ਤੇਨ ਯਸ੍ ਸਙ੍ਗਮਸ੍ ਸ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਣੁਨਾਪਿ ਹਿ ਜਙ੍ਗਲੇ । ਤਦਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਲਗੁਡੈਰ੍ ਹਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਵਰਗਾ ਬੇਕਾਰ ਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਦ੍ ਅਧਮੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਕਰ੍ਦਮੇ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਥਾ ਯਾਸ੍ ਤਤ੍ ਕੌਲੇਯਾਹ੍ਵਾਨਮ੍ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਉਸ ਘਟੀਆ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਚਿੱਟੀ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝੋ; ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਰਸਮ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਤ੍ਵਮ੍ ਆਪਦਾਂ ਨਿष੍ਠਾ ਕਾ ਹਿ ਨਾਪਦ੍ ਅਜਾਨਤਃ । ਇਯਂ ਸਂਸਾਰਸਰਣਿਰ੍ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਅਗਿਆਨ ਹੀ ਸਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਹ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਸ੍ਯੋਗ੍ਰਾਣਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸੁਖਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਦृਢਾਨਿ ਚ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯੁਗਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਚਲਾ ਇਵ
ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੱਕੇ ਸੁਖ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰਧਨਦਾਰਾਦਾਵ੍ ਆਸ੍ਥਾਂ ਸਮਨੁਬਧ੍ਨਤਃ । ਇਦਂ ਦੁਰ੍ਦੁਃਖਮ੍ ਅਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨ ਕਦਾਚਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਦੇਹ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨਾਤ੍ਮਨਿ ਸ਼ਵੇ ਦੇਹੇ ਆਤ੍ਮਭਾਵਮ੍ ਉਪੇਯੁषਃ । ਅਸਦ੍ਬੋਧਮਯੀ ਮਾਯਾ ਕਥਂ ਨਾਮ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮੁਰਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਝੂਠੀ ਸਮਝ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਦੁਰ੍ਭਾਵਖਰ੍ਵਿਤਧਿਯੋ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ । ਅਵਸ੍ਤੁਨਿ ਸਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਲੁਠਤਸ਼੍ ਚ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ ਗਲਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਕੀਕਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਲਗੇ।
ਵਿषਮ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਆਮੋਦਃ ਕੁਸੁਮਾਦ੍ ਇਵ । ਕਣ੍ਟਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਯਸੋ ਦੂਰ੍ਵਾਙ੍ਕੁਰ ਇਵ ਸ੍ਥਲਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਮਿਹਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੰਡੇ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਚੋਂ ਦੂਬ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਹਸ਼ਲ੍ਮਲਿਭੋਗਿਨ੍ਯੋ ਮਨੋਮਾਤਙ੍ਗਸ਼ृਙ੍ਖਲਾਃ । ਅਜ੍ਞਸ੍ਯਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਸੂਯਨ੍ਤੇ ਸੁਵृष੍ਟੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਸ਼ਾਲਯਃ
ਅਗਿਆਨੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸਲਮਲ ਦੇ ਲਟਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਵਿੱਧੀ ਹੋਈ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਧਾਨ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਨਰਕਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਅਨਾਤ੍ਮਜ੍ਞਂ ਦੁष੍ਕृਤਵ੍ਯਾਲਪਾਲਿਤਾ । ਪਰਿਪਾਲਯਤਿ ਪ੍ਰੀਤਾ ਮਯੂਰੀ ਵਾਰਿਦਂ ਯਥਾ
ਆਤਮ-ਅਗਿਆਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਨਰਕ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਜੋ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰਣੀ ਬਦਲ ਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰਲੋਲਾਲਿਨੀਲੋਲਾ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਪਲ੍ਲਵਾ । ਮੂਰ੍ਖਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਵਿਕਸਤ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਨਾਵਿषਵਲ੍ਲਰੀ
ਜਿਸਤਰੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਲੀ ਲਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਫੁੱਲਦੀ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਵਾਰਿਧਿਹृਦ੍ਭੂਮਾਵ੍ ਏਵ ਵੇਪਥੁਪਲ੍ਲਵਃ । ਵਰ੍ਧਤੇ ऽਪਗਤਚ੍ਛਾਯੋ ਰਾਗਵਿਦ੍ਰੁਮਦੁਰ੍ਦ੍ਰੁਮਃ
ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹਿਰਦੇ-ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਉਤਾਵਲੇ ਪਾਸ਼ਾ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਟਹਣੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਾਉਣੀ ਲਾਲ ਲਤਾ।
ਤਨੁਚ੍ਛਦਲਸਦ੍ਧੂਮਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਵਾਲੋ ਭਟੋਲ੍ਮੁਕਃ । ਜ੍ਵਲਤਿ ਦ੍ਵੇषਦਾਵੋ ऽਜ੍ਞਹृਨ੍ਮਰੌ ਕੋਪਤਾਪਦਃ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਤਲੀ ਚਾਦਰ ਦਾ ਹਲਕਾ ਧੂੰਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਦਵੈਸ਼ ਦੀ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਪਸ਼, ਇਹ ਸਭ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਮਰੂਥਲ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਸਰਸਿ ਪਰਾਪਵਦਨਚ੍ਛਦਾ । ਈਰ੍ष੍ਯਾਕਮਲਿਨੀ ਚਿਨ੍ਤਾषਟ੍ਪਦੀ ਵਿਕਸਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਈਰਖਾ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹੇਠ, ਈਰਖਾ ਦਾ ਕਮਲ ਖਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਧੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਕृष੍ਟੋਗ੍ਰਦੁਃਖਕਲ੍ਲੋਲਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ । ਜਡਮ੍ ਏਵ ਸਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਰ੍ਮਰਣਵਾਡਵਃ
ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠਦੀ ਹੈ; ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆ ਘੇਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮੱਤ ਹੋਏ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਬਾਲ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਯਾਤਿ ਯੌਵਨਂ ਯੁਵਤਾ ਜਰਾਮ੍ । ਜਰਾ ਮਰਣਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਮੂਢਸ੍ਯੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਚਪਨ, ਫਿਰ ਜਵਾਨੀ, ਤੇ ਵਧਾਪਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਵਧਾਪਾ ਮੌਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਚੱਕਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਗਜ੍ਜੀਰ੍ਣਾਰਘਟ੍ਟੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਸਂਸृਤਿਰੂਪਯਾ । ਮਜ੍ਜਨੋਨ੍ਮਜ੍ਜਨੈਰ੍ ਅਜ੍ਞਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼ਕਲਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਮਰ ਦੀ ਘਿਸਾਈ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਉਤਰੇ-ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ ਏਵ ਗੋष੍ਪਦਾਦੂਰਂ ਜ੍ਞਧਿਯਃ ਪੇਲਵਂ ਜਗਤ੍ । ਤਦ੍ ਏਵਾਪਾਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਗਾਧਮ੍ ਅਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਸਾਫ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਗੋ-ਪਦ ਦੀ ਥਾਂ ਵਰਗਾ ਹਲਕਾ ਹੈ; ਪਰ ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਧਿਯੋ ऽਦृਸ਼ ਇਵਾਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮੋਦਰਕੋਟਰਾਤ੍ । ਨ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਰਂ ਪਾਰਂ ਵਿਹਙ੍ਗ੍ਯਃ ਪਞ੍ਜਰਾਦ੍ ਇਵ
ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਲ ਪੰਛੀ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਪਿੰਜਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ।
ਭਾਵਮਾਤ੍ਰਪਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਸਨਾਮਾਤ੍ਰਨਾਭਯਃ । ਸ੍ਪष੍ਟੀਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨੇਮਯਃ
ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਣ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਤੀਲੀਆਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ।
ਅਜ੍ਞੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼ਯ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਰਾਗਾਸृਗਰੁਣਾ ਤਨੁਃ । ਸਂਸਾਰਾਰਣ੍ਯ ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਪੁਨਰ੍ ਆਮਿषਪਿਣ੍ਡਵਤ੍
ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਲਗਨ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਾਸ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਪਸਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭੂਤਸ਼ੈਲਮਯੀ ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਮृਨ੍ਮਾਂਸਲਵਮਾਤ੍ਰਿਕਾ । ਮੋਹਾਤ੍ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਚਿਤ੍ਤਪਦਾਰ੍ਥਾਨਰ੍ਥਰਞ੍ਜਨਾ
ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਦੇ ਕੇ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਯਤ੍ਯ੍ ਅਨਲ੍ਪਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲ੍ਪਨਾਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ । ਅਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸृਤਾ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਗਤ੍ਪਰ੍ਣਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਸੋਚਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੜੀ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਲਸਨ੍ਤਿ ਵਿਲਸਨ੍ਤਿ ਚ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਚਨੋਪੇਤਾ ਭੂਰਿਭੋਗਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ
ਇਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਅਨੇਕ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਜਾਲਂ ਚ ਕੋਰਕਾਃ । ਫਲਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਿ ਮਞ੍ਜਰ੍ਯੋ ਵਿਭਵਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਇਥੇ ਜਨਮ ਗਠੜੀਆਂ ਹਨ, ਕਰਮ ਦੇ ਜਾਲ ਕਲੀਆਂ ਹਨ, ਫਲ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਹਨ, ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰੁਤਬਾ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਨੇਨ੍ਦੂਦਯਾਦ੍ ਏਤਾ ਯੋषਿਦੋषਧਯਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਸਂਸਾਰਵਨषਣ੍ਡੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਾਂ ਸ਼ੋਭਾਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਃ
ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਚੰਦ ਉਗਣ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਘਨਜਾਡ੍ਯਃ ਕਲਾਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਤਮਃਕਾਲਕृਤੋਦਯਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯੋਦਿਤਾਤ੍ਮਾ ਦੋषੇਸ਼ੋ ਜਯਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਚੰਦ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਮੰਦੇਪਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਖਾਲੀ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੁਕਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨੇਨ੍ਦੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਾਸਨਾਮृਤਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ਼ਾਚਕੋਰੇਣ ਚਿਤ੍ਤਰਤ੍ਨਰਸੈषਿਣਾ
ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਚਕੋਰਾ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੇ ਰਤਨ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਹਂਸਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਲੇਯਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਙ੍ਗਿਕਾਃ । ਭਾਨ੍ਤਿ ਕਾਨ੍ਤਾਕੁਮੁਦ੍ਵਤ੍ਯੋ ਲੋਲਲੋਚਨषਟ੍ਪਦਾਃ
ਰਾਜ ਹੰਸ, ਜੋ ਖੇਡ 'ਚ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਠੰਢੇ ਹਨ, ਚੰਨਣੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕ ਅੱਖਾਂ ਭੌਂਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਤਿਮਿਰੋਲ੍ਲਾਸਾ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਪਾਣ੍ਡੁਪਯੋਧਰਾਃ । ਰਾਮਾਰਜਨ੍ਯੋ ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਤਨ੍ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯੇਨ੍ਦੁਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਿੱਕੇ ਸਤਨ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਚੰਦ ਹੇਠ ਖਿੜ ਰਹੀ ਹੈ।