ਇਤ੍ਥਂ ਮਮਾਭਵਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਭੂਤ੍ । ਇਤਿ ਕਰ੍ਮਫਲਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਯੋਕ੍ਤਿਸ੍ ਤਦ੍ ਦੈਵਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
'ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਐਵੇਂ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਵੀ ਐਵੇਂ ਸੀ'—ਇਹ ਜਿਹੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਣਾ, ਇਹੀ ਤਰਕ ਨੂੰ ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਫਲਾਵਾਪ੍ਤਾਵ੍ ਏਵਮ੍ ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਵਾਚਕਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਨਾਮਾਤ੍ਰਵਚੋ ਦੈਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, 'ਐਵੇਂ ਹੋਇਆ' ਕਹਿਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ; ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਿਸਮਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਯਤ੍ ਕਰ੍ਮੋਪਸਞ੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਦੈਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍ ਅਪਮृष੍ਟਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ?
ਸਾਧੁ ਰਾਘਵ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ऽਖਿਲਮ੍ । ਦੈਵਂ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਤੇ ਯੇਨ ਸ੍ਥਿਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਠੀਕ ਆਖਿਆ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨਾਮ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਯਾ ਮਗ੍ਨਾ ਵਾਸਨਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਕਿਲ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਸੈਵੇਯਂ ਕਰ੍ਮਭਾਵੇਨ ਨॄਣਾਂ ਪਰਿਣਤਿਂ ਗਤਾ
ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਵੱਸ ਗਈ ਵਾਸਨਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੁਣ ਕਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਯਦ੍ਵਾਸਨੋ ਨਾਮ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾ ਭਵਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਨ੍ਯਕਰ੍ਮਾਨ੍ਯਭਾਵਸ਼੍ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਏਤਨ੍ ਨੈਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਵ ਜਿਹੀ ਵਾਸਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਜਾਂ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਗ੍ਰਾਮਗੋ ਗ੍ਰਾਮਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਪਤ੍ਤਨਾਰ੍ਥੀ ਚ ਪਤ੍ਤਨਮ੍ । ਯੋ ਯੋ ਯਦ੍ਵਾਸਨਸ੍ ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਸ ਸ ਪ੍ਰਯਤਤੇ ਤਥਾ
ਜੋ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਵਾਸਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਏਵ ਤੀਵ੍ਰਸਂਵੇਗਾਦ੍ ਇਹ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਦ੍ ਏਵ ਦੈਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਹਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੀ ਨੂੰ ਲੋਕ ਰਿਵਾਜ਼ ਵਜੋਂ 'ਭਾਗ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦੈਵਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੌਢਾ ਸ੍ਵਵਾਸਨਾ । ਵਾਸਨਾ ਮਨਸੋ ਨਾਨ੍ਯਾ ਮਨੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਸ੍ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮ ਹਨ; ਕਰਮ ਆਪਣੀ ਪੱਕੀ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ। ਵਾਸਨਾ ਮਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਦੈਵਂ ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਰ੍ਮ ਸਾਧੋ ਮਨੋ ਹਿ ਤਤ੍ । ਮਨੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੈਵਂ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਮ ਹਨ; ਕਰਮ ਵੀ ਮਨ ਹੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਗ ਮਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਏਕਮ੍ ਏਵ ਮਨੋ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਯਥਾ ਪ੍ਰਯਤਤੇ ਹਿ ਯਤ੍ । ਨੂਨਂ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਤ ਏਵ ਨ ਦੈਵਤਃ
ਜਿਸ ਵੱਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦਾ ਮਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਮਨਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਾਸਨਾ ਚ ਕਰ੍ਮ ਦੈਵਂ ਸ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਰਾਮ ਪੁਂਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਯੈਤਾਸ੍ ਸਞ੍ਜ੍ਞਾਸ੍ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਦਾਹृਤਾਃ
ਮਨ, ਚਿੱਤ, ਵਾਸਨਾ, ਕਰਮ, ਭਾਗ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਨਾਮਾ ਹਿ ਪੁਰੁषੋ ਦृਢਭਾਵਨਯਾ ਯਥਾ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤਤੇ ਰਾਮ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਲਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੱਕੇ ਯਕੀਨ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਰਘੂਦ੍ਵਹ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨੇਤਰੇਣੇਹ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਸ਼ੁਭਦੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਯਤਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਵਾਸਨਾਜਾਲਂ ਨਿਯੋਜਯਤਿ ਮਾਂ ਯਥਾ । ਮੁਨੇ ਤਥੈਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕृਪਣਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੁਨਿ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਮੈਨੂੰ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਤ ਏਵ ਹਿ ਹੇ ਰਾਮ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੋਪਨੀਤੇਨ ਪੌਰੁषੇਣੈਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧੋ ਵਾਸਨਾਵ੍ਯੂਹਸ਼੍ ਸ਼ੁਭਸ਼੍ ਚੈਵਾਸ਼ੁਭਸ਼੍ ਚ ਤੇ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਮ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਏਕਤਰੋ ऽਥ ਵਾ
ਰਾਮਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ — ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਸਨੌਘੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਤਤ੍ਰ ਚੇਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਨੀਯਸੇ । ਤਤ੍ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼ੁਭੇਨੈਵ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਤੈਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਥ ਚੇਦ੍ ਅਸ਼ੁਭੋ ਭਾਵਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਜਯਤਿ ਸਙ੍ਕਟੇ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਸ੍ ਤਦ੍ ਅਸੌ ਯਤ੍ਨਾਜ੍ ਜੇਤਵ੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਬਲਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਤੇਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਜਿੱਤਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚੇਤਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਦੇਹਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਡਾਤ੍ਮਕਃ । ਤਦ੍ ਏਵ ਚੇਤਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਚੇਤ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵੇਵ ਵਿਦ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨ ਹੋ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੂੜ੍ਹ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕੀ ਹੈਂ?
ਅਨ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਚੇਤਯਤਿ ਚੇਤ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯ੍ਯ੍ ਅਸਤਿ ਕੋ ऽਪਰਃ । ਕਮ੍ ਇਮਂ ਚੇਤਯੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਨਵਸ੍ਥਾ ਨ ਵਾਸ੍ਤਵੀ
ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੇਨੂੰ ਚੇਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ? ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਸਥਿਰਤਾ ਅਸਲ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਰ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਵਹਨ੍ਤੀ ਵਾਸਨਾਸਰਿਤ੍ । ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯੋਜਨੀਯਾ ਸ਼ੁਭੇ ਪਥਿ
ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਦਤਾਂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਭੇषੁ ਸਮਾਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ੁਭੇष੍ਵ੍ ਏਵਾਵਤਾਰਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵਮਨਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੇਨ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਮੰਦ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਤਾ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਸ਼ੁਭਾਚ੍ ਚਲਿਤਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪੀਤਰਤ੍ । ਜਨ੍ਤੋਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤ੍ ਪਾਲਯੇਤ੍ ਸਦਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਮੰਦ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਗਾਈ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਦਾ ਮਨ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਮਤਾਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨੇਨਾਸ਼ੁ ਨ ਦ੍ਰਾਗਿਤਿ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ਨੈਃ । ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਾਲਯੇਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਬਾਲਕਮ੍
ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਮਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਨੌਘਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਸੇਨ ਘਨੀਕृਤਃ । ਸ਼ੁਭੋ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੁਭੋ ਰਾਮ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਘਨੀਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮੰਦ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਹੁਣ ਚੰਗੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਗਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਾਦ੍ ਯਾਤਾ ਯਦਾ ਤੇ ਵਾਸਨੋਦਯਮ੍ । ਤਦਾਭ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਸਾਫਲ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰਿਮਰ੍ਦਨ
ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪੈਣ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਾਨੀਮ੍ ਅਪਿ ਤੇ ਯਾਤਿ ਘਨਤਾਂ ਵਾਸਨਾਨਘ । ਅਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛੁਭਾਭ੍ਯਾਸਮ੍ ਉਪਾਹਰ
ਹੁਣ ਵੀ ਤੇਰੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਇਸ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਚੇਦ੍ ਘਨਤਾਂ ਯਾਤਾ ਨਾਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ ਤਵ ਵਾਸਨਾ । ਵਰ੍ਧਿष੍ਯਤੇ ਤੁ ਨੇਦਾਨੀਮ੍ ਅਪਿ ਤਾਤ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਵਧਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਾਯਾਮ੍ ਅਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਏਵ ਸਮਾਹਰ । ਅਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਾਸਨਾਵृਦ੍ਧੌ ਸ਼ੁਭਾਦ੍ ਦੋषੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜੇਕਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਹੀ ਕਰ। ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।