ਗਚ੍ਛਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯੇਯਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਧृਦਿ । ਵਿਨੋਦਾਯ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਾ ਸ੍ਵਮਨਸਾ ਸਹ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਵ੍ਯਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਰ੍ਗੇਸ਼ ਮਨਸ਼੍ ਸ਼ਮਵਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਪਸ਼੍ਯਾਨਨ੍ਦਸੁਖਂ ਕੀਦृਗ੍ ਇਦਮ੍ ਆਸਾਦਿਤਂ ਤਤਮ੍
ਅਵਿਨਾਸੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੂੰ ਵੇਖ ਕਿ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੁਖ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏषੈਵਾਨਾਰਤਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨੀਰਾਗੈਵ ਦਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਲਂ ਚਲਤਾਂ ਵਰ
ਇਹੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਲਤ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਈ ਰੱਖ; ਚੰਚਲਤਾ, ਓ ਸਥਿਰਤਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋ ਭੋ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਚੌਰਾ ਹੇ ਹਤਾਸ਼ਾ ਹਤਨਾਮਕਾਃ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਨਾਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਤਿ ਨ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਥਾਤ੍ਮਨਿ
ਓ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਚੋਰੋ, ਓ ਨਿਰਾਸ ਹੋਏ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਏ ਨਾਂ ਵਾਲੋ! ਇਹ ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਵ੍ਰਜਤਾਸ਼ੁ ਵਿਨਾਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਸ਼ਾ ਵੋ ਵਿਫਲੀਕृਤਾਃ । ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਭਵਨ੍ਤੋ ਭਙ੍ਗੁਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਸਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਪਕੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੱਚੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮੇਤਿ ਯੈषਾ ਵੋ ਬਭੂਵ ਕਿਲ ਵਾਸਨਾ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਸ੍ਮृਤਿਜਾ ਸਾ ਹਿ ਦृष੍ਟਰਜ੍ਜੁਭੁਜਙ੍ਗਵਤ੍
‘ਅਸੀਂ ਆਪ ਹਾਂ’ ਇਹ ਸੋਚ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਭੁੱਲਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ—ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੱਪ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਤਾ ਸੈषਾ ਸੈषਾ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਤਾ । ਅਵਿਚਾਰਾਦ੍ ਬਭੂਵੇਹ ਵਿਚਾਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾ
ਜੋ ਆਪ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਣ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯੇ ਵਯਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਰ੍ਤृਤਾ ਪਰਾ । ਅਨ੍ਯੋ ਭੋਕ੍ਤਾਨ੍ਯ ਆਦਤ੍ਤੇ ਕੋ ਦੋषਃ ਕਸ੍ਯ ਕੀਦृਸ਼ਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਹੋਰ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰਵੋਚਤਾਈ ਨੂੰ ਕਰਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ?
ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਦਾਰੁ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਰਜ੍ਜਵੋ ਵੇਣੁਚਰ੍ਮਣੀ । ਵਾਸੀ ਚਾਯਃਫਲਾਨ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤਕ੍ਸ਼ਾ ਗ੍ਰਾਸਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਲੱਕੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਂਸ ਤੋਂ ਰੱਸੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਚਮੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਤੋਂ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸਾਈ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਯਥੇਹ ਸਾਮਗ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਥਪਦਾਰ੍ਥਯਾ । ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਾਕਤਾਲੀਯਾਦ੍ ਰਥੋ ਗृਹਵਰਾਕृਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੌਖੇ ਹੀ ਰਥ ਜਾਂ ਘਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਪਾਲਮ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਾਕਤਾਲੀਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਰਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਥੈਵ ਕਿਲ ਕਾਯੋ ऽਯਂ ਕੇਵ ਕਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਖਣ੍ਡਨਾ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਠੀਕ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਦੂਰਂ ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮृਤਾ । ਸਤ੍ ਸਜ੍ ਜਾਤਮ੍ ਅਸਚ੍ ਚਾਸਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਾਦ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਸੱਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਝੂਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਚਾਰੇਣ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਸੋ ऽਤਿष੍ਠਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਇਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਅਪੁਨਰ੍ਭਵਨਾਯੈਵ ਯਤ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਗਤਾ । ਮੂਢਤਾ ਚ ਸੁਦੂਰਸ੍ਥਾ ਤਤ੍ਰਾਸਾਵ੍ ਅਵਸਤ੍ ਸਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਸੋਚ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕਣਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਯਥਾਭੂਤਪਦਾਰ੍ਥੌਘਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਥਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਕਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਨਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸੋ ऽਵਸਤ੍ ਪੁਰੁषਸ੍ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹਨ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਂਸ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਹੇਯਾਦੇਯਸਮਾਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾਗਾਦਾਨਦृਸ਼ੋਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਪਦੇ ਪਰਮਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਵਸਤ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦੇ
ਜਦੋਂ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਅਤੇ ਛੱਡਣ-ਪਕੜਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਸੋ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਤਹਵ੍ਯੋ ਵਿਵਾਸਨਃ । ਵਿਦੇਹਮੁਕ੍ਤਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਥਾ ਕਾਲੇਨ ਤਚ੍ ਛृਣੁ
ਅਗਸਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਵੀਤਹਵਯਾ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਸੁਣ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮ ਉषਿਤ੍ਵੇਹ ਤਥਾ ਮੇਰੌ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਉਹ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਸਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਵੱਸੇ।
ਵੀਤਹਵ੍ਯਮੁਨੇਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਨਿਚ੍ਛਾਚ੍ਛਚੇਤਸਃ । ਵਿਦੇਹੇ ਕੇਵਲੀਭਾਵੇ ਸੀਮਾਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਵੀਤਹਵਯਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਹੱਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਸਂਸਾਰਾਸਙ੍ਗਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਰਸਾਸਵਵਰੇਚ੍ਛਯਾ । ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਤਯੈਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਹੇਮਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਉੱਚੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਪੁਨਸ੍ਸਙ੍ਗਮਾਯਾਸ਼ੁ ਜਗਜ੍ਜਾਲਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੋਵਾਚਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਜਗਤ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਨਾ ਜੁੜਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਗ ਨੀਰਾਗਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਦ੍ਵੇष ਨਿਰ੍ਦ੍ਵੇषਤਾਂ ਵ੍ਰਜ । ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਮਯਾ
ਮੋਹ, ਤੂੰ ਬੇਮੋਹੀ ਵੱਲ ਚੱਲ; ਵੈਰ, ਤੂੰ ਨਿਰਵੈਰਤਾ ਵੱਲ ਵਧ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਿਆ ਹੈ।
ਭੋਗਾ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਯੁष੍ਮਭ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਲਾਲਿਤੋ ਲੋਕੇ ਲਾਲਕੈਰ੍ ਇਵ ਬਾਲਕਃ
ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੈ।
ਇਮਾਮ੍ ਅਪਿ ਪਰਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਵੀਮ੍ ਅਹਮ੍ । ਯੇਨ ਵਿਸ੍ਮਾਰਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਖਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਭੁੱਲਣ ਆਈ, ਉਸ ਸੁਖ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਦੁਤ੍ਤਪ੍ਤੇਨ ਹੇ ਦੁਃਖ ਮਯਾਤ੍ਮਾਨ੍ਵਿष੍ਟ ਆਦਰਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਦੁਪਦਿष੍ਟੋ ऽਯਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਮਮ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਦੁੱਖ, ਤੇਰੇ ਦੁਖਦਾਈ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਖੋਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਰਾਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧੇਯਂ ਸ਼ੀਤਲਾ ਪਦਵੀ ਮਯਾ । ਦੁਃਖ ਨਾਮ੍ਨੈਵ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਕਲ੍ਯਾਣਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਸਂਸਾਰਾਸਾਰਜੀਵਿਤਾ । ਦੇਹ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਇਯਂ ਯਾਮੋ ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਸ੍ਪਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੋਸਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਯੋ ਜਡਾਨਾਂ ਜਨ੍ਤੂਨਾਮ੍ ਅਹੋ ਨੁ ਵਿषਮਾ ਗਤਿਃ । ਦੇਹੇਨਾਪਿ ਵਿਯੁਜ੍ਯੇ ऽਹਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਅਕਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਜੀ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਮਿਤ੍ਰ ਕਾਯ ਮਯਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਸੇ ਚਿਰਬਾਨ੍ਧਵ । ਤ੍ਵਯੈਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਉਪਾਨੀਤਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਵਸ਼ਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਮਿੱਤਰ ਸਰੀਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਆਤਮ-ਜਾਣਨ ਦੀ ਸਮਝ ਆਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਾਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਧਿਗਮ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਸ਼ਃ ਕृਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ । ਦੇਹੇ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਭਗ੍ਨੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਯੈਵੈਤਦ੍ ਉਪਾਸਿਤਮ੍
ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਆਤਮ-ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੂਜਨ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੈ।