਤੀ ਵਾਸਨਾਜਲਮਾਲਿਤਾ । ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਮੋਦਮਯੀ ਸ੍ਫੀਤਾ ਕ੍ਰਿਯਾਵਿਕਸਿਤਾਬ੍ਜਿਨੀ
ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਦੀ ਖਿੜੀ ਕਮਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਰਾਕੀ ਸृष੍ਟਿਸ਼ਫਰੀ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਭਵਪਲ੍ਵਲੇ । ਕृਤਾਨ੍ਤਵृਦ੍ਧਗृਧ੍ਰੇਣ ਸ਼ਠੇਨ ਵਿਨਿਗੀਰ੍ਯਤੇ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤ ਮਛੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਥਰਥਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਚਲਾਕ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਗ੍ਰਿਧ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਤਰਙ੍ਗਫੇਨਮਾਲੇਵ ਸੈਵਾਨ੍ਯੇਵ ਚ ਭਙ੍ਗੁਰਾ । ਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਸ਼੍ਵੋ ऽਪਰੇਨ੍ਦੁਲੇਖੇਵ ਸਮੁਦੇਤਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਾ
ਝਾਗ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਦuniya ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ, ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਅਜੋਬਾ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਰਿਭੂਤਸ਼ਰਾਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਣਭਙ੍ਗੀਨਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾ । ਇਦਂ ਕਾਲਕੁਲਾਲੇਨ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਜੋ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਚੱਕਰ ਕਾਲ ਦਾ ਕੁੰਭਾਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉਲਟਦਾ ਹੈ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨਲ੍ਪਾਨਿ ਸਞ੍ਜਾਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਚਲੇ ਪਦੇ । ਜਗਜ੍ਜਙ੍ਗਲਜਾਲਾਨਿ ਦਗ੍ਧਾਨਿ ਯੁਗਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਅਡੋਲ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਭਾਵਾਭਾਵੈਰ੍ ਅਪਰ੍ਯਨ੍ਤੈਸ੍ ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਸ਼ਤੈਃ । ਵੈਪਰੀਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤੀਯਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਂ ਜਾਗਤੀ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਅੰਤਹੀਣ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ, ਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਦਸ਼ਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੈਰ੍ ਯੁਗਪਰਾਵਰ੍ਤੈਰ੍ ਵਾਸਨਾਸ਼ृਙ੍ਖਲੋਮ੍ਭਿਤਾ । ਮੋਹਾਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਨ ਰੁਗ੍ਣਾ ਧ੍ਰੁਵਧੀਰਤਾ
ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ ਝੂਝ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀ, ਅਟੱਲ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਰੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਦਨੁਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਾਮ੍ । ਭਗਭਗ੍ਨਤ੍ਰਪਾਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰੀਂ ਤਨੁਂ ਵਹਤਿ ਵਾਸਨਾ
ਵਾਸਨਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਾਜ ਸੈਂਕੜਾਂ ਤੇਜ਼ ਇੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੱਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਧੂਤਸਰ੍ਗਪਾਂਸੁਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਿਵਾਤ੍ਯੇਯਂ ਕਾਲਵ੍ਯਾਲਗਲਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਹਵਾ, ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਧੂੜ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਦਾਰ੍ਥਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਫਲਫੇਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਾਪਾਤਮ੍ ਅਭਾਵਵਡਵਾਮੁਖਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਹਰ ਥਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸਤੀਤਵ-ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਕਸ੍ਮਿਕੋਦ੍ਭੂਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਸ੍ਵਭਾਵਮਾਤ੍ਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ਼੍ਰਿਯ ਇਵਾਮ੍ਭਸਾਮ੍
ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਤਾਕਤਾਂ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ।
ਭੂਤਮੌਕ੍ਤਿਕਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ ਬृਹਤਸ੍ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਅਪਿ । ਜਗਤ੍ਕਲਭਕਾਨ੍ ਅਤ੍ਤਿ ਕृਤਾਨ੍ਤੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਕੇਸਰੀ
ਮੌਤ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੂ ਉਭਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਮੋਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਸ਼ੈਲਫਲਾ ਮੇਘਪਕ੍ਸ਼ਪੁਞ੍ਜਾ ਜਲਾਸृਜਃ । ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਚ ਡੀਯਨ੍ਤੇ ਚ ਜਗਤ੍ਖਗਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਬੱਦਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੰਛੀ ਹਨ, ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ, ਮਰਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਦ੍ਭਿਤ੍ਤੌ ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ਼ੁਭ੍ਰਾਯਾਂ ਰਙ੍ਗੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ । ਉਨ੍ਮੀਲਯਤਿ ਸਂਸਾਰਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਧਿਚਿਤ੍ਰਕृਤ੍
ਚਿੱਤ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਭਿੱਟ 'ਤੇ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਅਜੀਬ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਜਸ੍ਰਗਤ੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਧਾਯਿਨੀਂ । ਨਿਮੇषਸ਼ਤਭਾਗਾਙ੍ਗੀਮ੍ ਅਚ੍ਛਾਮ੍ ਉਤ੍ਸਾਹਿਤਾਙ੍ਕੁਰਾਮ੍
ਇਹ ਸਦਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਲਚਲਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਸਾਫ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪਲਕ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗੇ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਲਨਾਂ ਸ੍ਵਸਮੁਤ੍ਥਾਨਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨੇਨੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਰਾਸ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਾਤਯਃ
ਜੋ ਥਿਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਮਾਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਰਾਗਦ੍ਵੇषਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਭਾਵਾਭਾਵਮਯੇਨ ਚ । ਜਰਾਮਰਣਮੋਹੇਨ ਜੀਰ੍ਣਾ ਜਙ੍ਗਮਜਾਤਯਃ
ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਰਾਗ ਤੇ ਦ੍ਵੈਸ਼, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਦੁष੍ਕृਤੋਤ੍ਤਮਧ੍ਯਾਨਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਨਿਯਤ੍ਯਾ ਨਿਯਤਂ ਕਾਲਂ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੀਟਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਅ ਜੰਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅਸਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੋਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਦृਸ਼੍ਯ ਏਵੇਦਂ ਨਿਗਿਰਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਸੁਖੀ । ਸੁਦੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਬਿਲਃ ਕਾਲਵ੍ਯਾਲੋ ਵਿਪੁਲਭੋਗਵਾਨ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਦਿੱਖ ਸੱਪ, ਜਿਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਲੱਭਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।