ਅਦੂਰਗਤਸਾਦृਸ਼੍ਯਾ ਸੁषੁਪ੍ਤਸ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਸਾਵਸ੍ਥਾ ਭਰਿਤਾਕਾਰਾ ਗਗਨਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਧੇਃ
ਇੱਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਮਨੋऽਹਙ੍ਕਾਰਵਿਲਯੇ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਮੁਦੇਤਿ ਪਰਾਨਨ੍ਦਾ ਯਾ ਤਨੁਃ ਪਾਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਕਾਇਆ ਉਭਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਸ੍ਵਯਂ ਯੋਗਸਂਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੁषੁਪ੍ਤਾਦੂਰਭਾਵਿਨੀ । ਨ ਗਮ੍ਯਾ ਵਚਸਾਂ ਰਾਮ ਹृਦ੍ਯ੍ ਏਵੇਹਾਨੁਭੂਯਤੇ
ਯੋਗ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਇਹ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ; ਇਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਖਿਲਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦृਢਪਰਿਣਾਮਿਨਿ ਚੇਤਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ऽਨ੍ਤਃ । ਬਹਿਰ੍ ਉਪਸ਼ਮਿਤੇ ਚਰਾਚਰਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਨੁਭੂਯਤ ਏਵ ਦੇਵਦੇਵਃ
ਜਦੋਂ ਅਤੁੱਟ ਆਤਮਕ ਸਤਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੁਆਮੀ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਨੁ ਵਿषਯਵਾਸਨਾਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ ਤਦਨੁ ਸ਼ੁਭਃ ਪਰਮਸ੍ਫੁਟਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਃ । ਤਦਨੁ ਚ ਸਮਤਾਵਸ਼ਾਤ੍ ਸ੍ਵਰੂਪੇ ਪਰਿਣਮਨਂ ਮਹਤਾਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਰੂਪੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਲਗਨ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਮਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨਸੈਵ ਮਨਸ਼੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਨਾਵਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਮਮੇਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਤਾਮਰਸਲੋਚਨ
ਜੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਛੱਡੇ ਨਾ ਜਾਣ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ—
ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਜਗਦ੍ਦੁਃਖਂ ਯਥਾ ਚਿਤ੍ਰਗਤੋ ਰਵਿਃ । ਆਪਦ੍ ਆਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਵਦ੍ ਆਤਤਾ
—ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਕਦੇ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅੰਤਹੀਨ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਉਪਾਯਾਤਿ ਜਡਕਲ੍ਲੋਲਕਾਰਿਣੀ । ਮੇਘਨੀਲਤਰੁਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸਂਸृਤਿਪ੍ਰਾਵृਡ੍ ਆਕੁਲਾ
ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੰਦੇਪਣ ਦੀਆਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਸਂਵਾਦਂ ਸੁਹृਦੋਸ੍ ਸਹ੍ਯਸਾਨੌ ਭਾਸਵਿਲਾਸਯੋਃ
ਇਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਦੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਭਾਸਾ ਤੇ ਵਿਲਾਸਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਜੋ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਸੇਧਜਿਤਾਕਾਸ਼ਃ ਪੀਠੇਨ ਜਿਤਭੂਤਲਃ । ਤਲੇਨ ਜਿਤਪਾਤਾਲਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕਵਿਜਯੀ ਗਿਰਿਃ
ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਚੋਟੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ, ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ।
ਅਸਹ੍ਯਕੁਸੁਮਾਪੂਰੋ ऽਸਹ੍ਯਨਿਰ੍ਮਲਨਿਰ੍ਝਰਃ । ਗੁਹ੍ਯਕਾਰਕ੍ਸ਼ਿਤਨਿਧਿਸ੍ ਸਹ੍ਯਨਾਮਾਵਿषਹ੍ਯਭਾਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਅਸਹਿਣੇ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਝਰਨੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਖਜਾਨੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਨਾਮ ਸਹਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਸਹਿਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪਟਲਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ ਧਾਤੁਪਾਟਲਭਿਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਭਾਸੁਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨਤਟੈਃ ਕਟੈਰ੍ ਇਵ ਸੁਰਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਢਲਾਨਾਂ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਸੋਨੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਹੋਣ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪੁष੍ਪਭਰਾਸ਼ਾਰੋ ਧਾਤੁਸ਼ਾਰਤਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਫੁਲ੍ਲਸਰਸ਼੍ਸ਼ਾਰੋ ਰਤ੍ਨਸ਼ਾਰਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਿਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਹਨ, ਕਿਤੇ ਖਣਿਜ ਬੜੇ ਸੁੱਚੇ ਹਨ, ਕਿਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤੋ ਰਟਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰਵਾਨ੍ ਇਤਃ ਕ੍ਵਣਿਤਕੀਚਕਃ । ਇਤੋ ਰਟਦ੍ਗੁਹਾਵਾਤ ਇਤष੍ षਟ੍ਪਦਘੁਙ੍ਘੁਮੀ
ਇਥੇ ਝਰਨੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਰੜਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਘੂੰਘੂਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾਨੌ ਗੀਤਾਪ੍ਸਰੋਵृਨ੍ਦੋ ਵਨੇ ਮृਦੁਖਗਾਰਵਃ । ਅਧਿਤ੍ਯਕਾਯਾਂ ਮਤ੍ਤਾਭ੍ਰੋ ਗਹਨੇषੁ ਮृਗਾਰਵੀ
ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੀਆਂ ਟੇਕਾਂ ਤੇ ਮਸਤ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਦ੍ਗੀਤਗੁਹੋ ਭृਙ੍ਗਗੀਤਾਮ੍ਬੁਜਾਕਰਃ । ਕਿਰਾਤਾਗੀਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਃ ਖਗਾਗੀਤਵਨਦ੍ਰੁਮਃ
ਇਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਕਮਲਾਂ 'ਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰਮਈ ਗੂੰਜ ਹੈ; ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਵਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਦੇਵੈਰ੍ ਵਲਿਤਃ ਪਾਦੇषੁ ਵਲਿਤੋ ਨਰੈਃ । ਪਾਤਾਲੇ ਵਲਿਤੋ ਨਾਗੈਰ੍ ਜਗਦ੍ਗੇਹਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਇਸ ਦੇ ਮੋਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਘਰ ਹੋਵੇ।
ਕਨ੍ਦਰੇषੁ ਸ਼੍ਰਿਤਸ੍ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਨਿਧਾਨੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਚਨ੍ਦਨੇषੁ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਨਾਗੈਸ੍ ਸਿਂਹੈਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਖਾਸੁ ਚ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ 'ਚ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਲੁਕਵੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹਨ; ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਚ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿਖਰਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਾਭ੍ਰਸਂਵੀਤਵਪੁਃ ਪੁष੍ਪਰੇਣ੍ਵਭ੍ਰਪਾਂਸੁਲਃ । ਪੁष੍ਪਪਤ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਰਭृਦ੍ਵਾਤਃ ਪੁष੍ਪਪਾਦਪਪਾਣ੍ਡੁਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੌਲਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਤੇ ਬੱਦਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕਾ ਹੈ।
ਧਾਤੁਧੂਲ੍ਯਭ੍ਰਕਪਿਲੋ ਰਤ੍ਨੋਪਲਤਲਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਸ ਦਾਰੁਜੈਰ੍ ਇਵ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣੈਰ੍ ਅਲਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਧਾਤੂਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਪੀਲਾਪਣ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਪਲੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਭ੍ਰਨੀਲਾਂਸ਼ੁਕਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਮੂਕਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਣਾਃ । ਸ਼ਿਲਾਕਨਕਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਿਸਾਰਿਕਾਃ
ਉਥੇ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲੱਭਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਤਟੇ ਸਾਨਾਵ੍ ਆਨਮਤ੍ਫਲਪਾਦਪੇ । ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਕਰਿਣੀਜਾਲਵਹਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰਵਾਰਿਣਿ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਢਲਾਣ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਰਤਨ-ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਚੂਤਦ੍ਰੁਮਲਤੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕਦਨ੍ਤੁਰੇ । ਵਿਦੁਲਾਙ੍ਕੋਲ੍ਲਪੁਨ੍ਨਾਗਨੀਪਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਦਿਕ੍ਤਟੇ
ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਚੀਆਂ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਓੱਲਾਪੁੰਨਾਗਾ, ਨੀਪਾ ਤੇ ਨਿਰੰਧਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕੰਢਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਲਤਾਵਿਤਾਨਚ੍ਛਨ੍ਨਾਰ੍ਕੇ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਭਰਭਾਸੁਰੇ । ਸ੍ਰਵਜ੍ਜਮ੍ਬੂਰਸਕ੍ਨੂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਾਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣਿ
ਜਿੱਥੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਛੱਜੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਬੂ ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਮ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਿਵਪੁਰੋਪਮਃ । ਅਤ੍ਰੇਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਰਮਹਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਥੇ ਅਤਰੀ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ, ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਾਪਸੌ ਦ੍ਵੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਕੌਚਿਦ੍ ਏਵ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗ ਇਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਤਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਪਸਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਤਯੋਰ੍ ਅਥੈਕਾਸ੍ਪਦਯੋਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਭੂਤਾਂ ਸੁਤਾਵ੍ ਉਭੌ । ਕੁਲਾਙ੍ਕੁਰੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਨੂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਜਾਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਥਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਦੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਵਿਲਾਸਭਾਸਨਾਮਾਨੌ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਤੌ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਲ੍ਲਵੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਲਤਾਪਾਦਪਯੋਰ੍ ਇਵ
ਵਿਲਾਸਾ ਤੇ ਭਾਸਾ ਨਾਂ ਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਲਤਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਧਦੇ ਗਏ ਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਗਏ।
ਆਸ੍ਤਾਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸੁਹृਦੌ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੌ ਵਲ੍ਲਭੌ ਮਿਥਃ । ਤਿਲਤੈਲਵਦ੍ ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਟੌ ਤੌ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਗहरे ਦੋਸਤ ਸਨ, ਤਿਲ ਤੇ ਤੇਲ ਵਾਂਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਾਭੂਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੌ ਤੌ ਸੁਰਕ੍ਤਾਵ੍ ਇਵ ਦਮ੍ਪਤੀ । ਏਕਂ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਪਨ੍ਨਂ ਸਮਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਮਨਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦਿਲ ਦੋ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।