ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਸ ਸਮਾਧਾਤੁਂ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਮਨੋ ਮੁਨਿਃ । ਵਿਵੇਸ਼ ਕਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਵਿਤਤਾਂ ਵਿਜਨਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕਨ੍ਦਰਾਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਖੁਲ੍ਹੀ ਤੇ ਸੁੰਨੀਂ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ ਏਵਾਥਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਜਤ੍ ਸਮਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ । ਚੇਤਸਾ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗਣੋ ਮਯਾ ਪਰਿਹृਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਨਾਰ੍ਥਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਤਤਯਾ ਮਮ
ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਕਲਨਾਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਦ੍ਵੀਂ ਲਤਾਮ੍ ਇਵ । ਸ਼ੇषੇ ਤੁ ਬਦ੍ਧਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਚਲਸ਼ृਙ੍ਗਵਤ੍
'ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ' ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਦੀ ਨਰਮ ਬੇਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਪੱਕਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਉਦਿਤੋ ऽਸ੍ਤਙ੍ਗਤ ਇਵ ਸ੍ਵਸ੍ਤਙ੍ਗਤ ਇਵੋਦਿਤਃ । ਸਮਸ੍ ਸਮਰਸਾਭਾਸਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਠ ਕੇ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਡੁੱਬ ਕੇ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਉਠ ਗਿਆ; ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਸੁषੁਪ੍ਤਸ੍ਥਸ੍ ਸੁषੁਪ੍ਤਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ । ਤੁਰ੍ਯਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੀ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ; ਚੌਥੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕਣ ਤੱਕ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਿਰਸ੍ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ ਇਵੈਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਾਮਾਨ੍ਯਸਾਮ੍ਯੇ ਹਿ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਪਗਤਾਮਯਃ
ਮੈਂ ਇਕੱਲੇ, ਠੋਸ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਥੰਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਸੁੱਥਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ-ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ ਧ੍ਯਾਨੇ ਪੁਨਸ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਦਿਨਾਨਿ षਟ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਸੁਪ੍ਤ ਇਵਾਧ੍ਵਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਛੇ ਦਿਨ ਤਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਗਿਆ।
ਏਵਂਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਤਹਵ੍ਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਵਿਜਹਾਰ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਯਾ ਤਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਡੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਵਿਤਹਵਯ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਸ੍ਤੁ ਨਾਭਿਨਨਨ੍ਦਾਸੌ ਨ ਨਿਨਿਨ੍ਦ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਜਗਾਮ ਤਥੋਦ੍ਵੇਗਂ ਨ ਚ ਹਰ੍षਮ੍ ਅਵਾਪ ਹ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯੇਯਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਧृਦਿ । ਵਿਨੋਦਾਯ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਾ ਸ੍ਵਮਨਸਾ ਸਹ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਵ੍ਯਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਰ੍ਗੇਸ਼ ਮਨਸ਼੍ ਸ਼ਮਵਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਪਸ਼੍ਯਾਨਨ੍ਦਸੁਖਂ ਕੀਦृਗ੍ ਇਦਮ੍ ਆਸਾਦਿਤਂ ਤਤਮ੍
ਅਵਿਨਾਸੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੂੰ ਵੇਖ ਕਿ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੁਖ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏषੈਵਾਨਾਰਤਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨੀਰਾਗੈਵ ਦਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਲਂ ਚਲਤਾਂ ਵਰ
ਇਹੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਲਤ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਈ ਰੱਖ; ਚੰਚਲਤਾ, ਓ ਸਥਿਰਤਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋ ਭੋ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਚੌਰਾ ਹੇ ਹਤਾਸ਼ਾ ਹਤਨਾਮਕਾਃ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਨਾਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਤਿ ਨ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਥਾਤ੍ਮਨਿ
ਓ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਚੋਰੋ, ਓ ਨਿਰਾਸ ਹੋਏ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਏ ਨਾਂ ਵਾਲੋ! ਇਹ ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਵ੍ਰਜਤਾਸ਼ੁ ਵਿਨਾਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਸ਼ਾ ਵੋ ਵਿਫਲੀਕृਤਾਃ । ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਭਵਨ੍ਤੋ ਭਙ੍ਗੁਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਸਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਪਕੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੱਚੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮੇਤਿ ਯੈषਾ ਵੋ ਬਭੂਵ ਕਿਲ ਵਾਸਨਾ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਸ੍ਮृਤਿਜਾ ਸਾ ਹਿ ਦृष੍ਟਰਜ੍ਜੁਭੁਜਙ੍ਗਵਤ੍
‘ਅਸੀਂ ਆਪ ਹਾਂ’ ਇਹ ਸੋਚ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਭੁੱਲਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ—ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੱਪ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਤਾ ਸੈषਾ ਸੈषਾ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਤਾ । ਅਵਿਚਾਰਾਦ੍ ਬਭੂਵੇਹ ਵਿਚਾਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾ
ਜੋ ਆਪ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਣ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯੇ ਵਯਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਰ੍ਤृਤਾ ਪਰਾ । ਅਨ੍ਯੋ ਭੋਕ੍ਤਾਨ੍ਯ ਆਦਤ੍ਤੇ ਕੋ ਦੋषਃ ਕਸ੍ਯ ਕੀਦृਸ਼ਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਹੋਰ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰਵੋਚਤਾਈ ਨੂੰ ਕਰਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ?
ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਦਾਰੁ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਰਜ੍ਜਵੋ ਵੇਣੁਚਰ੍ਮਣੀ । ਵਾਸੀ ਚਾਯਃਫਲਾਨ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤਕ੍ਸ਼ਾ ਗ੍ਰਾਸਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਲੱਕੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਂਸ ਤੋਂ ਰੱਸੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਚਮੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਤੋਂ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸਾਈ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਯਥੇਹ ਸਾਮਗ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਥਪਦਾਰ੍ਥਯਾ । ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਾਕਤਾਲੀਯਾਦ੍ ਰਥੋ ਗृਹਵਰਾਕृਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੌਖੇ ਹੀ ਰਥ ਜਾਂ ਘਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਪਾਲਮ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਾਕਤਾਲੀਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਰਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਥੈਵ ਕਿਲ ਕਾਯੋ ऽਯਂ ਕੇਵ ਕਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਖਣ੍ਡਨਾ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਠੀਕ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਦੂਰਂ ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮृਤਾ । ਸਤ੍ ਸਜ੍ ਜਾਤਮ੍ ਅਸਚ੍ ਚਾਸਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਾਦ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਸੱਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਝੂਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਚਾਰੇਣ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਸੋ ऽਤਿष੍ਠਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਇਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਅਪੁਨਰ੍ਭਵਨਾਯੈਵ ਯਤ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਗਤਾ । ਮੂਢਤਾ ਚ ਸੁਦੂਰਸ੍ਥਾ ਤਤ੍ਰਾਸਾਵ੍ ਅਵਸਤ੍ ਸਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਸੋਚ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕਣਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਯਥਾਭੂਤਪਦਾਰ੍ਥੌਘਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਥਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਕਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਨਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸੋ ऽਵਸਤ੍ ਪੁਰੁषਸ੍ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹਨ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਂਸ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਹੇਯਾਦੇਯਸਮਾਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾਗਾਦਾਨਦृਸ਼ੋਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਪਦੇ ਪਰਮਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਵਸਤ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦੇ
ਜਦੋਂ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਅਤੇ ਛੱਡਣ-ਪਕੜਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਸੋ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਤਹਵ੍ਯੋ ਵਿਵਾਸਨਃ । ਵਿਦੇਹਮੁਕ੍ਤਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਥਾ ਕਾਲੇਨ ਤਚ੍ ਛृਣੁ
ਅਗਸਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਵੀਤਹਵਯਾ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਸੁਣ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮ ਉषਿਤ੍ਵੇਹ ਤਥਾ ਮੇਰੌ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਉਹ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਸਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਵੱਸੇ।
ਵੀਤਹਵ੍ਯਮੁਨੇਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਨਿਚ੍ਛਾਚ੍ਛਚੇਤਸਃ । ਵਿਦੇਹੇ ਕੇਵਲੀਭਾਵੇ ਸੀਮਾਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਵੀਤਹਵਯਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਹੱਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਸਂਸਾਰਾਸਙ੍ਗਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਰਸਾਸਵਵਰੇਚ੍ਛਯਾ । ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਤਯੈਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਹੇਮਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਉੱਚੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।