ਸਂਵੇਦ੍ਯੇਨ ਹृਦਾਕਾਸ਼ੋ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ । ਯਸ੍ਯਾਸਾਵ੍ ਅਜਡੋ ऽਸਂਵਿਜ੍ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਗੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਜੇਹੀ ਸਾਫ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨ ਭਾਵ੍ਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਤਯਾਤ੍ਮਨਿ । ਬਾਲਮੂਕਾਦਿਵਿਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਇਵ ਚ ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਗੂੰਗੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤਦਾ ਜਾਡ੍ਯਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਸਂਵੇਦਨਮ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਆਸ਼੍ਰਿਤਂ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਭੂਯੋ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਮੰਦੀ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸਮਸ੍ਤਵਾਸਨਾਤ੍ਯਾਗਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧਿਤਃ । ਨੀਲਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਖਾਤ੍ ਸ੍ਫਾਰ ਆਨਨ੍ਦਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਅਦਵੈਤ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਲੀਨਸ੍ਯ ਨਿਸ੍ਸਂਵੇਦਨਸਂਵਿਦਃ । ਤਨ੍ਮਯਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਜੋ ਯੋਗੀ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਉਸ ਅੰਦਰ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਂਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਸ੍ਪृਸ਼ਞ੍ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਤੇਨ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਅਜਡੋ ਗਲਿਤਾਨਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਂਵੇਦਨਸ੍ ਸੁਖੀ
ਚਲਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ, ਛੂਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁੰਘਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਜਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਨੁਭੂਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਕष੍ਟਯਾ ਨष੍ਟਚੇष੍ਟਯਾ । ਤਰ ਦੁਃਖਾਮ੍ਬੁਧੇਃ ਪਾਰਮ੍ ਅਪਾਰਗੁਣਸਾਗਰਃ
ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈ, ਹੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਹਨ।
ਯਥਾ ਬੀਜਾਦ੍ ਬृਹਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਵ੍ਯੋਮ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਾਲਤਃ । ਤਥੈਵੇਦਂ ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਤ੍ ਸਂਵੇਦ੍ਯਂ ਸਂਵਿਦੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਉੱਗ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ, ਗਿਆਨ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸਂਵਿਤ੍ ਸਂਵਿਨ੍ਦਤੇ ਵਪੁਃ । ਤਦਾਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਜਾਲਸ੍ਯ ਸੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ ਬੀਜਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਦਾ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨਯਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਸਂਵਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਾਘਵ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਚੇਤਨਾ ਆਖਿਰਕਾਰ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਯਦ੍ ਏਵ ਭਾਵਯਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਤਦ੍ ਏਵ ਭਵਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਨਟਵਦ੍ ਭੂਮਿਕਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਚਿਰਾਦ੍ ਵਪੁਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਮੰਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਨਾਗੋ ऽਸੁਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਙ੍ਕਿਨ੍ਨਰੋ ਗਜਃ । ਆਤ੍ਮੈਵਾਸ੍ਯਾ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਨਟ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਾ, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਕਿਨਨਰ, ਹਾਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਹੀ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕੋਸ਼ਕਾਰਃ ਕ੍ਰਿਮਿਰ੍ ਯਥਾ । ਚਿਰਾਤ੍ ਕੇਵਲਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਵਿਤ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮ ਕੱਟਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੋਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗਜ੍ਜਲਧਿਜਾਲਾਨਾਂ ਸਂਵਿਜ੍ ਜਲਮ੍ ਅਲਂ ਤਥਾ । ਯਥੈਵਾਪੂਰ੍ਯ ਦਿਕ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਰ੍ਯਾਦਿਤਾਂ ਗਤਾ
ਚੇਤਨਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਆਦਿ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ ਸਰਿਤੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਵੀਚਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ ਸਂਵਿਤ੍ਸਲਿਲਸਨ੍ਤਤੇਃ
ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ — ਇਹ ਸਭ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ ਪਸਾਰੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸਂਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਲ੍ਪਨਾ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਂਵਿਦ੍ ਗਚ੍ਛਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਚੇਤਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਯਦਾ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਤੇ ਨ ਨ ਚੋਪਤਿ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਯਾਤਿ ਸਂਵਿਨ੍ ਨਾਲਿਪ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਰੁਕਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਮਲਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਥਾਸ੍ਯਾਸ੍ ਸਂਵਿਦੋ ਰਾਮ ਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਬੀਜਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਉਦੇਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼੍ਯਮ੍ ਇਵ ਤੇਜਸਃ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਸ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਬੀਜ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਚਾਨਣੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਰੂਪੇ ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਤਾਯਾ ਏਕਂ ਨਾਨਾਕृਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ਏਕਰੂਪਂ ਤੁ ਵਿਭਾਗੋ ऽਯਂ ਤਯੋਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੋ ਰੂਪ ਹਨ: ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਇਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਸੁਣੋ।
ਘਟਤਾ ਪਟਤਾ ਤਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤਾ ਮਤ੍ਤੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਸਤ੍ਤਾਰੂਪਂ ਵਿਭਾਗੇਨ ਯਤ੍ ਤੁ ਨਾਨਾਕृਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਘੜਾ ਹੋਣ, ਕਪੜਾ ਹੋਣ, ਮੂਲ ਹੋਣ, ਤੇਰਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਸਤ ਹੋਣ — ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਭਾਗਂ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤ੍ਤੈਕਾਤ੍ਮਤਯਾ ਤਤਮ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਨੈਵ ਸਤ੍ਤਾਯਾ ਰੂਪਮ੍ ਏਕਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਆਮ ਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਂ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ ਅਲੇਪਕਮ੍ । ਏਕਰੂਪਂ ਮਹਾਰੂਪਂ ਸਤ੍ਤਾਯਾਸ੍ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਫਰਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਸਪਸ਼ਟ, ਇੱਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ — ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਂ ਨਾਨਾਕृਤਿਤ੍ਵੇਨ ਸਤ੍ਤਾਯਾ ਨ ਕਦਾਚਨ । ਅਸਂਵੇਦ੍ਯਂ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਤਦ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਕਮ੍
ਜੋ ਅਸਲ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਅਸਤਿਤਵ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।
ਏਕਰੂਪਂ ਤੁ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਸਤ੍ਤਾਯਾ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਨ ਕਦਾਚਨ ਤਦ੍ ਯਾਤਿ ਨਾਸ਼ਂ ਨਾਪਿ ਚ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਮ੍
ਪਰ ਅਸਤਿਤਵ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸਾਫ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕਾਲਸਤ੍ਤਾ ਕਲਾਸਤ੍ਤਾ ਵਸ੍ਤੁਸਤ੍ਤੇਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਵਿਭਾਗਕਲਨਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰੈਕਪਰੋ ਭਵ
ਚਾਹੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਜਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਕਾਲਸਤ੍ਤਾ ਖਸਤ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਕਲਨਾ ਸਤੀ । ਯਦ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਸਦ੍ਰੂਪਾ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਏषਾ ਨ ਵਾਸ੍ਤਵੀ
ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਸਤਿਤਵ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਿਭਾਗਕਲਨਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭਿਨ੍ਨਮਤਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਨਾਤਾਕਾਰਣਂ ਦृष੍ਟਾ ਤਤ੍ ਕਥਂ ਪਾਵਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਖਰੇ-ਵਖਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕਤਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਮ੍ ਏਵੈਕਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਕੇਵਲਂ ਵਪੁਃ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਃ ਪਰਾਨਨ੍ਦੀ ਤਿष੍ਠਾਭਰਿਤਦਿਗ੍ਭਰਃ
ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਹੀ ਸਾਰਭੂਤ ਅਸਤਿਤਵ ਨੂੰ ਸੋਚੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾ ਕੋਟਿਃ ਕੋਵਿਦੇਸ਼੍ਵਰ । ਸੈਵਾਸ੍ਯ ਬੀਜਤਾਂ ਯਾਤਾ ਤਤ ਏष ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਸਾਰਭੂਤਤਾ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਹੱਦ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਕਲਨਯੋਜ੍ਝਿਤਮ੍ । ਪਦਮ੍ ਆਦ੍ਯਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਸਾਰਭੂਤਤਾ ਤੱਕ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹੀ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਅਨੰਤ ਹਾਲਤ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।