ਸੁਖਦੁਃਖਾਦਯਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਤृष੍ਣਾ ਸ਼ੁष੍ਯਤੁ ਸਾਰਮ੍ਭਾ ਹੇਮਨ੍ਤ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਕਮਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਦਗ੍ਧੇਨ੍ਧਨ ਇਵਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ ਨਿਸ੍ਸ੍ਨੇਹ ਇਵ ਦੀਪਕਃ । ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਦਰ ਇਵਾਮ੍ਭੋਧਿਰ੍ ਗਤਾਰ੍ਕ ਇਵ ਵਾਸਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਉਸ ਦਾ ਈਂਧਨ ਮੁੱਕਣ ਤੇ, ਦੀਵਾ ਤੇਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ, ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ਰਦੀਵ ਘਨਸ੍ ਸ੍ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਰ੍ਗਾਨ੍ਤਕਲ੍ਪਵਤ੍ । ਓਙ੍ਕਾਰਾਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤਮਨਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਪਗਤਾਖਿਲਕਾਰ੍ਯਪਰਮ੍ਪਰਸ੍ ਸਕਲਦृਸ਼੍ਯਦਸ਼ਾਤਿਗਤਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਵਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਨੁਸਂਸृਤਿਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਰ੍ ਵਿਗਤਮੋਹਮਲੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਮੁਕ ਗਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਖਣਯੋਗ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ। ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਭੁਲਾਵੇ ਤੇ ਮੈਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਕਲਿਤਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਨੈषਣਃ । ਸ਼ਨੈਰ੍ ਉਚ੍ਚਾਰਯਂਸ਼੍ ਚਾਰੁ ਪ੍ਰਣਵਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਭੂਮਿਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੰਭਲ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਓਂਕਾਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨ੍ ਸ੍ਥੂਲਤਰਾਨ੍ ਅਪਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਲ੍ਪਿਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਰਲੇ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ, ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਮੋਟੇ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਸਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਕਾਰਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਰ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਨਿ । ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣ ਇਵ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਠੰਡੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਲੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ।
ਕੁਮ੍ਭਕਾਰਗृਹੇ ਚਕ੍ਰਂ ਸਂਰੋਧਿਤਮ੍ ਇਵ ਭ੍ਰਮਾਤ੍ । ਅਮ੍ਭੋਧਿਰ੍ ਇਵ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਸ੍ਤਿਮਿਤਸ੍ਫਾਰਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਭ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰਾ, ਠਹਿਰਿਆ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਾਫ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਤੇਜਸ੍ਤਮਃਪੁਞ੍ਜਂ ਵਿਗਤਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਤਾਰਕਮ੍ । ਅਧੂਮਾਭ੍ਰਰਜਸ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਦੀਵ ਖਮ੍
ਸ਼ਾਂਤ ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਲੜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚਾਂਦ, ਨਾ ਤਾਰੇ ਹਨ; ਧੂੰਆਂ, ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਧੂੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੇਅੰਤ।
ਸਹ ਪ੍ਰਣਵਪਰ੍ਯਨ੍ਤਦੀਰ੍ਘਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨਤਨ੍ਤੁਨਾ । ਜਹਾਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਜਾਲਂ ਗਨ੍ਧਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਃ
ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੀ ਜਾਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜਹੌ ਤਮੋਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਮ੍ ਇਵਾਨ੍ਤਰੇ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੋਪਲਵਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਅਸਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਠੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਝਲਕ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਂ ਤਤਸ੍ ਤੇਜੋ ਨਿਮੇषਾਰ੍ਧਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਃ । ਜਹੌ ਬਭੂਵ ਚ ਤਦਾ ਨ ਤਮੋ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ ਵਿਚਾਰਿਆ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਨਾ ਰੌਸ਼ਨੀ।
ਤਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਮ੍ ਅਥਾਸਾਦ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਨ੍ ਮਨਸ੍ਤृਣਮ੍ । ਸ੍ਫੁਰਿਤਂ ਨ ਮਨਾਗ੍ ਏਵ ਨਿਮੇषਾਰ੍ਧਾਦ੍ ਅਸ਼ਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਹਾਲਤ ਪਾ ਕੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਬੇਮੁੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਪਲ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਙ੍ਗਸਂਵਿਦਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਮ੍ । ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਸ਼ਿਸ਼ੁਜ੍ਞਾਨਸਮਾਮ੍ ਅਕਲਨਾਮਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਸਾਫ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਦਾਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਿਮੇਸ਼ਾਰ੍ਧਾਰ੍ਧਭਾਗੇਨ ਕਾਲੇਨਾਕਲਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਜਹੌ ਚਿਤਸ਼੍ ਚੇਤ੍ਯਦਸ਼ਾਂ ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਃ
ਅੱਖ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਝਪਕ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਚਿੱਤ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਹਿਲਚਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਪਦਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂ ਤਤਃ । ਸੁषੁਪ੍ਤਪਦਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਮੇਰੁਰ੍ ਇਵਾਚਲਃ
ਫਿਰ, ਪਸ਼ਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਵਜੂਦ ਦੀ ਮਿਆਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਸੁषੁਪ੍ਤਸਂਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭੁਰ੍ ਮਨਾਕ੍ । ਸੁषੁਪ੍ਤੇ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤੁਰ੍ਯਰੂਪਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਵਣ, ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਮਜਬੂਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਰਾਨਨ੍ਦੋ ऽਪਿ ਸਾਨਨ੍ਦਸ੍ ਸਚ੍ ਚਾਸਚ੍ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਃ । ਆਸੀਨ੍ ਨਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ੍ ਤਿਮਿਰਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੀ; ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ ਵੀ; ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਕੁਝ ਸੀ; ਚਾਨਣ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਵੀ।
ਅਚਿਨ੍ਮਯਂ ਚਿਨ੍ਮਯਂ ਚ ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਯਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ ਤਤਸ੍ ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਸੌ ਮਦ੍ਗਿਰਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਗੋਚਰਃ
ਜੋ ਨ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਨ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਓਥੋਂ ਉਭਰਿਆ, ਮੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ।
ਤਦ੍ ਅਸੌ ਸੁषਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਦਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ਤਰਗਤਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਲਿਤ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਵੱਖਰੇਪਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਯਚ੍ ਛੂਨ੍ਯਵਾਦਿਨਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਤ੍ਰਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਵਿਦਾਂ ਯਦ੍ ਅਮਲਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਾਲੀਪਣ ਦੇ ਵਾਦੀ ਖਾਲੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਹਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਸ੍ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਦृष੍ਟੀਨਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਯੋਗਵਾਦਿਨਾਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਙ੍ਕਾਨਾਂ ਕਾਲਃ ਕਾਲਕਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਵਿਚਾਰਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਯੋਗ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਾਦੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ ਤਦ੍ਵਿਦੁषਾਂ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਤਾਦृਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਮਧ੍ਯਂ ਮਾਧ੍ਯਮਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਸ਼ਮਚੇਤਸਾਮ੍
ਆਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਤਮ ਹੀ ਹੈ, ਨਿਰਲੇਪ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਹੀ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਰਾਹ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੱਧਮ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤੋ ਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਹृਦਯਾਨੁਗਮ੍ । ਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਾਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ ਸਤ੍ ਤਤ੍ ਸਦ੍ ਅਸੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸਕਰਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਥਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਮੁਚ ਅਸਲ ਹੈ—ਉਹੀ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦੋ ਦੀਪਂ ਯਤ੍ ਤੇਜਸਾਮ੍ ਅਪਿ । ਸ੍ਵਾਨੁਭੂਤ੍ਯੇਕਮਾਨਂ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ, ਉਹੀ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਏਕਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਂ ਚ ਸਾਞ੍ਜਨਂ ਚ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਰ੍ਵਂ ਚ ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਇੱਕ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਨੇਕ ਵੀ, ਰੰਗੀਨ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਰੰਗ ਵੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੀ—ਉਹੀ, ਉਹੀ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਜਮ੍ ਅਜਰਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਮ੍ ਆਦ੍ਯਮ੍ ਏਕਂ ਪਦਮ੍ ਅਕਲਂ ਸਕਲਂ ਚ ਨਿष੍ਕਲਂ ਚ । ਸ੍ਥਿਤ ਇਤਿ ਸ ਤਦਾ ਨਭਸ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾਦ੍ ਅਪਿ ਵਿਮਲਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ
ਜੋ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਮਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਇਕੋ ਹੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੈ, ਹਿੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਵੀ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਸृਤਿਸੀਮਾਨ੍ਤਂ ਦੁਃਖਾਬ੍ਧੇਃ ਪਾਰਮ੍ ਆਗਤਃ । ਵੀਤਹਵ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਾਮੈਵਮ੍ ਅਪੁਨਰ੍ਮਨਸੇ ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀਤਹਵਯਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਥੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਹਿ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍ ਆਗਤੇ । ਪਯਃਕਣ ਇਵਾਮ੍ਭੋਧੌ ਸ੍ਵੇ ਪਦੇ ਪਰਿਣਾਮਿਨਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ।
ਤਥੈਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ੍ ਸ ਕਾਯੋ ਮ੍ਲਾਨਿਮ੍ ਆਯਯੌ । ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਰਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षਾਨ੍ਤਪਰ੍ਣਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ ਹੋਏ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ।