ਨੀਰੂਪਾਯ ਨਿਰਾਖ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯਾਮਲਾਤ੍ਮਨੇ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮੈਕਸਂਸ੍ਥਾਯ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੇ, ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੰਦਨ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਨਿਰਂਸ਼ਾਯ ਨਿਰਾਤ੍ਮਨੇ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਯ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਖਰੀ ਪਹਚਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਉਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੰਦਨ ਹੈ।
ਸਮਾਂ ਸਰ੍ਵਗਤਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਜਗਦੇਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਉਪਾਗਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਸਤਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੰਦਨ ਹੈ।
ਸਾਦ੍ਰਿਦ੍ਯੂਰ੍ਵੀਨਦੀਸ਼ਾਙ੍ਗਂ ਨਾਹਮ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਦਾਰ੍ਥਾਢ੍ਯਂ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਹੀ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਪਗਤਮਨਨਂ ਸ਼ਮਾਭਿਰਾਮਂ ਪ੍ਰਕਟਿਤਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਜਮ੍ ਅਜਰਂ ਗੁਣਾਦ੍ ਅਤੀਤਂ ਵਪੁਰ੍ ਅਹਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰਂ ਨਮਾਮਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਅਟੱਲ, ਸਰਤਾਜ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ—ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ, ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਵਜੋਂ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਾਇਨਾਤ ਨਹੀਂ, ਬੇਅੰਤ, ਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜ੍ਞੇਯ ਆਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮੈਵੇਦਂ ਜਗਦ੍ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕੁਤਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਹੋ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਸ੍ਤੁ ਯਤ੍
ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਦ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਮਨ ਕਿੱਥੋਂ ਉਠਦਾ ਹੈ? ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਸਮਾਯਾਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਮृਤਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਵਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਭ੍ਰਮਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਖਪੁष੍ਪਵਤ੍
ਅਗਿਆਨ, ਮਨ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ।
ਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਸ੍ਥਾਣੁਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਨੌਗਤਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ । ਅਬੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨ ਬੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਸਨ੍ਮਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰੁੱਖ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਠੰਢ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਜੋ ਹਜੇ ਨੌਕਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਨ ਝੂਠ ਤੇ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮੋਹਭ੍ਰਮੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨੋਪਲਭਾਮਹੇ । ਚਕ੍ਰਾਰੋਹਭ੍ਰਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਪਨ੍ਦਨਂ ਯਥਾ
ਮੂਰਖਤਾ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਹਿ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਸ੍ਤਿ ਤਤਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਪਦਾਰ੍ਥਭਾਵਨਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ ਤੇਨਾਸਤ੍ਯਾ ਮਯੋਜ੍ਝਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਉਹੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਝੂਠੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਜਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ । ਯਥਾ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤਥੈਵ ਵਿਗਤੈषਣਮ੍
ਮੈਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਠੀਕ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਬੇਚੈਨੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਚਿਤ੍ਤਾਭਾਵੇ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਬਲਾਤ੍ ਤृष੍ਣਾਦਯੋ ਗੁਣਾਃ । ਆਲੋਕੋਪਰਮੇ ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਰ੍ਣਾਖ੍ਯਾ ਇਵ ਸਂਵਿਦਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਿੱਤ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮृਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਗਤਾਸ੍ ਤृष੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਮੋਹਪਞ੍ਜਰਮ੍ । ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਤਾ ਜਾਤਾ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍
ਮਨ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਰਹਿਆ ਹਾਂ।
ਏਕਮ੍ ਏਵ ਜਗਚ੍ ਛਾਨ੍ਤਂ ਨਾਨਾਤ੍ਵਂ ਨ ਸਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਵਿਮृਸ਼ਾਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਕਥਯੈਵਾਲਮ੍ ਏਤਯਾ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਣਾ। ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੋਚਾਂ? ਦੱਸੋ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਾਫੀ ਹਨ।
ਨਿਰਾਭਾਸਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਦਂ ਪਾਵਨਮ੍ ਆਗਤਃ । ਸੋਮ੍ਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਤਸ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸ੍ ਸ੍ਥਿਤ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ। ਨਰਮ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਮੈਂ ਸਦੀਵੀ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਚ੍ ਚ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਚਿਤ੍ਤਾਦ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਦ੍ਯ੍ ਅਵਸ੍ਤੁ ਵਾ । ਤਤ੍ ਖਾਦ੍ ਅਚ੍ਛਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮ੍ ਆਤਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਚਿੱਤ, ਆਤਮਾ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼—ਇਹ ਸਭ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸੁਖਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਨੰਤ, ਪਕੜ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਂ ਭਵਤੁ ਵਾ ਮਾਨ੍ਤਰ੍ ਨਿਯਤਾਂ ਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਏਤੁ ਵਾ । ਕੋ ਵਿਚਾਰਣਯਾਰ੍ਥੋ ਮੇ ਨਿਰਂਸ਼ਸ੍ਯੋਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਚਿੱਤ ਅੰਦਰ ਉਠੇ ਜਾਂ ਨਾ ਉਠੇ, ਯਾਦ ਆਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਆਵੇ—ਜਦ ਮੇਰਾ ਅਟੁੱਟ ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਖੋਜ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਵਿਚਾਰਕਾਰਕੋ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਅਹਮ੍ ਆਸਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਵਿਚਾਰੇਣਾਮਿਤਾਕਾਰਃ ਕ੍ਵਾਧੁਨਾਹਂ ਵਿਚਾਰਕਃ
'ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ' ਇਹ ਸੋਚ ਮੂਰਖਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ; ਹੁਣ ਖੋਜ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਅਸੀਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ?
ਮृਤੇ ऽਪਿ ਮਨਸੀਯਂ ਮੇ ਵਿਕਲ੍ਪਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾ । ਮਨੋਵੇਤਾਲਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਮਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਹਲਚਲਾਂ ਕਿਸ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ?
ਤਦ੍ ਇਮਾਂ ਪ੍ਰਜਹਾਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਕਲ੍ਪਕਲਨਾਮ੍ ਅਲਮ੍ । ਨਿਰ੍ਣੀਯੋਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਮੌਨਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਰੇ ਵਹਿਮ ਤੇ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ਼੍ਨਨ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸ੍ਵਪਂਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਇਤਿ ਰਾਘਵ ਚੇਤਸਾ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਤਜ੍ਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰਯੇਤ੍
ਰਾਘਵ, ਖਾਂਦੇ, ਜਾਂਦੇ, ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਸਂਸ੍ਥੇਨ ਸ੍ਵਸ੍ਥੇਨ ਸ੍ਵੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਗਤੋਦ੍ਵੇਗਂ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਕਰ੍ਮਸੁ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਮ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਗਤਮਾਨਮਦਾ ਮੁਦਿਤਾਸ਼ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਰਦੁਪੋਢਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸਮਤ੍ਵਿषਃ । ਪ੍ਰਕृਤਸਂਵ੍ਯਵਹਾਰਵਿਹਾਰਿਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਸੁਖਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਧਿਯਃ
ਜੋ ਮਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਆਮ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਾਰ ਏਵਂ ਵਿਦੁषਾ ਸਂਵਰ੍ਤੇਨ ਕृਤਃ ਪੁਰਾ । ਕਥਿਤੋ ਮਮ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰੌ ਤੇਨੈਵ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਵਿਚਾਰਪਰਯਾ ਧਿਯਾ । ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਰਤਮ੍ਯੇਨ ਸਨ੍ਤਰ
ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੋ।
ਅਥੇਮਾਮ੍ ਅਪਰਾਂ ਰਾਮ ਸ਼ृਣੁ ਦृष੍ਟਿਂ ਪਦਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਮੁਨਿਨਾ ਵੀਤਹਵ੍ਯੇਨ ਯਥਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮ੍
ਹੁਣ, ਰਾਮਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੁਣੋ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਨੀ ਵੀਤਹਵਿਆ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅਪਣਾਇਆ ਸੀ।
ਵੀਤਹਵ੍ਯੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭ੍ਰਾਮਾਭ੍ਰਾਮ੍ਬਰਃ ਪੁਰਾ । ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ਼ੈਲਦਰੀਰ੍ ਦੀਰ੍ਘਾ ਰਵਿਰ੍ ਮੇਰੁਦਰੀਰ੍ ਇਵ
ਵੀਤਹਵਯਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਘੋਰਾਤ੍ ਸਂਸਾਰਭ੍ਰਮਦਾਯਿਨਃ । ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਮਯਾਕਾਰਾਤ੍ ਕਾਲੇਨੋਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਆਯਯੌ
ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਲੜੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧ੍ਯਂਸ਼ਲਭ੍ਯੋਦਾਰਪਦੇਚ੍ਛਯਾ । ਸਞ੍ਜਹਾਰ ਜਰਾਜੀਰ੍ਣਸ੍ ਸ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਾਪਾਰਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਨਿਰਵਿਕਲਪ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।