ਵੀਤਹਵ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਾ ਸਂਵਿਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਗਤੀਤਿ ਸਾ । ਅਨੁਭੂਤਵਤੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਇਦਮ੍ ਏਵ ਚ ਤਜ੍ ਜਗਤ੍
ਵੀਤਹਵਯਾ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਹੀ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।
ਵੀਤਹਵ੍ਯੋ ਮਨੋਮਾਤ੍ਰਂ ਮਨੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਮੇ ऽਦ੍ਰਯਃ । ਮਨੋ ਜਗਦ੍ ਇਦਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮ੍ ਅਨ੍ਯਤਾਨਨ੍ਯਤੇ ऽਤ੍ਰ ਕੇ
ਵੀਤਹਵਯਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਹੈ; ਮਨ ਹੀ 'ਮੈਂ', 'ਤੂੰ' ਤੇ ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮਨ ਹੀ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ।
ਅਧਿਗਤਪਰਮਾਰ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਰਾਗਾਦਿਦੋषਸ੍ ਸਕਲਮਲਵਿਕਾਰੋਪਾਧਿਭਙ੍ਗਾਦ੍ ਅਤੀਤਃ । ਚਿਰਮ੍ ਅਨੁਸृਤਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ੍ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਭਾਵਂ ਵਿਵੇਕੀ ਪਦਮ੍ ਅਮਲਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਞ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ੋਕਃ
ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹੋਰ ਖਾਮੀਆਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੈਲ, ਬਦਲਾਅ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਖਰਕਾਰ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਨੰਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੀਤਹਵ੍ਯਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍ । ਵੀਤਰਾਗਭਯਦ੍ਵੇषਸ੍ ਤਿष੍ਠ ਰਾਘਵ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਵੀਤਹਵਯ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਛਾ, ਡਰ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੋ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਜਹਾਰ ਯਥਾ ਮੁਨਿਃ । ਵੀਤਹਵ੍ਯੋ ਵੀਤਸ਼ੋਕਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਤਹਵਯ ਨੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਅਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਗਮ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਯਮੁਨਯੋ ਜ੍ਞਾਤਜ੍ਞੇਯਾ ਮਹਾਧਿਯਃ । ਯਥਾਵਸਨ੍ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇषੁ ਤਥਾਵਸ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੋਰ ਰਾਜਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਰਹੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹੋ।
ਸੁਖਦੁਃਖਕ੍ਰਮੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਕਦਾਚਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਗੋ ऽਪਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਿਂ ਮੁਧਾ ਪਰਿਸ਼ੋਚਸਿ
ਆਤਮਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਲੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਬਹਵੋ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਹਰਨ੍ਤੀਹ ਭੂਤਲੇ । ਨ ਕੇਚਨ ਵਸ਼ਂ ਯਾਤਾ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਙ੍ਗ ਭਵਾਨ੍ ਇਵ
ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਤਮ-ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਭਵੋਦਾਰਸ੍ ਸਮੋ ਭਵ ਸੁਖੀ ਭਵ । ਸਰ੍ਵਗਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮੈਵ ਤਵ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਬਣੋ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ।
ਹਰ੍षਾਮਰ੍षਵਿਕਾਰਾਣਾਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਾਦृਸ਼ਃ । ਨ ਕੇਚਨ ਵਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਖਿਨਾਮ੍ ਇਵ
ਜੋ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਬਦਲਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਅਨੇਨੈਵ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਯਂ ਮਮੋਦਿਤਃ । ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਂ ਤਂ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਤਨੁਤਾਂ ਨਯ
ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੱਕ ਉਠ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਉੱਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਰੀਰਾਣਾਂ ਕਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰ । ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਨੇਹ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਆਕਾਸ਼ਗਮਨਾਦਿਕਾਃ
ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ?
ਆਕਾਸ਼ਗਮਨਾਦੀਨਿ ਯਾਨ੍ਯ੍ ਏਤਾਨਿ ਰਘੂਦ੍ਵਹ । ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਾਃ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਹਜਾਃ ਖਲੁ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਿਰਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਆਦਿ ਜਿਹੜੇ ਕੰਮ ਹਨ, ਇਹ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਨਮਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਕ੍ਰਿਯਾਜਾਲਂ ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਗੋਪ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਰਾਮ ਵਸ੍ਤੁਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਸੌ ਨ ਤਦ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਦਾਂ ਮਤਮ੍
ਰਾਮਾ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਜੀਬ ਕਰਤਬ ਜਾਂ ਕੰਮ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂ ਲੁਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਸਤੂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਅਨਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ ਅਮੁਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨਭੋਵਿਹਰਣਾਦਿਕਮ੍ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਕਾਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਰਾਘਵ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ, ਸਮੇਂ, ਪਦਾਰਥ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯੈष ਵਿषਯ ਆਤ੍ਮਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ ਸਨ੍ਤृਪ੍ਤੋ ਨਾਵਿਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਨੁਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਖੇਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਦੌੜਦਾ।
ਯੇ ਕੇਚਨ ਜਗਦ੍ਭਾਵਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਕृਤਾਨ੍ ਵਿਦੁਃ । ਕਥਂ ਤੇषੁ ਕਿਲਾਤ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਵਿਦ੍ਯੋ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਗਿਆਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਡੁੱਬ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਵਿਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਿ ਯੇ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾਧਯਨ੍ਤਿ ਸੁਖਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਕृਤਾ ਏਵ ਨ ਤ੍ਵ੍ ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਸ੍ ਤਥਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਤਰਕ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਖਮਈ ਸਾਬਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ; ਪਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਯਃ ਕਾਲਦ੍ਰਵ੍ਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਯਤਤੇ ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਾਦਿ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰਕਾਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵਾਂਗ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਤੀਤੋ ਵਿਗਤੈषਣਃ । ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਹਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਨ ਕਰੋਤਿ ਨ ਚੇਹਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਆਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਨਭੋਗਤ੍ਯਾ ਨ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਚ ਭੋਗਕੈਃ । ਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨੋ ਮਾਨੈਰ੍ ਨਾਸ਼ਾਮਰਣਜੀਵਿਤੈਃ
ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ ਭੋਗਣ, ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਨ, ਵਸਤੇ, ਸ਼ਕਤੀ, ਇੱਜ਼ਤ, ਮੌਤ, ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਵਾਸਨਃ । ਆਕਾਸ਼ਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਸ੍ ਤਜ੍ਜ੍ਞ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਆਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋਪਯਾਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਚ ਸੁਖੇਨ ਚ । ਤृਪ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਗਤਾਸਙ੍ਗੋ ਜੀਵੇਨ ਮਰਣੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੁਝਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਸੁਖ ਵਿਚ; ਉਹ ਨਾਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੌਤ ਵਿਚ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਣ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸਰਿਦਾਪਾਤਕ੍ਰਮਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਸ੍ਤੁਨਾ । ਸਮੇਨ ਵਿषਮੇਣਾਪਿ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਤਸ੍ਯ ਕृਤੇਨਾਰ੍ਥੋ ਨਾਕृਤੇਨੇਹ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਰ੍ਥਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਵਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧਿਜਾਲਾਨਿ ਵਾਞ੍ਛਤਿ । ਸ ਸਿਦ੍ਧਿਸਾਧਕੈਰ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ ਤਾਨਿ ਸਾਧਯਤਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਹਨਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿਧ੍ਯਤੀਤ੍ਥਮ੍ ਇਦਂ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯੈਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਨਿਯਤੇਃ ਕ੍ਰਮਃ । ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਦਿਭਿਸ੍ ਸੁਰਵਰੈਰ੍ ਵ੍ਯਰ੍ਥੀਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਯਕਸ਼ਾ ਵਰਗੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਸ੍ਵਭਾਵ ਏष ਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਸ੍ਵਤਸ੍ ਸਿਦ੍ਧੋ ਹਿ ਨਾਨ੍ਯਤਃ । ਨਿਯਤਿਂ ਨ ਜਹਾਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਸ਼ੀਤਤਾਮ੍
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਕਿਸਮਤ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਠੰਡਕ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਪਿ ਮਾਧਵੋ ऽਪਿ ਹਰੋ ऽਪਿ ਵਾ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਿਯਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਹਿ
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਮਾਧਵ ਜਾਂ ਹਰਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਗਾਨਾਂ ਸ੍ਵਭਾਵਜਾਃ । ਏਤਾਸ੍ ਤਾਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਰਾਮ ਯਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਗਮਨਾਦਿਕਮ੍
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਤਾਕਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣਾ ਆਦਿ, ਪਦਾਰਥ, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਤੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।