ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਅਭ੍ਯਸ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਤਨ੍ਮਯੇਨੈਵ ਭੂਯਤੇ । ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕੁਮਾਰਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇषੁ ਦृष੍ਟਂ ਸਨ੍ਦੇਹਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਵਾਸਨਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਭਵ ਭੂਤਯੇ । ਪਰਂ ਪੌਰੁषਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਜਿਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਪਞ੍ਚਕਮ੍
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ।
ਅਵ੍ਯੁਤ੍ਪਨ੍ਨਮਨਾ ਯਾਵਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਜ੍ਞਾਤਤਤ੍ਪਦਃ । ਗੁਰੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣੈਸ੍ ਤੁ ਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਤਾਵਦ੍ ਆਚਰ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਮਨ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਹ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਕਰ।
ਤਤਃ ਕषਾਯਪਾਕੇਨ ਨੂਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਸ੍ਤੁਨਾ । ਸ਼ੁਭੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਭਾਵਨੌਘੋ ਨਿਰਾਧਿਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਦਾਗ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦ੍ ਅਤਿਸੁਭਗਮ੍ ਆਰ੍ਯਸੇਵਿਤਂ ਤਚ੍ ਛੁਭਮ੍ ਅਨੁਸृਤ੍ਯ ਮਨੋਜ੍ਞਭਾਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ । ਅਧਿਗਮਯ ਪਦਂ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਤਦ੍ ਅਨੁ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਮੁਚ੍ਯ ਸਾਧੁ ਤਿष੍ਠ
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਪਣਾਉ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿ।
ਅਤਃ ਪੌਰੁषਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਨਿਤ੍ਯਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਏਕਾਗ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਇਸ ਲਈ, ਉੱਚੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਸਦੀਵੀ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਅਵਾਨ੍ਤਰਾਭਿਪਾਤੀਨਿ ਸ੍ਵਾਰੂਢਾਨਿ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਪੌਰੁषੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਸਂਯਮ੍ਯ ਸਮਤਾਂ ਨਯ
ਅੰਦਰਲੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਪਾਯਮਯੀਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਂਹਿਤਾਂ ਸਾਰਸਮ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਿੱਕਸ ਨਿੱਕਾ ਸਾਰ ਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੰਕਲਪਨਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਅਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਹਣਾਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਵਾਸਨਾਮ੍ । ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੌ ਸ਼ਮਸਨ੍ਤੋषਾਵ੍ ਆਦਾਯੋਦਾਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਜਗਤ ਦੀ ਲਗਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਪਣਾਈ ਰੱਖ।
ਸਪੂਰ੍ਵਾਪਰਵਾਕ੍ਯਾਰ੍ਥਵਿਚਾਰਵਿषਯਾਦृਤਮ੍ । ਮਨਸ੍ ਸਮਰਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ
ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਆਏ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰ।
ਸੁਖਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਮਹਾਨਨ੍ਦੈਕਸਾਧਨਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਪਾਯਮ੍ ਇਤੋ ਰਾਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਸੁਣ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਜ਼ਰੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਮਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਵਿਵੇਕਿਭਿਃ । ਪਦਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਨਿਰ੍ਦੁਃਖਂ ਨਾਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ, ਸਾਰੇ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਦਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ । ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਪਰਮਾਸ਼੍ਵਾਸਨਂ ਧਿਯਃ
ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੇਨੋਕ੍ਤਂ ਕਾਰਣੇਨੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ । ਕਥਂ ਚ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਯ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਨੇ, ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਵਿਲਾਸਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗਸ੍ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਚਿਦਾਕਾਸ਼ੋ ऽਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਦੀਪਸ੍ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁषੁ
ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਚਿਰਾਗ।
ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਸ੍ਪਨ੍ਦਸਮਾਕਾਰਾਤ੍ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਜਾਯਤ । ਸ੍ਪਨ੍ਦਮਾਨਰਸਾਪੂਰਾਤ੍ ਤਰਙ੍ਗਸ੍ ਸਾਗਰਾਦ੍ ਇਵ
ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਹਿਲਣ ਤੇ ਨਿਹਲਣ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਰਸ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠਦੀ ਹੈ।
ਸੁਮੇਰੁਕਰ੍ਣਿਕਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦਿਗ੍ਦਲਾਦ੍ ਧृਦਯਾਮ੍ਬੁਜਾਤ੍ । ਤਾਰਕਾਕੇਸਰਵਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਦਿਲ-ਫੁੱਲ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਦਿਲ-ਫੁੱਲ ਤੋਂ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕੇਸਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਸਰਜਣਹਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਵੇਦਵੇਦਾਰ੍ਥਦੇਵੇਸ਼ਮੁਨਿਮਣ੍ਡਲਮਾਲਿਤਮ੍ । ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ ਸਕਲਂ ਸਰ੍ਗਂ ਵਿਕਲ੍ਪੌਘਂ ਯਥਾ ਮਨਃ
ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਦਾਂ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯ ਕੋਣੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰ੍षੇ ਭਾਰਤਨਾਮਨਿ । ਸ ਸਸਰ੍ਜ ਜਨਂ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਇਕ ਕੋਨੇ 'ਭਾਰਤ' ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ, ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ।
ਭਾਵਾਭਾਵਵਿषਣ੍ਣਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਤਧ੍ਵਂਸਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਗੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭੂਤਜਾਤੀਨਾਮ੍ ਆਪ੍ਯਾਯਨਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਆਵ-ਜਾਵ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਤੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਬਣਾਇਆ।
ਜਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕਲਲੋਕਕृਤ੍ । ਜਗਾਮ ਕਰੁਣਾਮ੍ ਈਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਦੁਃਖਾਦ੍ ਯਥਾ ਪਿਤਾ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਜਣਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕ ਏਤੇषਾਂ ਹਤਾਸ਼ਾਨਾਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਹਤਾਯੁषਾਮ੍ । ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਪਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਪੁਨਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਪੋ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁੜ ਤਪ, ਧਰਮ, ਦਾਨ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਏਤਤ੍ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਕृਤ੍ । ਪੁਂਸਾਂ ਨਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'
ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਨਾਮ ਪਰਮਂ ਸੁਖਂ ਯੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਜਨਃ । ਨ ਜਾਯਤੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਏਵ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰੋਤ੍ਤਰਣੇ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਉਪਾਯੋ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਏਵ ਹਿ । ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਣੂਪਾਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਜੀਵ ਲਈ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਤਪ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਛੋਟੇ ਸਹਾਇਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਾਵਦ੍ ਦੁਃਖਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਂ ਤਰਣੋਪਾਯਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਪ੍ਰਕਟਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਰਸਤਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਮਲਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਮਨਸਾ ਪਰਿਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਵਾਨ੍ ਇਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨ ਏਵਾਸ਼ੁ ਤਤੋ ऽਹਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਪਿਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਊਰ੍ਮੇਰ੍ ਊਰ੍ਮਿਰ੍ ਇਵਾਨਘ
ਕਿਤੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਲਹਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੂਜੀ ਲਹਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਧਰੋ ਨਾਥਸ੍ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਨਾ ਮਯਾ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਸ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਂ ਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦਿਤਃ
ਉਸਤਾਦ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਘੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।