ਸ਼ਠੇਨ ਭਵਤਾ ਦੀਰ੍ਘਂ ਕਾਲਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ । ਉਪਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਧੁਸਂਸਰ੍ਗਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ-ਘਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਜਡੇ ਪ੍ਰੇਤਸਮਾਕਾਰੇ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਨਸ਼੍ਸ਼ਠੇ । ਸਰ੍ਵਸਜ੍ਜਨਸਂਸੇਵ੍ਯਂ ਇਦਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਠੱਗ ਮਨ, ਸੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ-ਘਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸਿ ਨਾਸ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਜਡਂ ਸ਼ਠਮ੍ । ਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਚੇਦਾਨੀਂ ਕਿਂ ਵੇਤਾਲ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਮੂਰਖ ਤੇ ਠੱਗ। ਜੇ ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ, ਵੈਤਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਸਹ ਤृष੍ਣਾਪਿਸ਼ਾਚੀਭਿਸ੍ ਸਹ ਕੋਪਾਦਿਗੁਹ੍ਯਕੈਃ । ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲ ਸ਼ਰੀਰਸਦਨਾਨ੍ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਭੂਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਲਾਲਚ ਦੀਆਂ ਡਾਇਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਆਦਿ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵੇਕਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਦੇਹਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ । ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲਃ ਕੁਵृਕਃ ਕਨ੍ਦਰਾਦ੍ ਇਵ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਵਿਆਕਰਨ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰੀ ਦੁਆਰਾ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਮਨ ਦਾ ਭੂਤ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਨੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਮਹਜ੍ ਜਡੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਭਙ੍ਗਿਨਾ । ਮਨਸ਼੍ਸ਼ਠੇਨ ਸਰ੍ਵੋ ऽਯਂ ਨੀਤੋ ਵਿਵਸ਼ਤਾਂ ਜਨਃ
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ! ਇਹ ਸੁਸਤ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਲਾਕ ਮਨ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਬਸਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਕਿਂ ਤੇ ਬਲਂ ਕਸ੍ ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਯਦਿ ਵਲ੍ਗਸਿ ਮਾਮ੍ ਏਵ ਜਨਤਾਂ ਬਾਧਸੇ ਤਥਾ
ਤੇਰੀ ਕੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਲ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਆਸਰਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝਪਟਦਾ ਹੈਂ, ਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਠਾਤ੍ਮੈਵਾਸਿ ਨ ਮਯਾ ਦੀਨਚਿਤ੍ਤਕ ਮਾਰ੍ਯਸੇ । ਮृਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਬੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਜ੍ਞ ਹੇ
ਤੂੰ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਮਨ ਹੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੁਖੀ ਮਨ! ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮੈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਗਿਆਨੀ!
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜੀਵਦਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕ੍ਲਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਭੂਤਭਙ੍ਗਾਸੁ ਚਿਰਂ ਸਂਸृਤਿਰਾਤ੍ਰਿषੁ
ਇਤਨੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਅਨੇਕਾਂ ਵਾਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਵਿਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਭੋਗਿਆ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਂ ਮृਤਂ ਹਿ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯਾਵਗਤਂ ਮਯਾ । ਤੇਨ ਤ੍ਵਦਾਸ਼ਾਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਕੇਵਲਃ
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਮਨ ਇੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਉਮੀਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਮृਤਮ੍ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨ ਸ਼ਠੇਨ ਸਮਂ ਨੀਤਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਜੀਵਿਤਂ ਨਿਜਮ੍
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਗੁਜ਼ਰੀ।
ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਦੇਹਸਦਨਾਨ੍ ਮਨਸ਼੍ਸ਼ਠਮ੍ ਅਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਤਾਲਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਝੂਠੇ ਮਨ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲਲਬ੍ਧੇਨ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਮਯੋਦ੍ਧਤਾਃ । ਕृਤਾ ਵਿਕਾਰਾ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਸਾਮਿ ਯਾਨ੍
ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਰਹਿਆ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਹੁਣ, ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਰਾਨ੍ ਨਿਪਤਿਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਾਸਿਵਰਾਙ੍ਕਿਤਃ । ਹृਦ੍ਗੇਹਾਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲਸ੍ ਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲਸਮੁਨ੍ਨਤਿਃ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਮਨ ਦਾ ਭਟਕਾਵਾ, ਦਿਲ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਖਰਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਸਮੇਤ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਪਦਵੀਂ ਗਤੇ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਨਗਰੇ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕੇਵਲਃ
ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਮृਤਂ ਮਨੋ ਮृਤਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮृਤੋ ऽਹਙ੍ਕਾਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਵਿਚਾਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕੇਵਲਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਰ ਗਿਆ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਮਰ ਗਈਆਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰਾਖਸ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਮਨੋ ਮੇ ਮਮਾਸ਼ਾਃ ਕਾਃ ਕੋ ਮੇ ऽਹਙ੍ਕਾਰਕੋ ਭਵੇਤ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨष੍ਟਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਕੀ ਹੈ? ਮੇਰੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ? ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਝੂਠੀ ਸੰਗਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਮੈ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਨੇ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਚਿਦਾਖ੍ਯਾਯ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੂਰੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ, ਅਟੁੱਟ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨ ਮਮਾਸ਼ਾ ਨ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਸਂਸਾਰੋ ਨ ਕਰ੍ਤृਤਾ । ਨ ਭੋਕ੍ਤृਤਾ ਨ ਦੇਹੋ ਮੇ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਰੀਰ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਾਹਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਚਾਕਾਸ਼ੋ ਨ ਚੈਵਾਯਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਮਮ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਵਚ੍ਛੇਦੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਨਾ ਮੈਂ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਨਾ ਇਹ 'ਮੈਂ' ਹੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੰਦਨ ਹੈ।
ਨੀਰੂਪਾਯ ਨਿਰਾਖ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯਾਮਲਾਤ੍ਮਨੇ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮੈਕਸਂਸ੍ਥਾਯ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੇ, ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੰਦਨ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਨਿਰਂਸ਼ਾਯ ਨਿਰਾਤ੍ਮਨੇ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਯ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਖਰੀ ਪਹਚਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਉਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੰਦਨ ਹੈ।
ਸਮਾਂ ਸਰ੍ਵਗਤਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਜਗਦੇਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਉਪਾਗਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਸਤਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੰਦਨ ਹੈ।
ਸਾਦ੍ਰਿਦ੍ਯੂਰ੍ਵੀਨਦੀਸ਼ਾਙ੍ਗਂ ਨਾਹਮ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਦਾਰ੍ਥਾਢ੍ਯਂ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਹੀ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਪਗਤਮਨਨਂ ਸ਼ਮਾਭਿਰਾਮਂ ਪ੍ਰਕਟਿਤਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਜਮ੍ ਅਜਰਂ ਗੁਣਾਦ੍ ਅਤੀਤਂ ਵਪੁਰ੍ ਅਹਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰਂ ਨਮਾਮਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਅਟੱਲ, ਸਰਤਾਜ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ—ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ, ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਵਜੋਂ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਾਇਨਾਤ ਨਹੀਂ, ਬੇਅੰਤ, ਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜ੍ਞੇਯ ਆਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮੈਵੇਦਂ ਜਗਦ੍ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕੁਤਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਹੋ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਸ੍ਤੁ ਯਤ੍
ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਦ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਮਨ ਕਿੱਥੋਂ ਉਠਦਾ ਹੈ? ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਸਮਾਯਾਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਮृਤਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਵਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਭ੍ਰਮਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਖਪੁष੍ਪਵਤ੍
ਅਗਿਆਨ, ਮਨ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ।
ਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਸ੍ਥਾਣੁਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਨੌਗਤਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ । ਅਬੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨ ਬੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਸਨ੍ਮਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰੁੱਖ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਠੰਢ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਜੋ ਹਜੇ ਨੌਕਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਨ ਝੂਠ ਤੇ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮੋਹਭ੍ਰਮੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨੋਪਲਭਾਮਹੇ । ਚਕ੍ਰਾਰੋਹਭ੍ਰਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਪਨ੍ਦਨਂ ਯਥਾ
ਮੂਰਖਤਾ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।