ਏਕਾਕਿਨ੍ਯੈਵ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਮਯਿ ਦੀਨਯਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਃਖਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਤਸ੍ ਤृष੍ਣੇ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਸੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕਾਮ ਭਗਵਨ੍ ਵਿਪਰੀਤਾਪਰਾਧਜਾਃ । ਦੋषਾ ਉਪਸ਼ਮੈਕਾਨ੍ਤਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਆਦਿਸ਼ ਮਾਮ੍ ਅਲਮ੍
ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ, ਗਲਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਬਸ।
ਚਿਰਾਚ੍ ਚਿਰਾਯ ਚੇਦਾਨੀਮ੍ ਅਮ੍ਬ ਤृष੍ਣੇ ਕਿਲਾਵਯੋਃ । ਵਿਯੋਗੋ ਯੋਗਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਣਾਮੋ ऽਯਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਚਿਮਃ
ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੇ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਖਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ ਸੁਕृਤ ਸੇਵ੍ਯਾਯ ਭਵਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ । ਨਰਕੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ऽਹਮ੍ ਅਭਿਯੋਜਿਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ।
ਕੁਕਾਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਰੂਢਾਯ ਨਰਕਸ੍ਕਨ੍ਧਵਾਹਿਨੇ । ਸ਼ਾਸਨਾਪੁष੍ਪਭਾਰਾਯ ਨਮੋ ਦੁष੍ਕृਤਸ਼ਾਖਿਨੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੁਕਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਟਾਹਲੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਿਰਂ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਭੁਕ੍ਤਾ ਦੁष੍ਕृਤਯੋਨਯਃ । ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਮੋਹਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਈ ਮੰਦੇ ਜਨਮ ਭੋਗੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਮੋਹ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਧ੍ਵਨਦ੍ਵਂਸ਼ਮਧੁਰਵਚਸੇ ਪਤ੍ਤ੍ਰਵਾਸਸੇ । ਨਮੋ ਗੁਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ਯੈ ਵਯਸ੍ਯਾਯੈ ਸਮਾਧਿषੁ
ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਲੁਕਵੇਂ ਤਪਸਵੀ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਸਾਥੀ — ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਸਾਰਾਧ੍ਵਨਿ ਖਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਕਾਰਣਮ੍ । ਆਸੀਰ੍ ਵਯਸ੍ਯਾ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਕਾਪਹਾਰਿਣੀ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭਰੀ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਢਾਢਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ; ਪਿਆਰੀ ਸਾਥੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਟਖਿਨ੍ਨੇਨ ਦੋषੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵਤਾ ਮਯਾ । ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਾ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾ ਪਰਮਾ ਸਖੀ
ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਅਪਣੇ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਿਘਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਖੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੈਕਾਨ੍ਤਸੁਹृਦੇ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਬੁਢਾਪੇ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਹਾਰੇ, ਤੇਰੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਸ੍ਥਿਪਞ੍ਜਰਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਤਥਾ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤੁਕਮ੍ । ਏਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਸਾਰੈਕ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਦੇਹਕ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮੰਜੀ ਅਤੇ ਲਹੂ-ਮਾਸ ਦੀ ਜਾਲੀ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾ।
ਪਯਃਕ੍ਸ਼ੋਭਪ੍ਰਕਾਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਨਾਨੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਂਸृਤਿਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਜਲ ਦੇ ਹਿਲਾਓ ਵਾਂਗ ਨਾਹਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਤੇ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ ਸਹਜਾਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਸ੍ ਸੁਹृਦੋ ਮਯਾ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਜ੍ਯੋਤ੍ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤ ਦੇ ਸਹਿਜ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਹੋ, ਜੋ ਹੁਣ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬਣ ਗਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ ਸਹ ਚਿਤ੍ਰਾਸੁ ਮਯਾ ਬਹ੍ਵੀषੁ ਯੋਨਿषੁ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ
ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਜਣਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਪੁਰਪੀਠਾਨ੍ਤਰ੍ ਉषਿਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਚ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਵਿਲਾਸੇषੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿਵਿਧਾਧ੍ਵਸੁ
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲਾਈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਈ ਰਸਤੇ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਕੋਸ਼ੇ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ ਸਹ ਯਨ੍ ਮਯਾ । ਨ ਕृਤਂ ਨ ਹृਤਂ ਨਾਤ੍ਤਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨਾਵਲਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਸਂਯੋਗਾ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸਾਰਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਿਲਾਪ ਆਖਰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁष ਆਲੋਕੋ ਵਿਸ਼ਤ੍ਵ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਵਨਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੌਗਨ੍ਧ੍ਯਾਨਨ੍ਦਸਂਵਿਦਃ
ਇਹ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਵੇ; ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਆਪਣੀ ਮਹਿਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਜਾਵਣ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਿਲਾਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਮ੍ । ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਆਕਾਸ਼ਕੁਹਰਂ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਜ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਣ।
ਗਲਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਘृਤਮ੍ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵਪੁਰ੍ ਮਨਃ
ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਘਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਘੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਂ ਚੰਦਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੰਦ ਵਿਚ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ।
ਸੁਖਦੁਃਖਾਦਯਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਤृष੍ਣਾ ਸ਼ੁष੍ਯਤੁ ਸਾਰਮ੍ਭਾ ਹੇਮਨ੍ਤ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਕਮਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਦਗ੍ਧੇਨ੍ਧਨ ਇਵਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ ਨਿਸ੍ਸ੍ਨੇਹ ਇਵ ਦੀਪਕਃ । ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਦਰ ਇਵਾਮ੍ਭੋਧਿਰ੍ ਗਤਾਰ੍ਕ ਇਵ ਵਾਸਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਉਸ ਦਾ ਈਂਧਨ ਮੁੱਕਣ ਤੇ, ਦੀਵਾ ਤੇਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ, ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ਰਦੀਵ ਘਨਸ੍ ਸ੍ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਰ੍ਗਾਨ੍ਤਕਲ੍ਪਵਤ੍ । ਓਙ੍ਕਾਰਾਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤਮਨਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਪਗਤਾਖਿਲਕਾਰ੍ਯਪਰਮ੍ਪਰਸ੍ ਸਕਲਦृਸ਼੍ਯਦਸ਼ਾਤਿਗਤਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਵਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਨੁਸਂਸृਤਿਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਰ੍ ਵਿਗਤਮੋਹਮਲੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਮੁਕ ਗਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਖਣਯੋਗ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ। ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਭੁਲਾਵੇ ਤੇ ਮੈਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਕਲਿਤਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਨੈषਣਃ । ਸ਼ਨੈਰ੍ ਉਚ੍ਚਾਰਯਂਸ਼੍ ਚਾਰੁ ਪ੍ਰਣਵਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਭੂਮਿਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੰਭਲ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਓਂਕਾਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨ੍ ਸ੍ਥੂਲਤਰਾਨ੍ ਅਪਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਲ੍ਪਿਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਰਲੇ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ, ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਮੋਟੇ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਸਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਕਾਰਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਰ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਨਿ । ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣ ਇਵ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਠੰਡੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਲੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ।
ਕੁਮ੍ਭਕਾਰਗृਹੇ ਚਕ੍ਰਂ ਸਂਰੋਧਿਤਮ੍ ਇਵ ਭ੍ਰਮਾਤ੍ । ਅਮ੍ਭੋਧਿਰ੍ ਇਵ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਸ੍ਤਿਮਿਤਸ੍ਫਾਰਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਭ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰਾ, ਠਹਿਰਿਆ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਾਫ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਤੇਜਸ੍ਤਮਃਪੁਞ੍ਜਂ ਵਿਗਤਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਤਾਰਕਮ੍ । ਅਧੂਮਾਭ੍ਰਰਜਸ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਦੀਵ ਖਮ੍
ਸ਼ਾਂਤ ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਲੜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚਾਂਦ, ਨਾ ਤਾਰੇ ਹਨ; ਧੂੰਆਂ, ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਧੂੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੇਅੰਤ।
ਸਹ ਪ੍ਰਣਵਪਰ੍ਯਨ੍ਤਦੀਰ੍ਘਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨਤਨ੍ਤੁਨਾ । ਜਹਾਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਜਾਲਂ ਗਨ੍ਧਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਃ
ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੀ ਜਾਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।