ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥਾਵ੍ ਆਸਨਾਚ੍ ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤਨਭਸ਼੍ਚਰਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠੇ। ਉਹ ਨਭ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਦਸ਼ਰਥਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਾਜਾਨੋ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ । ਯਥਾਨੁਰੂਪਂ ਵਕ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਨੁਗਮ੍ਯ ਚਿਰਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਆਦਿ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਮੂਲ ਵਕਤਾ ਮুনি ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤਕ ਚਲਦੇ ਰਹੇ।
ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਗਨਂ ਯਯੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕੇਚਿਦ੍ ਰਾਜਗृਹਂ ਸਨ੍ਤੋ ਭृਙ੍ਗਾਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਥਿਤਾ ਇਵ
ਕਈ ਲੋਕ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਰੁਖਸਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ-ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਂਰੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਸਿष੍ਠਪਾਦਯੋਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ ਅਨਾਬਿਲਮ੍ । ਪੌਰੈਰ੍ ਅਨੁਗਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗੁਰੋਃ । ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚਰਣੌ ਭਕ੍ਤਾ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਨृਪਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਦਨਾਨਿ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ । ਸਸ੍ਨੁਰ੍ ਆਨਰ੍ਚੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਪਿਤॄਂਸ੍ ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਸ੍ਰੋਤਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਛੇਤੀ ਨ੍ਹਾਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ । ਸਮਂ ਬੁਭੁਜਿਰੇ ਭੋਜ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਕ੍ਰਮੋਚਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌਕਰਾਂ-ਚਾਕਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗ ਅਤੇ ਫਰਜਾਂ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਨ।
ਅਸ੍ਤਙ੍ਗਤੇ ਦਿਨਕਰੇ ਸਮਂ ਦਿਵਸਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਅਭ੍ਯਾਗਤੇ ਰਾਤ੍ਰਿਕਰੇ ਸਮਂ ਰਜਨਿਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਰਾਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਫਰਜਾਂ 'ਚ ਜੁਟ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਤਲ੍ਪੇषੁ ਕੌਸ਼ੇਯਸ਼ਯਨੇष੍ਵ੍ ਆਸਨੇषੁ ਚ । ਭੂਚਰਾ ਮੁਨਿਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਲੰਗਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਆਸਣਾਂ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਬੈਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸਂਸਾਰੋਤ੍ਤਰਣੋਪਾਯਂ ਵਸਿष੍ਠਵਚਨੇਰਿਤਮ੍ । ਯਥਾਵਦ੍ ਏਕਾਗ੍ਰਧਿਯਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਵਸੀਸ਼ਟ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਢੰਗ, ਉਹ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਦ੍ਰਾਮ੍ ਆਮੁਦ੍ਰਿਤਾਨਨਾਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ ਈਯੁਃ ਪਦ੍ਮਾ ਇਵ ਦਿਨਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਇਕ ਪਹਰ ਦੀ ਰਾਤ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਹਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍ । ਵਾਸਿष੍ਠਮ੍ ਉਪਦੇਸ਼ਂ ਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਰਾਮ, ਲੱਖਣ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਤਿੰਨ ਪਹਰਾਂ ਤੱਕ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤ ਆਮੁਦ੍ਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਮ੍ ਆਯਯੁਰ੍ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਸ਼੍ਰਮਾਮ੍
ਫਿਰ ਅੱਧਾ ਪਹਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ਼ੁਭਮਨਸਾਂ ਵਿਵੇਕਭਾਜਾਮ੍ ਅਧਿਗਤਸਾਰਤਯੋਦਿਤਾਸ਼ਯਾਨਾਮ੍ । ਅਭਜਤ ਵਿਰਤਿਂ ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਯਾਮਾ ਮਲਿਨਨਿਸ਼ਾਕਰਵਕ੍ਤ੍ਰਤਾਂ ਜਗਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਆ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਪਹਰਾਂ ਦੀ ਰਾਤ, ਮਲਿਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਗਈ।
ਤਤਃ ਖਿਨ੍ਨੇਨ੍ਦੁਵਦਨਾ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲਤਮਃਪਟਾ । ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਾ ਬਭੌ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਵਿਵੇਕਾਨ੍ਤੇਵ ਵਾਸਨਾ
ਫਿਰ ਰਾਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੰਦ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਈ ਧੁੰਦਲੀ ਵਾਸਨਾ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਤਯਾਲੋਕਾਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਰੇ ऽਚਲੇ । ਸ਼ੇਫਾਲਿਕਾਵਤਂਸਾਭਾਂ ਤਾਰਕਾਨਿਕਰੋ ਦਧੌ
ਜਦ ਪੁਰਾਣਾ ਹਨੇਰਾ ਹਟ ਗਿਆ, ਅਸਥਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਕਣਾਕਰ੍षੀ ਪਰਾਮृष੍ਟੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਃ । ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਕਵਲਨਾਲੋਲੋ ਵਵੌ ਪ੍ਰਾਭਾਤਿਕੋ ऽਨਿਲਃ
ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਓਸ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ, ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨੀ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਨਿਗਲਦੀ ਹੋਈ ਵਗੀ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾ ਉਤ੍ਥਾਯਾਨੁਚਰੈਸ੍ ਸਹ । ਯਯੁਰ੍ ਵਨ੍ਦਿਤਸਨ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਾਸਿष੍ਠਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਰਾਮ, ਲਖ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਠ ਕੇ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਵਨ੍ਦਿਤਸਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਦ੍ਮਨਃ । ਮੁਨੇਰ੍ ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਪਾਦਾਵ੍ ਆਦੌ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਸਨ੍ਤਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੜੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਤਤ੍ ਸਦਨਂ ਮੌਨਂ ਮੁਨਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰਾਜਭਿਃ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਯਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਤਾਂ ਯਯੌ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘਰ ਮੁਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀੜ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥਾਸੌ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ ਤਯੈਵ ਸਹ ਸੇਨਯਾ । ਗृਹਂ ਦਾਸ਼ਰਥਂ ਕਲ੍ਯੇ ਰਾਮਾਦ੍ਯਨੁਗਤੋ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਸੇ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਘਰ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਪੂਰ੍ਵਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਃ ਕृਤਸਨ੍ਧ੍ਯੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਦੂਰਮ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪੁष੍ਪਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ ਭੂਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਵਿष੍ਟਰਾਦਿषੁ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰ ਆਏ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਅਥੈਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਵਸਰੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤਨਾਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਸ੍ ਸਮੁਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਨਭਸ਼੍ਚਰਮਹੀਚਰਾਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ — ਜਿਹੜੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ — ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ ਸਭਾ ਸੋਮ੍ਯਂ ਕृਤਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਭਿਵਾਦਨਾ । ਬਭੌ ਸਮਸਮਾਭੋਗਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤੇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਉਹ ਸਭਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਪਦਮ-ਪੋਖਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਥਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਨਿਵਿष੍ਟੇषੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਤੇषੁ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਯੋਗ੍ਯੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਮੁਨਿਰਾਜਸੁ
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਮृਦੁਨਿ ਸ੍ਵਾਗਤਰਵੇ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ਮਮ੍ ਉਪਾਗਤੇ । ਸਭਾਕੋਣੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ਬ੍ਦੇषੁ ਵਨ੍ਦਿषੁ
ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਆਗਤ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਗਈ, ਸਭਾ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਭਟਾਂ ਵਿਚ ਚੁੱਪੀ ਛਾ ਗਈ ਸੀ।
ਤ੍ਵਰਯੇਵੋਦਿਤੇष੍ਵ੍ ਆਸ਼ੁ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੇष੍ਵ੍ ਇਵ । ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਇਵ ਜਾਤੇषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿषੁ
ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੰਡੋ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਤ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਚ੍ਛ੍ਰੋਤृਹਸ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਸ਼ੋਦ੍ਭਵੇ । ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਝਣਤ੍ਕਾਰ ਓਙ੍ਕਾਰ ਇਵ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਓਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਕੁਮਾਰਸ਼੍ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯੇਵ ਕਚੋ ਦੇਵਗੁਰੋਰ੍ ਇਵ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਇਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣ ਇਵ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੁਮਾਰਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ, ਕਚਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਸੁਪਰਨਾ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ।