ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਬਾਲਕਦਲੀਸ੍ਤਮ੍ਭਪਲ੍ਲਵਪਾਣਿषੁ । ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਮਨ੍ਦਾਰਲਤਾਸ੍ਤਬਕਸਦ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਜਾਂ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਤੇ ਮੰਦਾਰ ਲਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਕੌਸ਼ੇਯਹਾਰਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਕਮਲੋਤ੍ਪਲਭੂਮਿषੁ । ਦ੍ਰਵਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਕਾਨ੍ਤੇषੁ ਨਿਤਮ੍ਬਸ੍ਤਨਬਾਹੁषੁ
ਰੇਸ਼ਮੀ ਬਿਸਤਰੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਬੇ, ਸਫੈਦ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਉਤਪਲ, ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਦੇ ਕਮਰ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਊਰੁष੍ਵ੍ ਅਨਙ੍ਗਸਦਨਹੇਮਤੋਰਣਸ਼ੋਭਿषੁ । ਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਙ੍ਗਲਤਾਨਨ੍ਦਨਕੇਲਿषੁ
ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਟੀਆਂ ਦੇ ਲਤਾ-ਵਾਂਗ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ।
ਕੇषੁਚਿਨ੍ ਨ ਨਿਬਧ੍ਨਾਤਿ ਸ੍ਵਾਯਤ੍ਤੇष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਕ੍ਤਧੀਃ । ਰਾਮ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰਤਿਂ ਧੀਰੋ ਹਂਸੋ ਮਰੁਮਹੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਕਈ ਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨ ਰਾਮਾ, ਛੂਹਣ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਰੇਤ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ।
ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਖਰ੍ਜੂਰਕਦਮ੍ਬਪਨਸਾਦਿषੁ । ਮृਦ੍ਵੀਕੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਰੁਕਾਕ੍ਸ਼ੋਟਬਿਸਜਮ੍ਬੀਰਜਾਤਿषੁ
ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਖਜੂਰ, ਅੰਜੀਰ, ਕਦੰਬ, ਫਣਸ, ਅੰਗੂਰ, ਗੰਨੇ, ਆਮ, ਬੇਰੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਜੜ, ਜਾਮੁਨ ਜਾਂ ਜੰਬੀਰਾ ਵਰਗੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ।
ਮਦਿਰਾਮਧੁਮੈਰੇਯਮਾਰ੍ਦ੍ਵੀਕਾਸਵਭੂਤਿषੁ । ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤਾਮਿਕ੍ਸ਼ਾਨਵਨੀਤੌਦਨੇषੁ ਚ
ਮਦਰਾ, ਸ਼ਹਿਦ, ਮੀਰ, ਅੰਗੂਰ ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ, ਜਾਂ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ, ਗੰਨਾ, ਤਾਜਾ ਮੱਖਣ, ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ।
षਡ੍ਰਸੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਲੇਹ੍ਯਪੇਯਵਿਲਾਸਿषੁ । ਫਲੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਨੇषੁ ਮੂਲੇषੁ ਸ਼ਾਕੇष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਮਿषੇषੁ ਚ
ਛੇ ਰਸਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਲਾਂ, ਪਕਾਏ ਹੋਏ ਚਾਵਲ, ਜੜਾਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਕੇषੁਚਿਨ੍ ਨ ਨਿਬਧ੍ਨਾਤਿ ਤृਪ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਸਕ੍ਤਧੀਃ । ਆਸ੍ਵਾਦਨਰਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਸ਼ਰੀਰਪਲੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਆਦ ਦੇ ਮਜ਼ੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਯਮਚਨ੍ਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਵਿष੍ਣ੍ਵਬ੍ਜਜਾਦਿषੁ । ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਸਹ੍ਯਦਰ੍ਦੁਰਸਾਨੁषੁ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ, ਚੰਦ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਸਹਿਆ, ਦਰਦੁਰ ਆਦਿ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਕੌਸ਼ੇਯਦਲਜਾਲੇषੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਫਲਾਦਿषੁ । ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਦੇਵੀਦੋਲਾਵਿਲਾਸਿषੁ
ਉਹ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ, ਫਲਾਂ, ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਝੂਲਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਟ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਰਤ੍ਨਕਾਞ੍ਚਨਕੁਡ੍ਯੇषੁ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਮਯੇषੁ ਚ । ਤਿਲੋਤ੍ਤਮੋਰ੍ਵਸ਼ੀਰਮ੍ਭਾਮੇਨਕਾਙ੍ਗਲਤਾਸੁ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੀਰੇ-ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਜਾਂ ਤਿਲੋਤਮਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਰੰਭਾ, ਮੇਨਕਾ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਵੱਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਕੇषੁਚਿਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਅਸਕ੍ਤਧੀਃ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨਾ ਮੌਨੀ ਮਾਨੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁष੍ਵ੍ ਇਵਾਬਲਃ
ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰਾ, ਚੁੱਪ, ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਕੁਨ੍ਦਮਨ੍ਦਾਰਕਲ੍ਹਾਰਕੁਮੁਦਾਦਿषੁ । ਕਮਲੋਤ੍ਪਲਪੁਨ੍ਨਾਗਕੇਤਕਾਗੁਰੁਜਾਤਿषੁ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੰਦ, ਮੰਦਾਰਾ, ਕਲਹਾਰ, ਕੁਮੁਦ ਆਦਿ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਕਮਲ, ਨੀਲਕਮਲ, ਪੁਨਾਗਾ, ਕੇਤਕਾ, ਅਗਰ, ਜਾਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵੱਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਕਦਮ੍ਬਚੂਤਜਮ੍ਬੀਰਕਿਂਸ਼ੁਕਾਸ਼ੋਕਸ਼ਾਖਿषੁ । ਜਪਾਤਿਮੁਕ੍ਤਸੌਵੀਰਨਿਮ੍ਬਪਾਟਲਦਾਮਸੁ
ਉਹ ਕਦੰਬ, ਆਮ, ਜੰਬੀਰ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਜਾਂ ਜਪਾ, ਮੁਕਤਾ, ਸੌਵੀਰ, ਨਿੰਬ, ਪਾਟਲਾ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਵੱਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰਰਜੋਮृਗਮਦੇषੁ ਚ । ਕਸ਼੍ਮੀਰਜਲਵਙ੍ਗੈਲਾਕਕ੍ਕੋਲਤਗਰਾਦਿषੁ
ਉਹ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਧੂੜ, ਕੇਸਰ, ਪਾਣੀ, ਲਵੰਗ, ਇਲਾਈਚੀ, ਕੱਕੋਲ, ਤਗਰ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਕੇषੁਚਿਨ੍ ਨ ਨਿਬਧ੍ਨਾਤਿ ਸੌਗਨ੍ਧ੍ਯਰਤਿਮ੍ ਏਕਧੀਃ । ਸਮਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭੀ ਮਧ੍ਵਾਮੋਦੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਕਈ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਫਸਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਧੌ ਗੁਲੁਗੁਲਾਰਾਵੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਸ੍ਵਨੇ ਗਿਰੌ । ਨਿਨਦੇ ਚ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਤਿ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਦਹਾੜ, ਉਸ ਨੂੰ ذਰਾ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ,
ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਬृਂਹਾਸੁ ਵੇਤਾਲਵਲਨਾਸੁ ਚ । ਪਿਸ਼ਾਚਯਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਸੁ ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਕਮ੍ਪਤੇ
ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗਲੀ ਨਚਾਂ, ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਨਿਸ੍ਵਨਘੋषੇਣ ਨਗਾਸ੍ਫੋਟਰਵੇਣ ਚ । ਐਰਾਵਣਨਿਨਾਦੇਨ ਸਾਮ੍ਯਧ੍ਯਾਨਾਨ੍ ਨ ਕਮ੍ਪਤੇ
ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਐਰਾਵਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤੁਲਿਤ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਵਹਤ੍ਕ੍ਰਕਚਕਾषੇਣ ਸ਼ਿਤਾਸਿਦਲਨੇਨ ਚ । ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤੇਨ ਕਮ੍ਪਤੇ ਨ ਸ੍ਵਰੂਪਤਃ
ਚਾਹੇ ਆਰੀ ਦੀ ਘਸਾਈ ਹੋਵੇ, ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਣ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਝਟਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਨਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਏਤ੍ਯ੍ ਉਪਵਨੇ ਨ ਖੇਦਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਨ ਖੇਦਮ੍ ਏਤਿ ਮਰੁषੁ ਨਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ; ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ।
ਪੂਤਾਙ੍ਗਾਰਸਮਾਨਲ੍ਪਸੈਕਤੇष੍ਵ੍ ਅਰਿਬਨ੍ਧੁषੁ । ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰਸਞ੍ਛਨ੍ਨਮृਦੁਸ਼ਾਦ੍ਵਲਭੂਮਿषੁ
ਚਾਹੇ ਸੜਦੇ ਕੋਲਿਆਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਰੇਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇ,
ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਸੁ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸੁ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਚ ਨਵੋਤ੍ਪਲੈਃ । ਉਨ੍ਨਤਾਚਲਦੇਸ਼ੇषੁ ਕੂਪਕੋਸ਼ਤਲੇषੁ ਚ
ਚੁਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਨਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਖਟਾਂ ਉੱਤੇ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕੂਆਂ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ,
ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਤਪ੍ਤਾਸੁ ਮृਦ੍ਵੀषੁ ਲਲਨਾਸੁ ਚ । ਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਆਪਤ੍ਸੁ ਚੋਗ੍ਰਾਸੁ ਮਰਣੇषੂਤ੍ਸਵੇषੁ ਚ
ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਨਰਮ ਗੱਦਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੇਂ,
ਵਿਹਰਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਨੋਦ੍ਵੇਗਂ ਨਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਂ ਕृਤ੍ਵੈਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਚਲਦਿਆਂ ਵੀ ਨਾ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਸ਼੍ਸ਼ਙ੍ਕੁਚਿਤਾਙ੍ਗਾਸੁ ਨਰਕਾਰਣ੍ਯਭੂਮਿषੁ । ਪਰਸ੍ਪਰੇਰਿਤਾਨਨ੍ਤਕੁਨ੍ਤਤੋਮਰਵृष੍ਟਿषੁ
ਜਿੱਥੇ ਲੋੜ-ਲੋੜ ਕੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਰਕ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਅੰਤਹੀਨ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ,
ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਨ ਚਾਦਤ੍ਤੇ ਵੈਵਸ਼੍ਯਂ ਨ ਚ ਦੀਨਤਾਮ੍ । ਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਨਾ ਮੌਨੀ ਧੀਰਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ੈਲਵਤ੍
ਉਹ ਨਾ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁਮਰਾਹੀ ਜਾਂ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਵਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮ, ਸੁਚੇਤ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਡਿੱਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ।
ਅਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਵਿषਪਙ੍ਕਗਰਾਦ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਰਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਨष੍ਟਂ ਚ ਮृष੍ਟਵਤ੍
ਚਾਹੇ ਗੰਦਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਫ਼ ਚੀਜ਼, ਜ਼ਹਰ ਜਾਂ ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਧੋਤੀ ਹੋਈ।
ਨਿਮ੍ਬਪ੍ਰਤਿਵਿषਾਕਲ੍ਕਕ੍ਸ਼ੀਰੇਕ੍ਸ਼ੁਸਲਿਲਾਨ੍ਧਸਾਮ੍ । ਅਸਕ੍ਤਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਵਾਦਨੇ ਸਮਃ
ਨੀਮ, ਵਿਰੋਧੀ, ਦੁੱਧ, ਖੰਡ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ—ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਸੁਆਦ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਰੇਯਮਦਿਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰਰਕ੍ਤਮੇਦੋਵਸਾਸਵੈਃ । ਤੁषਾਸ੍ਥਿਤृਣਕੇਸ਼ਾਨ੍ਨੈਰ੍ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਕੁਪ੍ਯਤਿ
ਮਦ, ਸ਼ਰਾਬ, ਦੁੱਧ, ਲਹੂ, ਚਰਬੀ, ਮੱਰੋ, ਸੂਪ ਜਾਂ ਚੂਹਾ, ਹੱਡੀਆਂ, ਘਾਹ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ—ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।