ਯਦ੍ ਏਵ ਭਾਵਯਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਤਦ੍ ਏਵ ਭਵਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਨਟਵਦ੍ ਭੂਮਿਕਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਚਿਰਾਦ੍ ਵਪੁਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਮੰਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਨਾਗੋ ऽਸੁਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਙ੍ਕਿਨ੍ਨਰੋ ਗਜਃ । ਆਤ੍ਮੈਵਾਸ੍ਯਾ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਨਟ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਾ, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਕਿਨਨਰ, ਹਾਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਹੀ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕੋਸ਼ਕਾਰਃ ਕ੍ਰਿਮਿਰ੍ ਯਥਾ । ਚਿਰਾਤ੍ ਕੇਵਲਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਵਿਤ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮ ਕੱਟਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੋਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗਜ੍ਜਲਧਿਜਾਲਾਨਾਂ ਸਂਵਿਜ੍ ਜਲਮ੍ ਅਲਂ ਤਥਾ । ਯਥੈਵਾਪੂਰ੍ਯ ਦਿਕ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਰ੍ਯਾਦਿਤਾਂ ਗਤਾ
ਚੇਤਨਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਆਦਿ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ ਸਰਿਤੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਵੀਚਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ ਸਂਵਿਤ੍ਸਲਿਲਸਨ੍ਤਤੇਃ
ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ — ਇਹ ਸਭ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ ਪਸਾਰੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸਂਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਲ੍ਪਨਾ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਂਵਿਦ੍ ਗਚ੍ਛਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਚੇਤਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਯਦਾ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਤੇ ਨ ਨ ਚੋਪਤਿ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਯਾਤਿ ਸਂਵਿਨ੍ ਨਾਲਿਪ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਰੁਕਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਮਲਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਥਾਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਂਵਿਦੋ ਰਾਮ ਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਬੀਜਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਉਦੇਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼੍ਯਮ੍ ਇਵ ਤੇਜਸਃ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਸ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਬੀਜ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਚਾਨਣੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਰੂਪੇ ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਤਾਯਾ ਏਕਂ ਨਾਨਾਕृਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ਏਕਰੂਪਂ ਤੁ ਵਿਭਾਗੋ ऽਯਂ ਤਯੋਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੋ ਰੂਪ ਹਨ: ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਇਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਸੁਣੋ।
ਘਟਤਾ ਪਟਤਾ ਤਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤਾ ਮਤ੍ਤੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਸਤ੍ਤਾਰੂਪਂ ਵਿਭਾਗੇਨ ਯਤ੍ ਤੁ ਨਾਨਾਕृਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਘੜਾ ਹੋਣ, ਕਪੜਾ ਹੋਣ, ਮੂਲ ਹੋਣ, ਤੇਰਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਸਤ ਹੋਣ — ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਭਾਗਂ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤ੍ਤੈਕਾਤ੍ਮਤਯਾ ਤਤਮ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਨੈਵ ਸਤ੍ਤਾਯਾ ਰੂਪਮ੍ ਏਕਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਆਮ ਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਂ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ ਅਲੇਪਕਮ੍ । ਏਕਰੂਪਂ ਮਹਾਰੂਪਂ ਸਤ੍ਤਾਯਾਸ੍ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਫਰਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਸਪਸ਼ਟ, ਇੱਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ — ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਂ ਨਾਨਾਕृਤਿਤ੍ਵੇਨ ਸਤ੍ਤਾਯਾ ਨ ਕਦਾਚਨ । ਅਸਂਵੇਦ੍ਯਂ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਤਦ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਕਮ੍
ਜੋ ਅਸਲ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਅਸਤਿਤਵ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।
ਏਕਰੂਪਂ ਤੁ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਸਤ੍ਤਾਯਾ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਨ ਕਦਾਚਨ ਤਦ੍ ਯਾਤਿ ਨਾਸ਼ਂ ਨਾਪਿ ਚ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਮ੍
ਪਰ ਅਸਤਿਤਵ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸਾਫ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕਾਲਸਤ੍ਤਾ ਕਲਾਸਤ੍ਤਾ ਵਸ੍ਤੁਸਤ੍ਤੇਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਵਿਭਾਗਕਲਨਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰੈਕਪਰੋ ਭਵ
ਚਾਹੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਜਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਕਾਲਸਤ੍ਤਾ ਖਸਤ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਕਲਨਾ ਸਤੀ । ਯਦ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਸਦ੍ਰੂਪਾ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਏषਾ ਨ ਵਾਸ੍ਤਵੀ
ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਸਤਿਤਵ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਿਭਾਗਕਲਨਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭਿਨ੍ਨਮਤਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਨਾਤਾਕਾਰਣਂ ਦृष੍ਟਾ ਤਤ੍ ਕਥਂ ਪਾਵਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਖਰੇ-ਵਖਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕਤਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਮ੍ ਏਵੈਕਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਕੇਵਲਂ ਵਪੁਃ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਃ ਪਰਾਨਨ੍ਦੀ ਤਿष੍ਠਾਭਰਿਤਦਿਗ੍ਭਰਃ
ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਹੀ ਸਾਰਭੂਤ ਅਸਤਿਤਵ ਨੂੰ ਸੋਚੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾ ਕੋਟਿਃ ਕੋਵਿਦੇਸ਼੍ਵਰ । ਸੈਵਾਸ੍ਯ ਬੀਜਤਾਂ ਯਾਤਾ ਤਤ ਏष ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਸਾਰਭੂਤਤਾ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਹੱਦ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਕਲਨਯੋਜ੍ਝਿਤਮ੍ । ਪਦਮ੍ ਆਦ੍ਯਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਸਾਰਭੂਤਤਾ ਤੱਕ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹੀ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਅਨੰਤ ਹਾਲਤ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਂਵਿਲ੍ ਲਯਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਭੂਯੋ ਨਾਵਰ੍ਤਤੇ ਦੁਃਖੇ ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧਵਤੀ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਚੇਤਨਾ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਧੇਤੁਸ੍ ਸਰ੍ਵਹੇਤੂਨਾਂ ਤਸ੍ਯ ਹੇਤੁਰ੍ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ ਸਾਰਸ੍ ਸਰ੍ਵਸਾਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਸਾਰ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚਿਦ੍ਦਰ੍ਪਣੇ ਸ੍ਫਾਰੇ ਸਮਗ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤੁਦृष੍ਟਯਃ । ਇਮਾਸ੍ ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਨ੍ਤਿ ਸਰਸੀਵ ਤਟਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਝਲਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਵਾ ਇਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਦਧਾਰਿਣਿ । षਡ੍ਰਸਾ ਇਵ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕਟਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਭਾਵ ਉਸ ਵਿਚ ਰਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ 'ਤੇ ਛੇ ਰਸ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਖਾਦ੍ ਅਚ੍ਛਤਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਵੈ ਪਦਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਵਾਦਜਾਤਾਨਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਸ੍ਵਾਦਨਂ ਚ ਤਤ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਅਸਲ ਸੁਆਦ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚੈਵ ਵਰ੍ਧਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਥਾ । ਸਨ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਵਿਗਲਤਿ ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗ ਜਗਤਾਂ ਗਣਃ
ਉਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ, ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਵਧਦੇ ਹਨ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਗੁਰੁ ਗਰਿष੍ਠਾਨਾਂ ਤਤ੍ ਤਲ੍ ਲਘੁ ਲਘੀਯਸਾਮ੍ । ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸ੍ਥਵਿष੍ਠਾਨਾਮ੍ ਅਣੀਯਸ੍ ਤਦ੍ ਅਣੀਯਸਾਮ੍
ਉਥੇ, ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਹਲਕੀਆਂ ਹਲਕਿਆਂ ਲਈ, ਮੋਟੀਆਂ ਮੋਟਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਸੁਖਮਾਂ ਲਈ ਹਨ।
ਦਵਿष੍ਠਾਨਾਂ ਦਵਿष੍ਠਂ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਕਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਕਨਿष੍ਠਂ ਤਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਤਜ੍ ਜ੍ਯਾਯਸਾਮ੍ ਅਪਿ
ਉਥੇ, ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਨੇੜੀਆਂ ਨੇੜਿਆਂ ਲਈ, ਘੱਟ ਘੱਟਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਹਨ।
ਤੇਜਸਾਮ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ ਤੇਜਸ੍ ਤਮਸਾਮ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ ਤਮਃ । ਵਸ੍ਤੂਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਤਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਦृਸ਼ਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗ ਦृਕ੍ ਪਰਾ
ਉਥੇ ਚਮਕ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ, ਪਦਾਰਥ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ, ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਮਿੱਤਰ, ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ । ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨ ਚਾਸ੍ਮਿ ਚ
ਉਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮੌਜੂਦ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਵੇਖੀ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੀ।