ਜਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕਲਲੋਕਕृਤ੍ । ਜਗਾਮ ਕਰੁਣਾਮ੍ ਈਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਦੁਃਖਾਦ੍ ਯਥਾ ਪਿਤਾ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਜਣਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕ ਏਤੇषਾਂ ਹਤਾਸ਼ਾਨਾਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਹਤਾਯੁषਾਮ੍ । ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਪਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਪੁਨਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਪੋ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁੜ ਤਪ, ਧਰਮ, ਦਾਨ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਏਤਤ੍ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਕृਤ੍ । ਪੁਂਸਾਂ ਨਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'
ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਨਾਮ ਪਰਮਂ ਸੁਖਂ ਯੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਜਨਃ । ਨ ਜਾਯਤੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਏਵ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰੋਤ੍ਤਰਣੇ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਉਪਾਯੋ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਏਵ ਹਿ । ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਣੂਪਾਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਜੀਵ ਲਈ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਤਪ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਛੋਟੇ ਸਹਾਇਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਾਵਦ੍ ਦੁਃਖਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਂ ਤਰਣੋਪਾਯਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਪ੍ਰਕਟਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਰਸਤਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਮਲਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਮਨਸਾ ਪਰਿਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਵਾਨ੍ ਇਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨ ਏਵਾਸ਼ੁ ਤਤੋ ऽਹਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਪਿਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਊਰ੍ਮੇਰ੍ ਊਰ੍ਮਿਰ੍ ਇਵਾਨਘ
ਕਿਤੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਲਹਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੂਜੀ ਲਹਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਧਰੋ ਨਾਥਸ੍ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਨਾ ਮਯਾ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਸ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਂ ਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦਿਤਃ
ਉਸਤਾਦ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਘੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਹਿ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਮਾਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਸ੍ਵਾਬ੍ਜਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਦਲੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ऽਭ੍ਰ ਇਵ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਂ ਯੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਆ, ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਕਮਲ ਦੀ ਉੱਤਰੀ ਪੰਖੜੀ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋੜ ਲਿਆ।
ਮृਗਕृਤ੍ਤਿਪਰੀਧਾਨੋ ਮृਗਕृਤ੍ਤਿਨਿਜਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ ਹਂਸਸ੍ ਸਾਰਸਂ ਯਥਾ
ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਮਲ ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਚੇਤੋ ਵਾਨਰਚਞ੍ਚਲਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਵਿਸ਼ਤੁ ਸ਼ਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਧਰਂ ਯਥਾ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਵਾਂਗੂ ਬਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ 'ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ ਸਨ੍ ਵਿਚਾਰਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਹਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਅਮਲਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਵਲੋਂ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਰੂਪ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਅਥਾਹਂ ਦੀਨਤਾਂ ਯਾਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਯਾ ਧਿਯਾ । ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਜਾਤੋ ਜਨ ਇਵਾਧਮਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਾਗਰੂਕ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਹੇਠਾਂ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ।
ਕष੍ਟਂ ਸਂਸਾਰਨਾਮਾਯਂ ਦੋषਃ ਕਥਮ੍ ਇਵਾਗਤਃ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਿਤਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਏਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ।
ਅਥਾਭ੍ਯਧਾਤ੍ ਸ ਮਾਂ ਤਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕਿਂ ਦੁਃਖਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਦੁਃਖੋਪਘਾਤਂ ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛ ਸੁਖੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਦੁੱਖ ਦਾ ਇਲਾਜ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗਾ।'
ਤਤਃ ਪृष੍ਟਸ੍ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਯਾ ਸਕਲਲੋਕਕृਤ੍ । ਹੈਮਪਦ੍ਮਦਲਸ੍ਥੇਨ ਸਂਸਾਰਵ੍ਯਾਧਿਭੇषਜਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਂ ਨਾਮ ਮਹਦ੍ ਦੁਃਖਮ੍ ਅਯਂ ਸਂਸਾਰ ਆਗਤਃ । ਕਥਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਇਤਿ ਪृष੍ਟੇਨ ਤੇਨ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਤੇ ਜੀਵ ਲਈ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਬਹੁ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਅਹਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕਿਲਾਧਿਕ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਂ ਮਾਂ ਨਿਜਪ੍ਰਕृਤਿਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ ਉਵਾਚ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਕ੍ਤਾ ਸਕਲਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ ਉਹ ਸਮਝ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਤਦ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਪੇਨਾਜ੍ਞਪਦਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਕृਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਸਾਰਸ੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਜਨਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਲ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ਾਪਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਬੋਧਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਹਮ੍ ਇਵੈਕਾਤ੍ਮਾ ਕਨਕਂ ਕਨਕਾਦ੍ ਇਵ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛੇਦਾਨੀਂ ਮਹੀਪੀਠੇ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਾਧੋ ਭਾਰਤਵਰ੍षਂ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਹੇਤੁਨਾ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਣ੍ਡਪਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਧਿਯਃ । ਉਪਦੇਸ਼੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਣ੍ਡਕ੍ਰਮੇਣ ਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾ ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਰਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਵਿਰਾਗਿਣਃ । ਉਪਦੇਸ਼੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੋ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਰਕਤ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜੋ ਅਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇਨ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕਮਲਯੋਨਿਨਾ । ਇਹ ਰਾਘਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ ਭੂਤਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਕਮਲੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਘਵ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤਕ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮਮ ਨੇਹ ਹਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਨਾ ਭੁਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾ ਸਤਤਸੁਪ੍ਤਧਿਯੇਵ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰੋਮਿ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ
ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਕਰਤਬ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੇ। ਇਹੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਦਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਾਵਤਰਣਂ ਭੁਵਿ । ਮਯਾ ਸ੍ਵਮ੍ ਈਹਿਤਂ ਚੈਵ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਕਮਲੋਂ ਜਨਮੇ ਦੀ ਸੋਚ ਮੁਤਾਬਕ।
ਤਦ੍ ਇਦਂ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਵਾਨਘ । ਭृਸ਼ਮ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਂ ਚੇਤੋ ਮਹਤਸ੍ ਸੁਕृਤੋਦਯਾਤ੍
ਹੁਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।