ਏਹਿ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਮਾਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਸ੍ਵਾਬ੍ਜਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਦਲੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ऽਭ੍ਰ ਇਵ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਂ ਯੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਆ, ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਕਮਲ ਦੀ ਉੱਤਰੀ ਪੰਖੜੀ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋੜ ਲਿਆ।
ਮृਗਕृਤ੍ਤਿਪਰੀਧਾਨੋ ਮृਗਕृਤ੍ਤਿਨਿਜਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ ਹਂਸਸ੍ ਸਾਰਸਂ ਯਥਾ
ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਮਲ ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਚੇਤੋ ਵਾਨਰਚਞ੍ਚਲਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਵਿਸ਼ਤੁ ਸ਼ਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਧਰਂ ਯਥਾ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਵਾਂਗੂ ਬਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ 'ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ ਸਨ੍ ਵਿਚਾਰਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਹਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਅਮਲਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਵਲੋਂ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਰੂਪ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਅਥਾਹਂ ਦੀਨਤਾਂ ਯਾਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਯਾ ਧਿਯਾ । ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਜਾਤੋ ਜਨ ਇਵਾਧਮਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਾਗਰੂਕ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਹੇਠਾਂ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ।
ਕष੍ਟਂ ਸਂਸਾਰਨਾਮਾਯਂ ਦੋषਃ ਕਥਮ੍ ਇਵਾਗਤਃ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਿਤਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਏਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ।
ਅਥਾਭ੍ਯਧਾਤ੍ ਸ ਮਾਂ ਤਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕਿਂ ਦੁਃਖਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਦੁਃਖੋਪਘਾਤਂ ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛ ਸੁਖੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਦੁੱਖ ਦਾ ਇਲਾਜ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗਾ।'
ਤਤਃ ਪृष੍ਟਸ੍ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਯਾ ਸਕਲਲੋਕਕृਤ੍ । ਹੈਮਪਦ੍ਮਦਲਸ੍ਥੇਨ ਸਂਸਾਰਵ੍ਯਾਧਿਭੇषਜਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਂ ਨਾਮ ਮਹਦ੍ ਦੁਃਖਮ੍ ਅਯਂ ਸਂਸਾਰ ਆਗਤਃ । ਕਥਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਇਤਿ ਪृष੍ਟੇਨ ਤੇਨ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਤੇ ਜੀਵ ਲਈ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਬਹੁ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਅਹਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕਿਲਾਧਿਕ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਂ ਮਾਂ ਨਿਜਪ੍ਰਕृਤਿਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ ਉਵਾਚ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਕ੍ਤਾ ਸਕਲਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ ਉਹ ਸਮਝ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਤਦ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਪੇਨਾਜ੍ਞਪਦਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਕृਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਸਾਰਸ੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਜਨਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਲ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ਾਪਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਬੋਧਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਹਮ੍ ਇਵੈਕਾਤ੍ਮਾ ਕਨਕਂ ਕਨਕਾਦ੍ ਇਵ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛੇਦਾਨੀਂ ਮਹੀਪੀਠੇ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਾਧੋ ਭਾਰਤਵਰ੍षਂ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਹੇਤੁਨਾ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਣ੍ਡਪਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਧਿਯਃ । ਉਪਦੇਸ਼੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਣ੍ਡਕ੍ਰਮੇਣ ਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾ ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਰਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਵਿਰਾਗਿਣਃ । ਉਪਦੇਸ਼੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੋ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਰਕਤ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜੋ ਅਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇਨ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕਮਲਯੋਨਿਨਾ । ਇਹ ਰਾਘਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ ਭੂਤਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਕਮਲੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਘਵ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤਕ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮਮ ਨੇਹ ਹਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਨਾ ਭੁਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾ ਸਤਤਸੁਪ੍ਤਧਿਯੇਵ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰੋਮਿ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ
ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਕਰਤਬ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੇ। ਇਹੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਦਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਵਤਰਣਂ ਭੁਵਿ । ਮਯਾ ਸ੍ਵਮ੍ ਈਹਿਤਂ ਚੈਵ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਕਮਲੋਂ ਜਨਮੇ ਦੀ ਸੋਚ ਮੁਤਾਬਕ।
ਤਦ੍ ਇਦਂ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਵਾਨਘ । ਭृਸ਼ਮ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਂ ਚੇਤੋ ਮਹਤਸ੍ ਸੁਕृਤੋਦਯਾਤ੍
ਹੁਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਗਵਤੋ ਲੋਕੇ ਜ੍ਞਾਨਾਵਤਾਰਣੇ । ਸਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਮਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ?
ਪਰਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਭਾਵਵਸ਼ਤਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਜਾਤਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਮਯੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਊਰ੍ਮਿਰ੍ ਅਮ੍ਬੁਨਿਧਾਵ੍ ਇਵ
ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਸृष੍ਟ੍ਵੈਵਮ੍ ਆਤਤਂ ਸਰ੍ਗਂ ਸਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸਕਲਾ ਗਤੀਃ । ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਕਾਲਸ੍ਯ ਕृਤਾਦੇਃ ਕ੍ਸ਼ਯ ਆਗਤੇ । ਮੋਹਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦੋਂ ਸਤਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਯੁਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਦੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਯੋਜ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍ । ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਮਹੀਪੀਠੇ ਲੋਕਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੇਜਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾਹਂ ਪ੍ਰਹਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਭੇਜੇ ਗਏ।
ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮੇਣ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਮਨੋਮਹਾਮਯੋਤ੍ਤਬ੍ਧਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਲੋਕਮ੍ ਈਰਿਤਾਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕਿਆ ਜਾਵੇ।
ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕृਤਯੁਗੇ ਪੁਰਾ । ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤਨੁਤਾਂ ਗਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਵਿਧਾਨਾਰ੍ਥਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਨਿਯਮਾਯ ਚ । ਪृਥਗ੍ਦੇਸ਼ਵਿਭਾਗੇਨ ਭੂਪਾਲਾਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ
ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ।
ਬਹੂਨਿ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਜ੍ਞਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਵਨੌ । ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਉਦਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ
ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਈ ਰਿਵਾਇਤੀ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਬਣਾਏ ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਗਏ।