ਅਸਹ੍ਯਕੁਸੁਮਾਪੂਰੋ ऽਸਹ੍ਯਨਿਰ੍ਮਲਨਿਰ੍ਝਰਃ । ਗੁਹ੍ਯਕਾਰਕ੍ਸ਼ਿਤਨਿਧਿਸ੍ ਸਹ੍ਯਨਾਮਾਵਿषਹ੍ਯਭਾਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਅਸਹਿਣੇ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਝਰਨੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਖਜਾਨੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਨਾਮ ਸਹਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਸਹਿਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪਟਲਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ ਧਾਤੁਪਾਟਲਭਿਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਭਾਸੁਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨਤਟੈਃ ਕਟੈਰ੍ ਇਵ ਸੁਰਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਢਲਾਨਾਂ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਸੋਨੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਹੋਣ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪੁष੍ਪਭਰਾਸ਼ਾਰੋ ਧਾਤੁਸ਼ਾਰਤਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਫੁਲ੍ਲਸਰਸ਼੍ਸ਼ਾਰੋ ਰਤ੍ਨਸ਼ਾਰਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਿਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਹਨ, ਕਿਤੇ ਖਣਿਜ ਬੜੇ ਸੁੱਚੇ ਹਨ, ਕਿਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤੋ ਰਟਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰਵਾਨ੍ ਇਤਃ ਕ੍ਵਣਿਤਕੀਚਕਃ । ਇਤੋ ਰਟਦ੍ਗੁਹਾਵਾਤ ਇਤष੍ षਟ੍ਪਦਘੁਙ੍ਘੁਮੀ
ਇਥੇ ਝਰਨੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਰੜਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਘੂੰਘੂਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾਨੌ ਗੀਤਾਪ੍ਸਰੋਵृਨ੍ਦੋ ਵਨੇ ਮृਦੁਖਗਾਰਵਃ । ਅਧਿਤ੍ਯਕਾਯਾਂ ਮਤ੍ਤਾਭ੍ਰੋ ਗਹਨੇषੁ ਮृਗਾਰਵੀ
ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੀਆਂ ਟੇਕਾਂ ਤੇ ਮਸਤ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਦ੍ਗੀਤਗੁਹੋ ਭृਙ੍ਗਗੀਤਾਮ੍ਬੁਜਾਕਰਃ । ਕਿਰਾਤਾਗੀਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਃ ਖਗਾਗੀਤਵਨਦ੍ਰੁਮਃ
ਇਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਕਮਲਾਂ 'ਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰਮਈ ਗੂੰਜ ਹੈ; ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਵਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਦੇਵੈਰ੍ ਵਲਿਤਃ ਪਾਦੇषੁ ਵਲਿਤੋ ਨਰੈਃ । ਪਾਤਾਲੇ ਵਲਿਤੋ ਨਾਗੈਰ੍ ਜਗਦ੍ਗੇਹਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਇਸ ਦੇ ਮੋਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਘਰ ਹੋਵੇ।
ਕਨ੍ਦਰੇषੁ ਸ਼੍ਰਿਤਸ੍ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਨਿਧਾਨੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਚਨ੍ਦਨੇषੁ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਨਾਗੈਸ੍ ਸਿਂਹੈਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਖਾਸੁ ਚ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ 'ਚ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਲੁਕਵੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹਨ; ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਚ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿਖਰਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਾਭ੍ਰਸਂਵੀਤਵਪੁਃ ਪੁष੍ਪਰੇਣ੍ਵਭ੍ਰਪਾਂਸੁਲਃ । ਪੁष੍ਪਪਤ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਰਭृਦ੍ਵਾਤਃ ਪੁष੍ਪਪਾਦਪਪਾਣ੍ਡੁਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੌਲਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਤੇ ਬੱਦਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕਾ ਹੈ।
ਧਾਤੁਧੂਲ੍ਯਭ੍ਰਕਪਿਲੋ ਰਤ੍ਨੋਪਲਤਲਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਸ ਦਾਰੁਜੈਰ੍ ਇਵ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣੈਰ੍ ਅਲਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਧਾਤੂਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਪੀਲਾਪਣ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਪਲੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਭ੍ਰਨੀਲਾਂਸ਼ੁਕਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਮੂਕਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਣਾਃ । ਸ਼ਿਲਾਕਨਕਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਿਸਾਰਿਕਾਃ
ਉਥੇ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲੱਭਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਤਟੇ ਸਾਨਾਵ੍ ਆਨਮਤ੍ਫਲਪਾਦਪੇ । ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਕਰਿਣੀਜਾਲਵਹਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰਵਾਰਿਣਿ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਢਲਾਣ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਰਤਨ-ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਚੂਤਦ੍ਰੁਮਲਤੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕਦਨ੍ਤੁਰੇ । ਵਿਦੁਲਾਙ੍ਕੋਲ੍ਲਪੁਨ੍ਨਾਗਨੀਪਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਦਿਕ੍ਤਟੇ
ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਚੀਆਂ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਓੱਲਾਪੁੰਨਾਗਾ, ਨੀਪਾ ਤੇ ਨਿਰੰਧਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕੰਢਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਲਤਾਵਿਤਾਨਚ੍ਛਨ੍ਨਾਰ੍ਕੇ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਭਰਭਾਸੁਰੇ । ਸ੍ਰਵਜ੍ਜਮ੍ਬੂਰਸਕ੍ਨੂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਾਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣਿ
ਜਿੱਥੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਛੱਜੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਬੂ ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਮ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਿਵਪੁਰੋਪਮਃ । ਅਤ੍ਰੇਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਰਮਹਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਥੇ ਅਤਰੀ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ, ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਾਪਸੌ ਦ੍ਵੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਕੌਚਿਦ੍ ਏਵ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗ ਇਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਤਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਪਸਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਤਯੋਰ੍ ਅਥੈਕਾਸ੍ਪਦਯੋਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਭੂਤਾਂ ਸੁਤਾਵ੍ ਉਭੌ । ਕੁਲਾਙ੍ਕੁਰੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਨੂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਜਾਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਥਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਦੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਵਿਲਾਸਭਾਸਨਾਮਾਨੌ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਤੌ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਲ੍ਲਵੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਲਤਾਪਾਦਪਯੋਰ੍ ਇਵ
ਵਿਲਾਸਾ ਤੇ ਭਾਸਾ ਨਾਂ ਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਲਤਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਧਦੇ ਗਏ ਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਗਏ।
ਆਸ੍ਤਾਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸੁਹृਦੌ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੌ ਵਲ੍ਲਭੌ ਮਿਥਃ । ਤਿਲਤੈਲਵਦ੍ ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਟੌ ਤੌ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਗहरे ਦੋਸਤ ਸਨ, ਤਿਲ ਤੇ ਤੇਲ ਵਾਂਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਾਭੂਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੌ ਤੌ ਸੁਰਕ੍ਤਾਵ੍ ਇਵ ਦਮ੍ਪਤੀ । ਏਕਂ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਪਨ੍ਨਂ ਸਮਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਮਨਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦਿਲ ਦੋ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤੌ ਤਥਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮੁਦਿਤੌ ਮਨੋਹਰਤਰਾਕृਤੀ । ਤਸ੍ਥਤੁਸ੍ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੌਨੇ ਸਰੋਜ ਇਵ षਟ੍ਪਦੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਲੋਨੇ ਤੇ ਸਲੋਨੇ ਦੋ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਾਪਤੁਰ੍ ਯੌਵਨਂ ਬਾਲ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਜਨਵਲ੍ਲਭੌ । ਕਾਲੇਨਾਲ੍ਪਤਰੇਣੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵ੍ ਇਵੋਦਿਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਚਪਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜਵਾਨੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਗਦੇ ਹਨ।
ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਦੇਹਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਤਸ੍ ਤੌ ਪਿਤਰੌ ਤਯੋਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਰਾਰ੍ਤਾਵ੍ ਉਡ੍ਡੀਯ ਨੀਡਾਦ੍ ਇਵ ਵਿਹਙ੍ਗਮੌ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਤੋਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਂ ਗਤਯੋਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਦੀਨਵਕ੍ਤ੍ਰੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਸਨ੍ਨਾਙ੍ਗੌ ਵਿਗਤੋਤ੍ਸਾਹੌ ਪਦ੍ਮਾਵ੍ ਇਵ ਜਲੋਦ੍ਧृਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਨੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍ । ਲੋਕਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਅਲਙ੍ਘ੍ਯਾ ਹਿ ਮਹਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਮਾਨਦ
ਉਥੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਕੀਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੀਤ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ ਅਥੋ ਵ੍ਯਥਯਾਭਿਭੂਤੌ ਸ਼ੋਕੋਤ੍ਥਯਾ ਕਰੁਣਮ੍ ਆਰ੍ਤਗਿਰਾ ਵਿਲਪ੍ਯ । ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤਾਵ੍ ਇਵ ਨਿਰਸ੍ਤਸਮਸ੍ਤਚੇष੍ਟੌ ਤੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਸੁਸਮਸ਼ੂਨ੍ਯਹृਦਾਦਿਨਾਨ੍ਤਮ੍
ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਰੂਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਸਾਰੀ ਹਿਲ-ਚਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਦਿਲ ਅੰਦਰੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਲ-ਚਲ ਦੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਸ਼ੋਕਪਰਾਭੂਤੌ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ ਦृਢਤਾਪਸੌ । ਤਾਪਸਂਸ਼ੁष੍ਕਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਤਾਵ੍ ਅਰਣ੍ਯਦ੍ਰੁਮਾਵ੍ ਇਵ
ਫਿਰ, ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੋ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਵਿਰਕ੍ਤੌ ਵਿਪਿਨੇ ਕਾਲਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੌ । ਵਿਯੂਥਾਵ੍ ਇਵ ਸਾਰਙ੍ਗਾਵ੍ ਅਨਾਸ੍ਥਾਮ੍ ਆਗਤੌ ਪਰਾਮ੍
ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਦੋ ਹਿਰਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦਿਨਾਨਿ ਮਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ ਤਯੋਸ੍ ਤਦਾ । ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਤਾਵ੍ ਅਪਿ ਸਂਯਾਤੌ ਜਰਾਂ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਦ੍ਰੁਮਾਵ੍ ਇਵ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦਿਨ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਲ ਲੰਘਦੇ ਗਏ। ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੋ ਖੋਖਲੇ ਦਰੱਖਤ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਮਲਜ੍ਞਾਨੌ ਚਿਰਾਜ੍ ਜਰਢਤਾਪਸੌ । ਤਾਵ੍ ਏਕਦਾ ਸਙ੍ਘਟਿਤਾਵ੍ ਇਦਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਊਚਤੁਃ
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤਪस्वੀ ਇਕ ਦਿਨ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।