ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਮਪਾਵਨੇ । ਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਉਪਾਯਾਸਿ ਯਥਾ ਕੁਰੁ ਤਥਾਨਘ
ਰਾਮਾ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਓ ਬਣਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਵੈਸਾ ਕਰ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤਦ੍ ਅਮਲਮ੍ ਅਜਰਂ ਤਦ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦਵਗਤਾਵ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏਤਿ ਚੇਤਃ । ਅਵਗਤਵਿਤਤੈਕਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋ ਭਵ ਭਵਮੁਕ੍ਤ ਸਦੋਦਿਤਸ਼੍ ਚਿਰਾਯ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਰਮਲ, ਨਾ ਢਲਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਕ ਸਤ ਹੈ, ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਦਾ ਉਸ ਇੱਕ, ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਿਆ ਰੂਪ ਬਣ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ।
ਏਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਬੀਜਾਨਿ ਮਾਨਦ । ਕਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪਦਮ੍
ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੀਜਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਕਿਹੜਾ ਬੀਜ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਏਤੇषਾਂ ਦੁਃਖਬੀਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ ਯਨ੍ ਮਯੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਤੇ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਜਾ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਕੋਟਿਸ੍ਥੇ ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪਦੇ ਯਦਿ । ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਬਲਾਤ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਾਸਨਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਰ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ,
ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਬਧ੍ਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਤਤ੍ ਸਾਧੁ ਪਦਮ੍ ਆਸਾਦਯਸ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਰੂਪੇ ਵਾ ਕਰੋषਿ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਅਙ੍ਗ ਚੇਤ੍ । ਤਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧਿਕੇਨੇਹ ਯਤ੍ਨੇਨਾਪ੍ਨੋषਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਜਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਂਵਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਕृਤਜ੍ਞਾਨੋ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਸਿ ਵਾਨਘ । ਤਦ੍ ਯਤ੍ਨੇਨਾਧਿਕੇਨੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਆਸਾਦਯਸਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਸਲ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਂਵੇਦ੍ਯੇ ਕੇਵਲੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਰਾਘਵ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭਵਾਦ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਂਵਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਣਯੋਗ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਸਿ ਯਦ੍ ਯਾਸਿ ਯਤ੍ ਤਿष੍ਠਸਿ ਕਰੋषਿ ਵਾ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਂਵਿਤ੍ ਸਂਵਿਦ੍ ਏਵ ਤਦ੍ ਏਵ ਵਾ
ਤੂੰ ਜੋ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਦਰਅਸਲ, ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ।
ਵਾਸਨਾਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇ ਯਦਿ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰੋषਿ ਵਾ । ਤਤ੍ ਤੇ ਸ਼ਿਥਿਲਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਧਿਵ੍ਯਾਧਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲੁਕੀਆਂ ਚਲਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਢੀਲੀਆਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਭ੍ਯੋ ਵਿषਮੋ ऽਯਂ ਹਿ ਸਂਸ੍ਮृਤਃ । ਦੁਸ੍ਸਾਧੋ ਵਾਸਨਾਤ੍ਯਾਗਸ੍ ਸੁਮੇਰੂਨ੍ਮੂਲਨਾਦ੍ ਅਪਿ
ਪਿਛਲੇ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਯਤਨ ਵਧੇਰੇ ਔਖਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਨ ਵਿਚ ਲੁਕੀਆਂ ਚਲਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸੂਮੇਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ ਵਿਲੀਨਂ ਨ ਮਨੋ ਨ ਤਾਵਦ੍ ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਚਲਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਂ ਮਨੋਨਾਸ਼ੋ ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯ ਏਵ ਚ । ਮਿਥਃ ਕਾਰਣਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੁਸ੍ਸਾਧਾਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਤਃ
ਅਸਲ ਗਿਆਨ, ਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਚਲਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਘਵ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪੌਰੁषੇਣ ਵਿਵੇਕਿਨਾ । ਭੋਗੇਚ੍ਛਾਂ ਦੂਰਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਘਵ, ਮਨ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਮੇਹਨਤ ਨਾਲ, ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੂਰੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ ਏਤੇ ਸਮਂ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਭ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ । ਤਾਵਨ੍ ਨ ਪਦਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸਮਾਸ਼ਤੈਃ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯਵਿਜ੍ਞਾਨਮਨੋਨਾਸ਼ਾ ਮਹਾਮਤੇਃ । ਸਮਕਾਲਂ ਚਿਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਫਲਦਾ ਮੁਨੇਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਨਿषੇਵ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਦ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਚਿਰਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਤਨ੍ ਨ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਸ਼ਕਲਿਤਾ ਇਵ
ਜੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਧੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਚਿਰਕਾਲੋਪਚਰਿਤਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਸੁਧਿਯੋ ऽਪਿ ਚ । ਏਕਸ਼ਃ ਪਰਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ ਸੈਨਿਕਾ ਇਵ
ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੌਜੀ ਇਕੱਲੇ-ਇੱਕੱਲੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸਮਮ੍ ਉਦ੍ਯੋਗਮ੍ ਆਨੀਤਾਸ੍ ਸਨ੍ਤ ਏਤੇ ਹਿ ਧੀਮਤਾ । ਸਮ੍ਸਾਰਾਰਿਂ ਨਿਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਮੂਲਾਦ੍ ਅਪਿ ਭਟਾ ਇਵ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਧੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯਵਿਜ੍ਞਾਨਮਨੋਨਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਸਮਂ ਸੇਵ੍ਯਾਸ੍ ਤਵ ਚਿਰਂ ਤੇਨ ਤਾਤ ਨ ਤਪ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵਾਸਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ, ਮਨ ਦਾ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਉੱਦਮ — ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨੋਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਕੱਠੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਹੇਗਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਏਭਿਸ਼੍ ਚਿਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ ਹृਦਯਗ੍ਰਨ੍ਥਯੋ ਦृਢਾਃ । ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਰੁਟ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਿਸਚ੍ਛੇਦਾਦ੍ ਗੁਣਾ ਇਵ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗੰਠਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸ਼ਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾ ਰਾਮ ਸਂਸਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਸਾ ਚਿਰਾਭ੍ਯਾਸਯੋਗੇਨ ਵਿਨਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਆਦਤ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਗਚ੍ਛਞ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸ੍ਪृਸ਼ਞ੍ ਜਿਘ੍ਰਂਸ੍ ਤਿष੍ਠਞ੍ ਜਾਗ੍ਰਤ੍ ਸ੍ਵਪਨ੍ ਸਦਾ । ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਪਰਮਾਯਾਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸਵਾਨ੍ ਭਵ
ਚਲਦੇ, ਸੁਣਦੇ, ਛੂਹਦੇ, ਸੁੰਘਦੇ, ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ — ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੋ।
ਵਾਸਨਾਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਸਮਂ ਪ੍ਰਾਣਨਿਰੋਧਨਂ । ਵਿਦੁਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਣਾ ਅਤੇ ਸਾਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਇਸੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੋ।
ਵਾਸਨਾਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਤ੍ਤਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਪਨ੍ਦਨਿਰੋਧਾਚ੍ ਚ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਨ ਨਿਰਮਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਾਸ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਤਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਦृਢਾਭ੍ਯਾਸੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਗੁਰੁਦਤ੍ਤਯਾ । ਆਸਨਾਸਨਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤੇ
ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਪੱਕੇ ਸਾਸ-ਸਮ੍ਹਾਲ ਦੇ ਅਭਿਆਸ, ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਸ ਦੀ ਹਲਚਲ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ਜ੍ਞਾਨਵਿਲਾਸੇਨ ਜਗਦ੍ਵਸ੍ਤੁष੍ਵ੍ ਅਨਾਸ੍ਥਯਾ । ਯਥਾਭੂਤਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਾਸਨਾ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ, ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ ਤਿਵੇਂ ਦੇਖਣ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰੁਝਾਨ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਦਾਵ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਚ ਵਸ੍ਤੂਨਾਮ੍ ਅਵਿਸਂਵਾਦਿ ਯਤ੍ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਰੂਪਂ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਤੇਨ ਵਾਸਨਾ
ਜੋ ਰੂਪ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਤੇ ਠੱਗ-ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰੁਝਾਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਸ੍ਸਙ੍ਗਂ ਵ੍ਯਵਹਾਰਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਭਵਭਾਵਨਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਸ਼ਰੀਰੇ ਨਾਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਾਸਨਾ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਬਿਨਾ ਲਗਾਵ ਦੇ ਚਲਣ, ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਛੱਡਣ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝਣ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰੁਝਾਨ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।