ਅਭ੍ਰਨੀਲਾਂਸ਼ੁਕਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਮੂਕਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਣਾਃ । ਸ਼ਿਲਾਕਨਕਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਿਸਾਰਿਕਾਃ
ਉਥੇ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲੱਭਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਤਟੇ ਸਾਨਾਵ੍ ਆਨਮਤ੍ਫਲਪਾਦਪੇ । ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਕਰਿਣੀਜਾਲਵਹਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰਵਾਰਿਣਿ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਢਲਾਣ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਰਤਨ-ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਚੂਤਦ੍ਰੁਮਲਤੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕਦਨ੍ਤੁਰੇ । ਵਿਦੁਲਾਙ੍ਕੋਲ੍ਲਪੁਨ੍ਨਾਗਨੀਪਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਦਿਕ੍ਤਟੇ
ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਚੀਆਂ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਓੱਲਾਪੁੰਨਾਗਾ, ਨੀਪਾ ਤੇ ਨਿਰੰਧਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕੰਢਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਲਤਾਵਿਤਾਨਚ੍ਛਨ੍ਨਾਰ੍ਕੇ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਭਰਭਾਸੁਰੇ । ਸ੍ਰਵਜ੍ਜਮ੍ਬੂਰਸਕ੍ਨੂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਾਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣਿ
ਜਿੱਥੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਛੱਜੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਬੂ ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਮ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਿਵਪੁਰੋਪਮਃ । ਅਤ੍ਰੇਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਰਮਹਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਥੇ ਅਤਰੀ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ, ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਾਪਸੌ ਦ੍ਵੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਕੌਚਿਦ੍ ਏਵ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗ ਇਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਤਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਪਸਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਤਯੋਰ੍ ਅਥੈਕਾਸ੍ਪਦਯੋਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਭੂਤਾਂ ਸੁਤਾਵ੍ ਉਭੌ । ਕੁਲਾਙ੍ਕੁਰੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਨੂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਜਾਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਥਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਦੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਵਿਲਾਸਭਾਸਨਾਮਾਨੌ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਤੌ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਲ੍ਲਵੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਲਤਾਪਾਦਪਯੋਰ੍ ਇਵ
ਵਿਲਾਸਾ ਤੇ ਭਾਸਾ ਨਾਂ ਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਲਤਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਧਦੇ ਗਏ ਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਗਏ।
ਆਸ੍ਤਾਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸੁਹृਦੌ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੌ ਵਲ੍ਲਭੌ ਮਿਥਃ । ਤਿਲਤੈਲਵਦ੍ ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਟੌ ਤੌ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਗहरे ਦੋਸਤ ਸਨ, ਤਿਲ ਤੇ ਤੇਲ ਵਾਂਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਾਭੂਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੌ ਤੌ ਸੁਰਕ੍ਤਾਵ੍ ਇਵ ਦਮ੍ਪਤੀ । ਏਕਂ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਪਨ੍ਨਂ ਸਮਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਮਨਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦਿਲ ਦੋ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤੌ ਤਥਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮੁਦਿਤੌ ਮਨੋਹਰਤਰਾਕृਤੀ । ਤਸ੍ਥਤੁਸ੍ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੌਨੇ ਸਰੋਜ ਇਵ षਟ੍ਪਦੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਲੋਨੇ ਤੇ ਸਲੋਨੇ ਦੋ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਾਪਤੁਰ੍ ਯੌਵਨਂ ਬਾਲ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਜਨਵਲ੍ਲਭੌ । ਕਾਲੇਨਾਲ੍ਪਤਰੇਣੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵ੍ ਇਵੋਦਿਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਚਪਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜਵਾਨੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਗਦੇ ਹਨ।
ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਦੇਹਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਤਸ੍ ਤੌ ਪਿਤਰੌ ਤਯੋਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਰਾਰ੍ਤਾਵ੍ ਉਡ੍ਡੀਯ ਨੀਡਾਦ੍ ਇਵ ਵਿਹਙ੍ਗਮੌ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਤੋਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਂ ਗਤਯੋਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਦੀਨਵਕ੍ਤ੍ਰੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਸਨ੍ਨਾਙ੍ਗੌ ਵਿਗਤੋਤ੍ਸਾਹੌ ਪਦ੍ਮਾਵ੍ ਇਵ ਜਲੋਦ੍ਧृਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਨੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍ । ਲੋਕਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਅਲਙ੍ਘ੍ਯਾ ਹਿ ਮਹਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਮਾਨਦ
ਉਥੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਕੀਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੀਤ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ ਅਥੋ ਵ੍ਯਥਯਾਭਿਭੂਤੌ ਸ਼ੋਕੋਤ੍ਥਯਾ ਕਰੁਣਮ੍ ਆਰ੍ਤਗਿਰਾ ਵਿਲਪ੍ਯ । ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤਾਵ੍ ਇਵ ਨਿਰਸ੍ਤਸਮਸ੍ਤਚੇष੍ਟੌ ਤੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਸੁਸਮਸ਼ੂਨ੍ਯਹृਦਾਦਿਨਾਨ੍ਤਮ੍
ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਰੂਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਸਾਰੀ ਹਿਲ-ਚਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਦਿਲ ਅੰਦਰੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਲ-ਚਲ ਦੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਸ਼ੋਕਪਰਾਭੂਤੌ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ ਦृਢਤਾਪਸੌ । ਤਾਪਸਂਸ਼ੁष੍ਕਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਤਾਵ੍ ਅਰਣ੍ਯਦ੍ਰੁਮਾਵ੍ ਇਵ
ਫਿਰ, ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੋ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਵਿਰਕ੍ਤੌ ਵਿਪਿਨੇ ਕਾਲਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੌ । ਵਿਯੂਥਾਵ੍ ਇਵ ਸਾਰਙ੍ਗਾਵ੍ ਅਨਾਸ੍ਥਾਮ੍ ਆਗਤੌ ਪਰਾਮ੍
ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਦੋ ਹਿਰਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦਿਨਾਨਿ ਮਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ ਤਯੋਸ੍ ਤਦਾ । ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਤਾਵ੍ ਅਪਿ ਸਂਯਾਤੌ ਜਰਾਂ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਦ੍ਰੁਮਾਵ੍ ਇਵ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦਿਨ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਲ ਲੰਘਦੇ ਗਏ। ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੋ ਖੋਖਲੇ ਦਰੱਖਤ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਮਲਜ੍ਞਾਨੌ ਚਿਰਾਜ੍ ਜਰਢਤਾਪਸੌ । ਤਾਵ੍ ਏਕਦਾ ਸਙ੍ਘਟਿਤਾਵ੍ ਇਦਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਊਚਤੁਃ
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤਪस्वੀ ਇਕ ਦਿਨ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜੀਵਿਤੋਗ੍ਰਦ੍ਰੁਮਫਲ ਮਦਾਸ਼੍ਵਾਸਾਮृਤਾਮ੍ਬੁਧੇ । ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਬਨ੍ਧੋ ਭਾਸ ਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੰਧਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਤੂੰ ਜੀਵਨ-ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈਂ।
ਏਤਾਵਤ੍ਯੋ ਦਿਨਾਵਲ੍ਯੋ ਮਦ੍ਵਿਯੋਗਵਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਵਦ ਕ੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਾਸ੍ ਸਾਧੋ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤੇ ਵਿਮਲਂ ਤਪਃ
ਸਾਧੂ ਜੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਿਹਾ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਇਹ ਦਿਨ ਕਿੱਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ? ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਤਪ ਸ਼ੁੱਧ ਹੀ ਰਹੇ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤੇ ਵਿਜ੍ਵਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਚ੍ਚਿਜ੍ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਫਲਿਤਵਿਦ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕੁਸ਼ਲਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ; ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਹੁਨਰਮੰਦ ਹੋਵੇਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਸਂਸਾਰਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮ੍ ਅਲਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਾਹਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਹृਤ੍ ਸੁਹृਦਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧੋ ਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਙ੍ਗ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮਾਨਦ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਤੁ ਕੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਸਾਰੇ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ ਇਹ
ਸੱਜਣੋ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਆਗਮਨ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਾਵਨ੍ ਨਾਧਿਗਤਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਾਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਨ ਚਿਤ੍ਤਭੂਃ । ਯਾਵਤ੍ ਤੀਰ੍ਣਂ ਨ ਸਂਸਾਰਾਤ੍ ਤਾਵਨ੍ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕੁਤਃ
ਜਦ ਤਕ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਦੀ ਮੈਦਾਨੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਦ ਤਕ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਾਵਨ੍ ਨਾਧਿਗਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਸਮਤੋਦਿਤਾ । ਯਾਵਨ੍ ਨਾਭ੍ਯੁਦਿਤੋ ਬੋਧਸ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕੁਤਃ
ਜਦ ਤਕ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦ ਤਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਉਗੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਆਸ਼ਾ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਨ ਲੂਨਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਸਮ੍ਭਵਾਃ । ਵੀਰੁਧੋ ਦਾਤ੍ਰਕੇਣੇਵ ਤਾਵਨ੍ ਨਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕੁਤਃ
ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਨਵੀਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਉੱਗ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਆਤ੍ਮਲਾਭਂ ਵਿਨਾ ਸਾਧੋ ਵਿਨਾ ਜ੍ਞਾਨਮਹੌषਧਮ੍ । ਉਦੇਤਿ ਪੁਨਰ੍ ਏਵੇਯਂ ਦੁਸ੍ਸਂਸृਤਿਵਿषੂਚਿਕਾ
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਆਤਮਕ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਭਰ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੈਸ਼ਵਾਙ੍ਕੁਰਿਤਾਰਮ੍ਭੋ ਨਵਯੌਵਨਪਲ੍ਲਵਃ । ਜਰਾਕੁਸੁਮਿਤੋ ऽਭ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਸ੍ ਸਂਸਾਰਦੁਰ੍ਦ੍ਰੁਮਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੁੱਖ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਅੰਕੁਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਧਾਪੇ ਵਿਚ ਫੁੱਲ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।