ਕਲ੍ਲੋਲਵ੍ਯਾਲਵਲਿਤੇ ਸ਼ਰੀਰਸ਼੍ਵਭ੍ਰਕੋਟਰੇ । ਖਨਤੀਹਾਨਖੀ ਖਾਤਂ ਚਿਨ੍ਤਾਚਪਲਗਰ੍ਗਟੀ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਬਿਲੋੜੀ ਚੂਹੀ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਨੱਖ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਖੋਦਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਲੋਭਲਟ੍ਵਾ ਲਟਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਤੁਣ੍ਡਯਾ । ਕਾਯਜੀਰ੍ਣਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੁਣਪਦ੍ਮਾਨਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ
ਲਾਲਚ ਦੇ ਪੰਖ ਫੜਫੜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਹਾਂਵਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹृਦਯਾਵਕਰਂ ਕੀਰ੍ਣਮ੍ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਕਰ੍ਕਸ਼ਃ । ਅਪਵਿਤ੍ਰੋਦ੍ਧੁਰਾਕਾਰਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਮਕੁਕ੍ਕੁਟਃ
ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੂਕੜ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰੜਾ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦਿਲ ਦੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਗੰਦ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਮੋਹਯਾਮਿਨ੍ਯਾਮ੍ ਉਲ੍ਬਣੋ ऽਜ੍ਞਾਨਕੌਸ਼ਿਕਃ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨ ਇਵ ਵੇਤਾਲਃ ਪਰਿਵਲ੍ਗਤਿ ਹृਦ੍ਦ੍ਰੁਮੇ
ਭਾਰੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਉਲੂ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਇਉਂ ਉਡਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਚੁੜੈਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਵੇ।
ਏਤਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ऽਪਿ ਤ੍ਵਯੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗਣੇ ਸਤਿ । ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਇਵ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਲ੍ਗਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੁਭਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਅਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਿਸਾਚਾਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤ੍ਵ੍ ਅਸਤਿ ਹੇ ਸਾਧੋ ਸਰ੍ਵਾ ਏਵ ਸ਼ੁਭਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਪ੍ਰਭਾਤ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ ਸਾਲੋਕਂ ਵਿਕਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇਂ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਸਵੇਰੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮੋਹਮਿਹਿਕਂ ਰਾਜਤੇ ਹृਦਯਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਲਾਲੋਕਵਲਿਤਂ ਨੀਰਜਸ੍ਕਂ ਤਤਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਅਸਮਾਨ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਧੁੰਦ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੂੜ ਰਹਿਤ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਂ ਨਭਃਕੋਸ਼ਪਤਿਤੋਪਲਪੂਰਵਤ੍ । ਨਾਪਤਨ੍ਤਿ ਵਿਕਲ੍ਪੌਘਾਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਵੈਕਲ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੋਲੇ ਵਿਚ ਪਥਰ ਨਾ ਡਿੱਗਣ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਦੇ ਉਲਝਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ ਰਹੇ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਨੀ ਸ਼ੀਤਾ ਮੈਤ੍ਰੀ ਪਰਮਪਾਵਨੀ । ਅਭ੍ਯੁਦੇਤਿ ਹृਦੋ ਹृਦ੍ਯਾ ਸੁਤਰੋਰ੍ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰੀ
ਮਿਤਰਤਾ, ਜੋ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਲ ਵਿਚ ਉੱਗਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਫੁੱਲ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਵਤੀ ਜਾਡ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਗੁਪ੍ਤਗੁਣਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾ ਸ਼ੋषਮ੍ ਉਪਾਯਾਤਿ ਹਿਮਦਗ੍ਧੇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਚਿੰਤਾ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਖਲੀ ਹੈ, ਸੁਸਤਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ।
ਆਲੋਕਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਤਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਦੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਰਦੀਵਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਗਿਆਨ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਠੰਢੇ ਹੋਣ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਫਾਰਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮ੍ ਅਪਰਾਹਤਮ੍ । ਹृਦਯਂ ਸਮਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਚੱਜਾ, ਖੁੱਲਾ, ਡੂੰਘਾ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਰੁਕ ਜਾਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮृਤਾਪੂਰਪੂਰ੍ਣੇਨ ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਮਯੇਨ ਚ । ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਪੁਰੁषੇਣਾਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਯਥਾ
ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ, ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਸੁਖ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਿਦਂਸ਼ੈਕਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਭਾਵ੍ਯਤੇ ਭਰਿਤਾਕਾਰਂ ਵਪੁਰ੍ ਆਨਨ੍ਦਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—ਚੱਲਦੀ ਤੇ ਅਡੋਲ—ਇੱਕ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਨ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਸਙ੍ਗਾਨਾਮ੍ ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਵਿਧਾਯਿਨਾਮ੍ । ਦਗ੍ਧਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਪਰ੍ਣਾਨਾਂ ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਪੁਨਰਾਗਤਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਲਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੜੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੀਆਂ।
ਪੁਂਸਾ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਸਂਸਾਰਜਰਾਜਨ੍ਮਮਹਾਧ੍ਵਨਾ । ਅਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰਮਣਾਯਾਤ੍ਮਦ੍ਰੁਮੇ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੰਮੇ ਰਾਹ, ਜਨਮ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਭਵਨ੍ਤਿ ਗੁਣਸਮ੍ਪਦਃ । ਅਸਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਣਦਾਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਗੁਣ ਵੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ ਏਤਯੋਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤ ਸਤ੍ਤਾਸਤ੍ਤਾਸ੍ਵਰੂਪਯੋਃ । ਯੇਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ ਤਮ੍ ਏਵਾਙ੍ਗੀਕੁਰੁ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ—ਚਿੱਤ ਦੀ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ—ਜੋ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਅਪਣਾ ਲੈ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਭਾਵਸ੍ ਤਵ ਸੁਖਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਾਨਵਤਾਂ ਵਰ । ਤਮ੍ ਏਵ ਭਾਵਯਾਭਾਵਂ ਸੁਖਤ੍ਯਾਗੋ ਹਿ ਮੂਢਤਾ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਭਵਤ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਭਾਵਿਤਚੇਤਨਮ੍ । ਜੀਵਤਸ੍ ਤਤ੍ ਤਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਾਵਂ ਕ ਇਵੇਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਹੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਨਾ-ਹੋਣ ਦੀ ਕੌਣ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?
ਕਿਂ ਤੁ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਦਾਮਿ ਤਵ ਸੁਨ੍ਦਰ । ਤੇਨ ਮਿਥ੍ਯੈਵ ਜੀਵਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਥਯਾ ਮਾ ਭਵਾਸੁਖਿ
ਪਰ ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ। ਇਸ ਕਰਕੇ 'ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ' ਵਾਲੀ ਝੂਠੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾ ਜੁੜ।
ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇ ਵਾਸਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਯਾ ਵਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਦਸ੍ਤਿਤਾ । ਸਾਪੀਦਾਨੀਂ ਵਿਚਾਰੇਣ ਭृਸ਼ਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤਾ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਨਾ ਤੂੰ ਸੀ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਭੁਲਾਵਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਤੇ ਰੂਪਂ ਸਾਧੋ ਯਦ੍ ਅਵਿਚਾਰਣਮ੍ । ਵਿਚਾਰੇ ਵਿਹਿਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰੂਪਮ੍ ਅਸਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਧੂ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਇਤਨਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਝੂਠ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਵਿਚਾਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਤਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨਾਲੋਕਾਤ੍ ਤਮੋ ਯਥਾ । ਵਿਚਾਰੇਣੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਲੋਕੇਨ ਤਮੋ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਂ ਸਖੇ ਕਾਲਂ ਬਭੂਵਾਲ੍ਪਵਿਵੇਕਿਤਾ । ਤਾਵਤੈਵਾਤਿਪੀਨਤ੍ਵਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਦੁਃਖੈਕਕਾਰਣਮ੍
ਮਿੱਤਰ, ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਘੱਟ ਸਮਝ ਸੀ; ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਹੀ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਫੂਲਿਆ ਰਹਿਣਾ, ਦੁੱਖ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਮੋਹਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਾਲਵੇਤਾਲਵਦ੍ ਭਵਤ੍ । ਬਭੂਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਤ੍ਵਯਿ ਭਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਭੂਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤੀਬਰ ਕਲਪਨਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਇਦਾਨੀਮ੍ ਉਦਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਰੂਪੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤੇ । ਵਿਵੇਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਵੇਕਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਮਿਟ ਗਿਆ। ਸਮਝ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ—ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬਭੂਵਿਥਾਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਂ ਚਿਤ੍ਤਕਾਤ੍ਯਨ੍ਤਬੋਧਤਃ । ਚਿਤ੍ਤਤਾਯਾਂ ਵਿਨष੍ਟਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਸਵਭਾਵੀ ਮਿਟ ਗਈ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ੍ਵਰੂਪਵਿਲਾਸਸ੍ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਸਮਸ੍ਤਵਾਸਨੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਯਾਵਿਵੇਕਾਦ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ ਸ ਵਿਵੇਕਾਦ੍ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਾਲੋਕੋਦ੍ਭਵਂ ਤਮਃ
ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਝ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।