ਅਪੁਨਸ੍ਸਙ੍ਗਮਾਯਾਸ਼ੁ ਜਗਜ੍ਜਾਲਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੋਵਾਚਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਜਗਤ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਨਾ ਜੁੜਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਗ ਨੀਰਾਗਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਦ੍ਵੇष ਨਿਰ੍ਦ੍ਵੇषਤਾਂ ਵ੍ਰਜ । ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਮਯਾ
ਮੋਹ, ਤੂੰ ਬੇਮੋਹੀ ਵੱਲ ਚੱਲ; ਵੈਰ, ਤੂੰ ਨਿਰਵੈਰਤਾ ਵੱਲ ਵਧ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਿਆ ਹੈ।
ਭੋਗਾ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਯੁष੍ਮਭ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਲਾਲਿਤੋ ਲੋਕੇ ਲਾਲਕੈਰ੍ ਇਵ ਬਾਲਕਃ
ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੈ।
ਇਮਾਮ੍ ਅਪਿ ਪਰਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਵੀਮ੍ ਅਹਮ੍ । ਯੇਨ ਵਿਸ੍ਮਾਰਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਖਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਭੁੱਲਣ ਆਈ, ਉਸ ਸੁਖ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਦੁਤ੍ਤਪ੍ਤੇਨ ਹੇ ਦੁਃਖ ਮਯਾਤ੍ਮਾਨ੍ਵਿष੍ਟ ਆਦਰਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਦੁਪਦਿष੍ਟੋ ऽਯਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਮਮ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਦੁੱਖ, ਤੇਰੇ ਦੁਖਦਾਈ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਖੋਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਰਾਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧੇਯਂ ਸ਼ੀਤਲਾ ਪਦਵੀ ਮਯਾ । ਦੁਃਖ ਨਾਮ੍ਨੈਵ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਕਲ੍ਯਾਣਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਸਂਸਾਰਾਸਾਰਜੀਵਿਤਾ । ਦੇਹ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਇਯਂ ਯਾਮੋ ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਸ੍ਪਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੋਸਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਯੋ ਜਡਾਨਾਂ ਜਨ੍ਤੂਨਾਮ੍ ਅਹੋ ਨੁ ਵਿषਮਾ ਗਤਿਃ । ਦੇਹੇਨਾਪਿ ਵਿਯੁਜ੍ਯੇ ऽਹਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਅਕਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਜੀ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਮਿਤ੍ਰ ਕਾਯ ਮਯਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਸੇ ਚਿਰਬਾਨ੍ਧਵ । ਤ੍ਵਯੈਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਉਪਾਨੀਤਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਵਸ਼ਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਮਿੱਤਰ ਸਰੀਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਆਤਮ-ਜਾਣਨ ਦੀ ਸਮਝ ਆਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਾਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਧਿਗਮ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਸ਼ਃ ਕृਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ । ਦੇਹੇ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਭਗ੍ਨੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਯੈਵੈਤਦ੍ ਉਪਾਸਿਤਮ੍
ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਆਤਮ-ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੂਜਨ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੈ।
ਏਕਾਕਿਨ੍ਯੈਵ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਮਯਿ ਦੀਨਯਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਃਖਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਤਸ੍ ਤृष੍ਣੇ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਸੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕਾਮ ਭਗਵਨ੍ ਵਿਪਰੀਤਾਪਰਾਧਜਾਃ । ਦੋषਾ ਉਪਸ਼ਮੈਕਾਨ੍ਤਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਆਦਿਸ਼ ਮਾਮ੍ ਅਲਮ੍
ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ, ਗਲਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਬਸ।
ਚਿਰਾਚ੍ ਚਿਰਾਯ ਚੇਦਾਨੀਮ੍ ਅਮ੍ਬ ਤृष੍ਣੇ ਕਿਲਾਵਯੋਃ । ਵਿਯੋਗੋ ਯੋਗਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਣਾਮੋ ऽਯਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਚਿਮਃ
ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੇ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਖਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ ਸੁਕृਤ ਸੇਵ੍ਯਾਯ ਭਵਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ । ਨਰਕੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ऽਹਮ੍ ਅਭਿਯੋਜਿਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ।
ਕੁਕਾਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਰੂਢਾਯ ਨਰਕਸ੍ਕਨ੍ਧਵਾਹਿਨੇ । ਸ਼ਾਸਨਾਪੁष੍ਪਭਾਰਾਯ ਨਮੋ ਦੁष੍ਕृਤਸ਼ਾਖਿਨੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੁਕਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਟਾਹਲੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਿਰਂ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਭੁਕ੍ਤਾ ਦੁष੍ਕृਤਯੋਨਯਃ । ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਮੋਹਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਈ ਮੰਦੇ ਜਨਮ ਭੋਗੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਮੋਹ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਧ੍ਵਨਦ੍ਵਂਸ਼ਮਧੁਰਵਚਸੇ ਪਤ੍ਤ੍ਰਵਾਸਸੇ । ਨਮੋ ਗੁਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ਯੈ ਵਯਸ੍ਯਾਯੈ ਸਮਾਧਿषੁ
ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਲੁਕਵੇਂ ਤਪਸਵੀ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਸਾਥੀ — ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਸਾਰਾਧ੍ਵਨਿ ਖਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਕਾਰਣਮ੍ । ਆਸੀਰ੍ ਵਯਸ੍ਯਾ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਕਾਪਹਾਰਿਣੀ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭਰੀ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਢਾਢਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ; ਪਿਆਰੀ ਸਾਥੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਟਖਿਨ੍ਨੇਨ ਦੋषੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵਤਾ ਮਯਾ । ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਾ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾ ਪਰਮਾ ਸਖੀ
ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਅਪਣੇ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਿਘਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਖੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੈਕਾਨ੍ਤਸੁਹृਦੇ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਬੁਢਾਪੇ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਹਾਰੇ, ਤੇਰੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਸ੍ਥਿਪਞ੍ਜਰਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਤਥਾ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤੁਕਮ੍ । ਏਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਸਾਰੈਕ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਦੇਹਕ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮੰਜੀ ਅਤੇ ਲਹੂ-ਮਾਸ ਦੀ ਜਾਲੀ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾ।
ਪਯਃਕ੍ਸ਼ੋਭਪ੍ਰਕਾਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਨਾਨੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਂਸृਤਿਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਜਲ ਦੇ ਹਿਲਾਓ ਵਾਂਗ ਨਾਹਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਤੇ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ ਸਹਜਾਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਸ੍ ਸੁਹृਦੋ ਮਯਾ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਜ੍ਯੋਤ੍ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤ ਦੇ ਸਹਿਜ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਹੋ, ਜੋ ਹੁਣ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬਣ ਗਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ ਸਹ ਚਿਤ੍ਰਾਸੁ ਮਯਾ ਬਹ੍ਵੀषੁ ਯੋਨਿषੁ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ
ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਜਣਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਪੁਰਪੀਠਾਨ੍ਤਰ੍ ਉषਿਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਚ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਵਿਲਾਸੇषੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿਵਿਧਾਧ੍ਵਸੁ
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲਾਈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਈ ਰਸਤੇ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਕੋਸ਼ੇ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ ਸਹ ਯਨ੍ ਮਯਾ । ਨ ਕृਤਂ ਨ ਹृਤਂ ਨਾਤ੍ਤਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨਾਵਲਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਸਂਯੋਗਾ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸਾਰਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਿਲਾਪ ਆਖਰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁष ਆਲੋਕੋ ਵਿਸ਼ਤ੍ਵ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਵਨਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੌਗਨ੍ਧ੍ਯਾਨਨ੍ਦਸਂਵਿਦਃ
ਇਹ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਵੇ; ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਆਪਣੀ ਮਹਿਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਜਾਵਣ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਿਲਾਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਮ੍ । ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਆਕਾਸ਼ਕੁਹਰਂ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਜ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਣ।
ਗਲਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਘृਤਮ੍ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵਪੁਰ੍ ਮਨਃ
ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਘਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਘੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਂ ਚੰਦਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੰਦ ਵਿਚ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ।