ਸਂਵਿਲ੍ ਲਯਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਭੂਯੋ ਨਾਵਰ੍ਤਤੇ ਦੁਃਖੇ ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧਵਤੀ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਚੇਤਨਾ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਧੇਤੁਸ੍ ਸਰ੍ਵਹੇਤੂਨਾਂ ਤਸ੍ਯ ਹੇਤੁਰ੍ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ ਸਾਰਸ੍ ਸਰ੍ਵਸਾਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਸਾਰ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚਿਦ੍ਦਰ੍ਪਣੇ ਸ੍ਫਾਰੇ ਸਮਗ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤੁਦृष੍ਟਯਃ । ਇਮਾਸ੍ ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਨ੍ਤਿ ਸਰਸੀਵ ਤਟਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਝਲਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਵਾ ਇਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਦਧਾਰਿਣਿ । षਡ੍ਰਸਾ ਇਵ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕਟਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਭਾਵ ਉਸ ਵਿਚ ਰਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ 'ਤੇ ਛੇ ਰਸ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਖਾਦ੍ ਅਚ੍ਛਤਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਵੈ ਪਦਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਵਾਦਜਾਤਾਨਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਸ੍ਵਾਦਨਂ ਚ ਤਤ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਅਸਲ ਸੁਆਦ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚੈਵ ਵਰ੍ਧਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਥਾ । ਸਨ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਵਿਗਲਤਿ ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗ ਜਗਤਾਂ ਗਣਃ
ਉਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ, ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਵਧਦੇ ਹਨ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਗੁਰੁ ਗਰਿष੍ਠਾਨਾਂ ਤਤ੍ ਤਲ੍ ਲਘੁ ਲਘੀਯਸਾਮ੍ । ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸ੍ਥਵਿष੍ਠਾਨਾਮ੍ ਅਣੀਯਸ੍ ਤਦ੍ ਅਣੀਯਸਾਮ੍
ਉਥੇ, ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਹਲਕੀਆਂ ਹਲਕਿਆਂ ਲਈ, ਮੋਟੀਆਂ ਮੋਟਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਸੁਖਮਾਂ ਲਈ ਹਨ।
ਦਵਿष੍ਠਾਨਾਂ ਦਵਿष੍ਠਂ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਕਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਕਨਿष੍ਠਂ ਤਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਤਜ੍ ਜ੍ਯਾਯਸਾਮ੍ ਅਪਿ
ਉਥੇ, ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਨੇੜੀਆਂ ਨੇੜਿਆਂ ਲਈ, ਘੱਟ ਘੱਟਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਹਨ।
ਤੇਜਸਾਮ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ ਤੇਜਸ੍ ਤਮਸਾਮ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ ਤਮਃ । ਵਸ੍ਤੂਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਤਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਦृਸ਼ਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗ ਦृਕ੍ ਪਰਾ
ਉਥੇ ਚਮਕ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ, ਪਦਾਰਥ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ, ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਮਿੱਤਰ, ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ । ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨ ਚਾਸ੍ਮਿ ਚ
ਉਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮੌਜੂਦ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਵੇਖੀ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੀ।
ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਮਪਾਵਨੇ । ਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਉਪਾਯਾਸਿ ਯਥਾ ਕੁਰੁ ਤਥਾਨਘ
ਰਾਮਾ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਓ ਬਣਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਵੈਸਾ ਕਰ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤਦ੍ ਅਮਲਮ੍ ਅਜਰਂ ਤਦ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦਵਗਤਾਵ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏਤਿ ਚੇਤਃ । ਅਵਗਤਵਿਤਤੈਕਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋ ਭਵ ਭਵਮੁਕ੍ਤ ਸਦੋਦਿਤਸ਼੍ ਚਿਰਾਯ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਰਮਲ, ਨਾ ਢਲਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਕ ਸਤ ਹੈ, ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਦਾ ਉਸ ਇੱਕ, ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਿਆ ਰੂਪ ਬਣ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ।
ਏਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਬੀਜਾਨਿ ਮਾਨਦ । ਕਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪਦਮ੍
ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੀਜਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਕਿਹੜਾ ਬੀਜ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਏਤੇषਾਂ ਦੁਃਖਬੀਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ ਯਨ੍ ਮਯੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਤੇ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਜਾ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਕੋਟਿਸ੍ਥੇ ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪਦੇ ਯਦਿ । ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਬਲਾਤ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਾਸਨਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਰ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ,
ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਬਧ੍ਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਤਤ੍ ਸਾਧੁ ਪਦਮ੍ ਆਸਾਦਯਸ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਰੂਪੇ ਵਾ ਕਰੋषਿ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਅਙ੍ਗ ਚੇਤ੍ । ਤਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧਿਕੇਨੇਹ ਯਤ੍ਨੇਨਾਪ੍ਨੋषਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਜਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਂਵਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਕृਤਜ੍ਞਾਨੋ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਸਿ ਵਾਨਘ । ਤਦ੍ ਯਤ੍ਨੇਨਾਧਿਕੇਨੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਆਸਾਦਯਸਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਸਲ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਂਵੇਦ੍ਯੇ ਕੇਵਲੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਰਾਘਵ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭਵਾਦ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਂਵਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਣਯੋਗ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਸਿ ਯਦ੍ ਯਾਸਿ ਯਤ੍ ਤਿष੍ਠਸਿ ਕਰੋषਿ ਵਾ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਂਵਿਤ੍ ਸਂਵਿਦ੍ ਏਵ ਤਦ੍ ਏਵ ਵਾ
ਤੂੰ ਜੋ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਦਰਅਸਲ, ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ।
ਵਾਸਨਾਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇ ਯਦਿ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰੋषਿ ਵਾ । ਤਤ੍ ਤੇ ਸ਼ਿਥਿਲਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਧਿਵ੍ਯਾਧਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲੁਕੀਆਂ ਚਲਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਢੀਲੀਆਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਭ੍ਯੋ ਵਿषਮੋ ऽਯਂ ਹਿ ਸਂਸ੍ਮृਤਃ । ਦੁਸ੍ਸਾਧੋ ਵਾਸਨਾਤ੍ਯਾਗਸ੍ ਸੁਮੇਰੂਨ੍ਮੂਲਨਾਦ੍ ਅਪਿ
ਪਿਛਲੇ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਯਤਨ ਵਧੇਰੇ ਔਖਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਨ ਵਿਚ ਲੁਕੀਆਂ ਚਲਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸੂਮੇਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ ਵਿਲੀਨਂ ਨ ਮਨੋ ਨ ਤਾਵਦ੍ ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਚਲਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਂ ਮਨੋਨਾਸ਼ੋ ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯ ਏਵ ਚ । ਮਿਥਃ ਕਾਰਣਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੁਸ੍ਸਾਧਾਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਤਃ
ਅਸਲ ਗਿਆਨ, ਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਚਲਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਘਵ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪੌਰੁषੇਣ ਵਿਵੇਕਿਨਾ । ਭੋਗੇਚ੍ਛਾਂ ਦੂਰਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਘਵ, ਮਨ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਮੇਹਨਤ ਨਾਲ, ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੂਰੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ ਏਤੇ ਸਮਂ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਭ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ । ਤਾਵਨ੍ ਨ ਪਦਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸਮਾਸ਼ਤੈਃ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯਵਿਜ੍ਞਾਨਮਨੋਨਾਸ਼ਾ ਮਹਾਮਤੇਃ । ਸਮਕਾਲਂ ਚਿਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਫਲਦਾ ਮੁਨੇਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਨਿषੇਵ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਦ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਚਿਰਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਤਨ੍ ਨ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਸ਼ਕਲਿਤਾ ਇਵ
ਜੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਧੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਚਿਰਕਾਲੋਪਚਰਿਤਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਸੁਧਿਯੋ ऽਪਿ ਚ । ਏਕਸ਼ਃ ਪਰਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ ਸੈਨਿਕਾ ਇਵ
ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੌਜੀ ਇਕੱਲੇ-ਇੱਕੱਲੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸਮਮ੍ ਉਦ੍ਯੋਗਮ੍ ਆਨੀਤਾਸ੍ ਸਨ੍ਤ ਏਤੇ ਹਿ ਧੀਮਤਾ । ਸਮ੍ਸਾਰਾਰਿਂ ਨਿਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਮੂਲਾਦ੍ ਅਪਿ ਭਟਾ ਇਵ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਧੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।