ਏਕਮ੍ ਏਵ ਮਨੋ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਯਥਾ ਪ੍ਰਯਤਤੇ ਹਿ ਯਤ੍ । ਨੂਨਂ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਤ ਏਵ ਨ ਦੈਵਤਃ
ਜਿਸ ਵੱਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦਾ ਮਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਮਨਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਾਸਨਾ ਚ ਕਰ੍ਮ ਦੈਵਂ ਸ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਰਾਮ ਪੁਂਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਯੈਤਾਸ੍ ਸਞ੍ਜ੍ਞਾਸ੍ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਦਾਹृਤਾਃ
ਮਨ, ਚਿੱਤ, ਵਾਸਨਾ, ਕਰਮ, ਭਾਗ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਨਾਮਾ ਹਿ ਪੁਰੁषੋ ਦृਢਭਾਵਨਯਾ ਯਥਾ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤਤੇ ਰਾਮ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਲਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੱਕੇ ਯਕੀਨ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਰਘੂਦ੍ਵਹ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨੇਤਰੇਣੇਹ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਸ਼ੁਭਦੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਯਤਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਵਾਸਨਾਜਾਲਂ ਨਿਯੋਜਯਤਿ ਮਾਂ ਯਥਾ । ਮੁਨੇ ਤਥੈਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕृਪਣਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੁਨਿ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਮੈਨੂੰ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਤ ਏਵ ਹਿ ਹੇ ਰਾਮ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੋਪਨੀਤੇਨ ਪੌਰੁषੇਣੈਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧੋ ਵਾਸਨਾਵ੍ਯੂਹਸ਼੍ ਸ਼ੁਭਸ਼੍ ਚੈਵਾਸ਼ੁਭਸ਼੍ ਚ ਤੇ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਮ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਏਕਤਰੋ ऽਥ ਵਾ
ਰਾਮਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ — ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਸਨੌਘੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਤਤ੍ਰ ਚੇਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਨੀਯਸੇ । ਤਤ੍ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼ੁਭੇਨੈਵ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਤੈਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਥ ਚੇਦ੍ ਅਸ਼ੁਭੋ ਭਾਵਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਜਯਤਿ ਸਙ੍ਕਟੇ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਸ੍ ਤਦ੍ ਅਸੌ ਯਤ੍ਨਾਜ੍ ਜੇਤਵ੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਬਲਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਤੇਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਜਿੱਤਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚੇਤਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਦੇਹਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਡਾਤ੍ਮਕਃ । ਤਦ੍ ਏਵ ਚੇਤਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਚੇਤ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵੇਵ ਵਿਦ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨ ਹੋ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੂੜ੍ਹ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕੀ ਹੈਂ?
ਅਨ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਚੇਤਯਤਿ ਚੇਤ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯ੍ਯ੍ ਅਸਤਿ ਕੋ ऽਪਰਃ । ਕਮ੍ ਇਮਂ ਚੇਤਯੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਨਵਸ੍ਥਾ ਨ ਵਾਸ੍ਤਵੀ
ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੇਨੂੰ ਚੇਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ? ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਸਥਿਰਤਾ ਅਸਲ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਰ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਵਹਨ੍ਤੀ ਵਾਸਨਾਸਰਿਤ੍ । ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯੋਜਨੀਯਾ ਸ਼ੁਭੇ ਪਥਿ
ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਦਤਾਂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਭੇषੁ ਸਮਾਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ੁਭੇष੍ਵ੍ ਏਵਾਵਤਾਰਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵਮਨਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੇਨ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਮੰਦ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਤਾ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਸ਼ੁਭਾਚ੍ ਚਲਿਤਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪੀਤਰਤ੍ । ਜਨ੍ਤੋਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤ੍ ਪਾਲਯੇਤ੍ ਸਦਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਮੰਦ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਗਾਈ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਦਾ ਮਨ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਮਤਾਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨੇਨਾਸ਼ੁ ਨ ਦ੍ਰਾਗਿਤਿ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ਨੈਃ । ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਾਲਯੇਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਬਾਲਕਮ੍
ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਮਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਨੌਘਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਸੇਨ ਘਨੀਕृਤਃ । ਸ਼ੁਭੋ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੁਭੋ ਰਾਮ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਘਨੀਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮੰਦ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਹੁਣ ਚੰਗੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਗਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਾਦ੍ ਯਾਤਾ ਯਦਾ ਤੇ ਵਾਸਨੋਦਯਮ੍ । ਤਦਾਭ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਸਾਫਲ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰਿਮਰ੍ਦਨ
ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪੈਣ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਾਨੀਮ੍ ਅਪਿ ਤੇ ਯਾਤਿ ਘਨਤਾਂ ਵਾਸਨਾਨਘ । ਅਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛੁਭਾਭ੍ਯਾਸਮ੍ ਉਪਾਹਰ
ਹੁਣ ਵੀ ਤੇਰੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਇਸ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਚੇਦ੍ ਘਨਤਾਂ ਯਾਤਾ ਨਾਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ ਤਵ ਵਾਸਨਾ । ਵਰ੍ਧਿष੍ਯਤੇ ਤੁ ਨੇਦਾਨੀਮ੍ ਅਪਿ ਤਾਤ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਵਧਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਾਯਾਮ੍ ਅਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਏਵ ਸਮਾਹਰ । ਅਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਾਸਨਾਵृਦ੍ਧੌ ਸ਼ੁਭਾਦ੍ ਦੋषੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜੇਕਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਹੀ ਕਰ। ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਅਭ੍ਯਸ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਤਨ੍ਮਯੇਨੈਵ ਭੂਯਤੇ । ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕੁਮਾਰਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇषੁ ਦृष੍ਟਂ ਸਨ੍ਦੇਹਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਵਾਸਨਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਭਵ ਭੂਤਯੇ । ਪਰਂ ਪੌਰੁषਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਜਿਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਪਞ੍ਚਕਮ੍
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ।
ਅਵ੍ਯੁਤ੍ਪਨ੍ਨਮਨਾ ਯਾਵਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਜ੍ਞਾਤਤਤ੍ਪਦਃ । ਗੁਰੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣੈਸ੍ ਤੁ ਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਤਾਵਦ੍ ਆਚਰ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਮਨ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਹ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਕਰ।
ਤਤਃ ਕषਾਯਪਾਕੇਨ ਨੂਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਸ੍ਤੁਨਾ । ਸ਼ੁਭੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਭਾਵਨੌਘੋ ਨਿਰਾਧਿਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਦਾਗ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦ੍ ਅਤਿਸੁਭਗਮ੍ ਆਰ੍ਯਸੇਵਿਤਂ ਤਚ੍ ਛੁਭਮ੍ ਅਨੁਸृਤ੍ਯ ਮਨੋਜ੍ਞਭਾਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ । ਅਧਿਗਮਯ ਪਦਂ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਤਦ੍ ਅਨੁ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਮੁਚ੍ਯ ਸਾਧੁ ਤਿष੍ਠ
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਪਣਾਉ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿ।
ਅਤਃ ਪੌਰੁषਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਨਿਤ੍ਯਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਏਕਾਗ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਇਸ ਲਈ, ਉੱਚੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਸਦੀਵੀ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਅਵਾਨ੍ਤਰਾਭਿਪਾਤੀਨਿ ਸ੍ਵਾਰੂਢਾਨਿ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਪੌਰੁषੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਸਂਯਮ੍ਯ ਸਮਤਾਂ ਨਯ
ਅੰਦਰਲੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਪਾਯਮਯੀਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਂਹਿਤਾਂ ਸਾਰਸਮ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਿੱਕਸ ਨਿੱਕਾ ਸਾਰ ਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੰਕਲਪਨਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਅਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਹਣਾਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਵਾਸਨਾਮ੍ । ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੌ ਸ਼ਮਸਨ੍ਤੋषਾਵ੍ ਆਦਾਯੋਦਾਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਜਗਤ ਦੀ ਲਗਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਪਣਾਈ ਰੱਖ।
ਸਪੂਰ੍ਵਾਪਰਵਾਕ੍ਯਾਰ੍ਥਵਿਚਾਰਵਿषਯਾਦृਤਮ੍ । ਮਨਸ੍ ਸਮਰਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ
ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਆਏ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰ।