ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਾਕਤਾਲੀਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਰਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਥੈਵ ਕਿਲ ਕਾਯੋ ऽਯਂ ਕੇਵ ਕਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਖਣ੍ਡਨਾ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਠੀਕ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਦੂਰਂ ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮृਤਾ । ਸਤ੍ ਸਜ੍ ਜਾਤਮ੍ ਅਸਚ੍ ਚਾਸਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਾਦ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਸੱਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਝੂਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਚਾਰੇਣ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਸੋ ऽਤਿष੍ਠਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਇਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਅਪੁਨਰ੍ਭਵਨਾਯੈਵ ਯਤ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਗਤਾ । ਮੂਢਤਾ ਚ ਸੁਦੂਰਸ੍ਥਾ ਤਤ੍ਰਾਸਾਵ੍ ਅਵਸਤ੍ ਸਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਸੋਚ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕਣਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਯਥਾਭੂਤਪਦਾਰ੍ਥੌਘਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਥਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਕਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਨਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸੋ ऽਵਸਤ੍ ਪੁਰੁषਸ੍ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹਨ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਂਸ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਹੇਯਾਦੇਯਸਮਾਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾਗਾਦਾਨਦृਸ਼ੋਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਪਦੇ ਪਰਮਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਵਸਤ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦੇ
ਜਦੋਂ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਅਤੇ ਛੱਡਣ-ਪਕੜਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਸੋ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਤਹਵ੍ਯੋ ਵਿਵਾਸਨਃ । ਵਿਦੇਹਮੁਕ੍ਤਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਥਾ ਕਾਲੇਨ ਤਚ੍ ਛृਣੁ
ਅਗਸਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਵੀਤਹਵਯਾ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਸੁਣ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮ ਉषਿਤ੍ਵੇਹ ਤਥਾ ਮੇਰੌ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਉਹ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਸਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਵੱਸੇ।
ਵੀਤਹਵ੍ਯਮੁਨੇਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਨਿਚ੍ਛਾਚ੍ਛਚੇਤਸਃ । ਵਿਦੇਹੇ ਕੇਵਲੀਭਾਵੇ ਸੀਮਾਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਵੀਤਹਵਯਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਹੱਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਸਂਸਾਰਾਸਙ੍ਗਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਰਸਾਸਵਵਰੇਚ੍ਛਯਾ । ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਤਯੈਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਹੇਮਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਉੱਚੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਪੁਨਸ੍ਸਙ੍ਗਮਾਯਾਸ਼ੁ ਜਗਜ੍ਜਾਲਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੋਵਾਚਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਜਗਤ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਨਾ ਜੁੜਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਗ ਨੀਰਾਗਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਦ੍ਵੇष ਨਿਰ੍ਦ੍ਵੇषਤਾਂ ਵ੍ਰਜ । ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਮਯਾ
ਮੋਹ, ਤੂੰ ਬੇਮੋਹੀ ਵੱਲ ਚੱਲ; ਵੈਰ, ਤੂੰ ਨਿਰਵੈਰਤਾ ਵੱਲ ਵਧ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਿਆ ਹੈ।
ਭੋਗਾ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਯੁष੍ਮਭ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਲਾਲਿਤੋ ਲੋਕੇ ਲਾਲਕੈਰ੍ ਇਵ ਬਾਲਕਃ
ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੈ।
ਇਮਾਮ੍ ਅਪਿ ਪਰਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਵੀਮ੍ ਅਹਮ੍ । ਯੇਨ ਵਿਸ੍ਮਾਰਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਖਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਭੁੱਲਣ ਆਈ, ਉਸ ਸੁਖ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਦੁਤ੍ਤਪ੍ਤੇਨ ਹੇ ਦੁਃਖ ਮਯਾਤ੍ਮਾਨ੍ਵਿष੍ਟ ਆਦਰਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਦੁਪਦਿष੍ਟੋ ऽਯਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਮਮ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਦੁੱਖ, ਤੇਰੇ ਦੁਖਦਾਈ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਖੋਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਰਾਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧੇਯਂ ਸ਼ੀਤਲਾ ਪਦਵੀ ਮਯਾ । ਦੁਃਖ ਨਾਮ੍ਨੈਵ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਕਲ੍ਯਾਣਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਸਂਸਾਰਾਸਾਰਜੀਵਿਤਾ । ਦੇਹ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਇਯਂ ਯਾਮੋ ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਸ੍ਪਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੋਸਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਯੋ ਜਡਾਨਾਂ ਜਨ੍ਤੂਨਾਮ੍ ਅਹੋ ਨੁ ਵਿषਮਾ ਗਤਿਃ । ਦੇਹੇਨਾਪਿ ਵਿਯੁਜ੍ਯੇ ऽਹਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਅਕਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਜੀ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਮਿਤ੍ਰ ਕਾਯ ਮਯਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਸੇ ਚਿਰਬਾਨ੍ਧਵ । ਤ੍ਵਯੈਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਉਪਾਨੀਤਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਵਸ਼ਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਮਿੱਤਰ ਸਰੀਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਆਤਮ-ਜਾਣਨ ਦੀ ਸਮਝ ਆਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਾਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਧਿਗਮ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਸ਼ਃ ਕृਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ । ਦੇਹੇ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਭਗ੍ਨੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਯੈਵੈਤਦ੍ ਉਪਾਸਿਤਮ੍
ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਆਤਮ-ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੂਜਨ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੈ।
ਏਕਾਕਿਨ੍ਯੈਵ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਮਯਿ ਦੀਨਯਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਃਖਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਤਸ੍ ਤृष੍ਣੇ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਸੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕਾਮ ਭਗਵਨ੍ ਵਿਪਰੀਤਾਪਰਾਧਜਾਃ । ਦੋषਾ ਉਪਸ਼ਮੈਕਾਨ੍ਤਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਆਦਿਸ਼ ਮਾਮ੍ ਅਲਮ੍
ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ, ਗਲਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਬਸ।
ਚਿਰਾਚ੍ ਚਿਰਾਯ ਚੇਦਾਨੀਮ੍ ਅਮ੍ਬ ਤृष੍ਣੇ ਕਿਲਾਵਯੋਃ । ਵਿਯੋਗੋ ਯੋਗਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਣਾਮੋ ऽਯਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਚਿਮਃ
ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੇ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਖਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ ਸੁਕृਤ ਸੇਵ੍ਯਾਯ ਭਵਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ । ਨਰਕੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ऽਹਮ੍ ਅਭਿਯੋਜਿਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ।
ਕੁਕਾਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਰੂਢਾਯ ਨਰਕਸ੍ਕਨ੍ਧਵਾਹਿਨੇ । ਸ਼ਾਸਨਾਪੁष੍ਪਭਾਰਾਯ ਨਮੋ ਦੁष੍ਕृਤਸ਼ਾਖਿਨੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੁਕਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਟਾਹਲੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਿਰਂ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਭੁਕ੍ਤਾ ਦੁष੍ਕृਤਯੋਨਯਃ । ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਮੋਹਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਈ ਮੰਦੇ ਜਨਮ ਭੋਗੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਮੋਹ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਧ੍ਵਨਦ੍ਵਂਸ਼ਮਧੁਰਵਚਸੇ ਪਤ੍ਤ੍ਰਵਾਸਸੇ । ਨਮੋ ਗੁਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ਯੈ ਵਯਸ੍ਯਾਯੈ ਸਮਾਧਿषੁ
ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਲੁਕਵੇਂ ਤਪਸਵੀ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਸਾਥੀ — ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਸਾਰਾਧ੍ਵਨਿ ਖਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਕਾਰਣਮ੍ । ਆਸੀਰ੍ ਵਯਸ੍ਯਾ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਕਾਪਹਾਰਿਣੀ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭਰੀ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਢਾਢਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ; ਪਿਆਰੀ ਸਾਥੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਟਖਿਨ੍ਨੇਨ ਦੋषੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵਤਾ ਮਯਾ । ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਾ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾ ਪਰਮਾ ਸਖੀ
ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਅਪਣੇ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਿਘਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਖੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੈਕਾਨ੍ਤਸੁਹृਦੇ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਬੁਢਾਪੇ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਹਾਰੇ, ਤੇਰੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।