ਮਨਃਕਲਨਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਸੁਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਰੂਪਾਲੋਕਮਨਸ੍ਕਾਰਾ ਦਾਰੂਣਿ ਜਤੁਨਾ ਯਥਾ
ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰੂਪ, ਅਹਿਸਾਸ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਮਨੋਮਨਨੇ ਤਨ੍ਤੌ ਮਨੋऽਭ੍ਯਾਸੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਵਿਚਾਰਾਚ੍ ਛੇਦਮ੍ ਆਯਾਤੇ ਛਿਨ੍ਨੈਵਾਜ੍ਞਾਨਭਾਵਨਾ
ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭਾਵਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਮਨਸ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਪੁਨਰ੍ ਮਿਥਃ । ਰੂਪਾਲੋਕਮਨਸ੍ਕਾਰਾਸ੍ ਸਙ੍ਘਟਨ੍ਤੇ ਨ ਕੇਚਨ
ਜਦੋਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੂਪ, ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਬੋਧਕਮ੍ । ਤਦ੍ ਏਵ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਉਚ੍ਛੇਦ੍ਯਂ ਪਿਸ਼ਾਚ ਇਵ ਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍
ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਕੇਵਲ ਮਨ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਭੂਤ ਵਾਂਗ ਕੱਢ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤ ਵਲ੍ਗਸਿ ਮਿਥ੍ਯੈਵ ਦृष੍ਟੋ ऽਨ੍ਤੋ ਭਵਤੋ ਮਯਾ । ਆਦ੍ਯਨ੍ਤੇषੁ ਸੁਤੁਚ੍ਛਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ऽਪਿ ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ
ਮਨ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਉੱਡਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਵੇਲੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ।
ਮੁਧਾ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ ਆਕਾਰੈਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪਰਿਵਲ੍ਗਸਿ । ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਮ੍ ਇਤਿ ਜਾਨਾਤਿ ਤਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਪਰਿਵਲ੍ਗ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਕਿਉਂ ਉਡਦਾਂ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ? ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਤੂੰ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਉਡਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਲ੍ਗਨਂ ਮੇ ਕੁਮਨੋ ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਤੁष੍ਟਯੇ । ਮਾਯਾਨਰਸ੍ਪਨ੍ਦ ਇਵ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵृਤ੍ਤਿषੁ ਦਹ੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਇਹ ਉਡਣ, ਓ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਰਤਾ ਭੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਛਾਂ ਹਿਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਚਿਤ੍ਤ ਨਾਸਿ ਮੇ ਸ਼ਠ ਜੀਵਸਿ । ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਸਿ ਮृਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰਾਤ੍ ਸੁਮृਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਰਹਿ ਜਾਂ, ਚਾਹੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਮਨ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਠੱਗ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰਿਆ ਹੀ ਠਹਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਨਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਜਡਂ ਭ੍ਰਾਤਸ਼੍ ਸ਼ਠ ਨਿਤ੍ਯਮृਤਾਕृਤੇ । ਮੂਢ ਏਵ ਤ੍ਵਯਾਜ੍ਞੇਨ ਵਞ੍ਚ੍ਯਤੇ ਨ ਵਿਚਾਰਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਅਸਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸੁੰਨ, ਭਰਾ, ਠੱਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈਂ; ਮੂਰਖ ਹੀ ਤੇਰੇ ਝੂਠੇ ਪਾਸੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਵਯਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਤਵਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯੇਣਾਨੁਸृਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਮृਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸਿ ਦੀਪਾਨਾਂ ਤਿਮਿਰਂ ਯਥਾ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਲਈ ਹਨੇਰਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਠੇਨ ਭਵਤਾ ਦੀਰ੍ਘਂ ਕਾਲਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਮਮ । ਉਪਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਧੁਸਂਸਰ੍ਗਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ-ਘਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਜਡੇ ਪ੍ਰੇਤਸਮਾਕਾਰੇ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਨਸ਼੍ਸ਼ਠੇ । ਸਰ੍ਵਸਜ੍ਜਨਸਂਸੇਵ੍ਯਂ ਇਦਂ ਦੇਹਗृਹਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਠੱਗ ਮਨ, ਸੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ-ਘਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸਿ ਨਾਸ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਜਡਂ ਸ਼ਠਮ੍ । ਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਚੇਦਾਨੀਂ ਕਿਂ ਵੇਤਾਲ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਮੂਰਖ ਤੇ ਠੱਗ। ਜੇ ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ, ਵੈਤਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਸਹ ਤृष੍ਣਾਪਿਸ਼ਾਚੀਭਿਸ੍ ਸਹ ਕੋਪਾਦਿਗੁਹ੍ਯਕੈਃ । ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲ ਸ਼ਰੀਰਸਦਨਾਨ੍ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਭੂਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਲਾਲਚ ਦੀਆਂ ਡਾਇਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਆਦਿ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵੇਕਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਦੇਹਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ । ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲਃ ਕੁਵृਕਃ ਕਨ੍ਦਰਾਦ੍ ਇਵ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਵਿਆਕਰਨ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰੀ ਦੁਆਰਾ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਮਨ ਦਾ ਭੂਤ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਨੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਮਹਜ੍ ਜਡੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਭਙ੍ਗਿਨਾ । ਮਨਸ਼੍ਸ਼ਠੇਨ ਸਰ੍ਵੋ ऽਯਂ ਨੀਤੋ ਵਿਵਸ਼ਤਾਂ ਜਨਃ
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ! ਇਹ ਸੁਸਤ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਲਾਕ ਮਨ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਬਸਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਕਿਂ ਤੇ ਬਲਂ ਕਸ੍ ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਯਦਿ ਵਲ੍ਗਸਿ ਮਾਮ੍ ਏਵ ਜਨਤਾਂ ਬਾਧਸੇ ਤਥਾ
ਤੇਰੀ ਕੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਲ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਆਸਰਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝਪਟਦਾ ਹੈਂ, ਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਠਾਤ੍ਮੈਵਾਸਿ ਨ ਮਯਾ ਦੀਨਚਿਤ੍ਤਕ ਮਾਰ੍ਯਸੇ । ਮृਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਬੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਜ੍ਞ ਹੇ
ਤੂੰ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਮਨ ਹੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੁਖੀ ਮਨ! ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮੈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਗਿਆਨੀ!
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜੀਵਦਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕ੍ਲਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਭੂਤਭਙ੍ਗਾਸੁ ਚਿਰਂ ਸਂਸृਤਿਰਾਤ੍ਰਿषੁ
ਇਤਨੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਅਨੇਕਾਂ ਵਾਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਵਿਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਭੋਗਿਆ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਂ ਮृਤਂ ਹਿ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯਾਵਗਤਂ ਮਯਾ । ਤੇਨ ਤ੍ਵਦਾਸ਼ਾਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਕੇਵਲਃ
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਮਨ ਇੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਉਮੀਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਮृਤਮ੍ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨ ਸ਼ਠੇਨ ਸਮਂ ਨੀਤਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਜੀਵਿਤਂ ਨਿਜਮ੍
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਗੁਜ਼ਰੀ।
ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਦੇਹਸਦਨਾਨ੍ ਮਨਸ਼੍ਸ਼ਠਮ੍ ਅਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਤਾਲਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਝੂਠੇ ਮਨ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲਲਬ੍ਧੇਨ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਮਯੋਦ੍ਧਤਾਃ । ਕृਤਾ ਵਿਕਾਰਾ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਸਾਮਿ ਯਾਨ੍
ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਰਹਿਆ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਹੁਣ, ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਰਾਨ੍ ਨਿਪਤਿਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਾਸਿਵਰਾਙ੍ਕਿਤਃ । ਹृਦ੍ਗੇਹਾਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲਸ੍ ਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲਸਮੁਨ੍ਨਤਿਃ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਮਨ ਦਾ ਭਟਕਾਵਾ, ਦਿਲ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਖਰਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਸਮੇਤ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਵੇਤਾਲੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਪਦਵੀਂ ਗਤੇ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਨਗਰੇ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕੇਵਲਃ
ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਮृਤਂ ਮਨੋ ਮृਤਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮृਤੋ ऽਹਙ੍ਕਾਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਵਿਚਾਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕੇਵਲਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਰ ਗਿਆ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਮਰ ਗਈਆਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰਾਖਸ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਮਨੋ ਮੇ ਮਮਾਸ਼ਾਃ ਕਾਃ ਕੋ ਮੇ ऽਹਙ੍ਕਾਰਕੋ ਭਵੇਤ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨष੍ਟਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਕੀ ਹੈ? ਮੇਰੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ? ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਝੂਠੀ ਸੰਗਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਮੈ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਨੇ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਚਿਦਾਖ੍ਯਾਯ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੂਰੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ, ਅਟੁੱਟ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨ ਮਮਾਸ਼ਾ ਨ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਸਂਸਾਰੋ ਨ ਕਰ੍ਤृਤਾ । ਨ ਭੋਕ੍ਤृਤਾ ਨ ਦੇਹੋ ਮੇ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਰੀਰ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਾਹਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਚਾਕਾਸ਼ੋ ਨ ਚੈਵਾਯਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਮਮ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਵਚ੍ਛੇਦੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਨਾ ਮੈਂ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਨਾ ਇਹ 'ਮੈਂ' ਹੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੰਦਨ ਹੈ।