ਯਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਬੋਧੇਨ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਂ ਮਨਃ । ਤਦ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਸਮਾਧਾਨਮ੍ ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਟਿਕਾਅ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਸਮਾਧਿਰ੍ ਦੂਰਮ੍ ਆਕृष੍ਟੋ ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਸ਼੍ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ ਇਵ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਮੁੜ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦੂਰ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਕਮਲ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।
ਸਮਗ੍ਰਂ ਦਿਨਮ੍ ਆਲੋਕਾਦ੍ ਵਿਰਮਤ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿ ਨੋ ਯਥਾ । ਆਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਂ ਮੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਤਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲੋਕਨਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ।
ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਵਹਨਾਦ੍ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਾ ਨ ਰੁਧ੍ਯਤੇ । ਤਥਾ ਵਿਜ੍ਞਾਨਦृਗ੍ ਬੋਧਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਰੁਧ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਹਿਣਾ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਦ ਜਾਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਯਥਾ ਕਾਲਕਲਾ ਗਤਿਮ੍ । ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਧੀਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਕਦੇ ਭੁੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਥਾ ਸਤਤਗੋ ਗਤਿਮ੍ । ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਧੀਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਨ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਗਤਿਂ ਕਾਲਕਲਾ ਯਦ੍ਵਚ੍ ਚਿਨ੍ਵਾਨਾ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾ । ਚਿਚ੍ ਚਿਰਂ ਚੇਤ੍ਯਰਹਿਤਂ ਚਿਨ੍ਵਾਨਾਙ੍ਗਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਟੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਚਲਣ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਸਤੂ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸਤ੍ਤਾਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪਦਾਰ੍ਥੋ ਨੋਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਤਥਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲੋ ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਗੁਣਹੀਨੋ ਗੁਣੀ ਯਥਾ । ਨ ਸਮ੍ਭਵਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਸਂਵਿਦ੍ਵਰ੍ਜਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਵਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਅਸਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਮਿ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਸ੍ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਮਲਃ । ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਮਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਭੇਦਃ ਕੇਨ ਸਮਾਧੇਰ੍ ਮੇ ਜਨ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਸਦਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੇਰੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਦਾ ਝੂਠਾ ਅਸਲ-ਰਹਿਤ ਹੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਮੇ ਨ ਸਮਾਧਿਮਯਂ ਮਨਃ । ਨ ਚਾਸਮਾਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵੈਕਸਮ੍ਭਵਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਬੇਸੁਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਦਾ ਆਤਮਕ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਗਸ੍ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਅਸਮਾਧਿਰ੍ ਹਿ ਕੋ ऽਸੌ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਾਧਿਰ੍ ਅਪਿ ਕਸ੍ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਫਿਰ ਨਾ-ਲੀਨਤਾ ਕਿਹੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਧਿਯਸ੍ ਸੁਸ਼ਮਾ ਮਹਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਯਪਰਿਣਾਮਵਿਭਾਗਮੁਕ੍ਤਾਃ । ਤੇਨਾਸਮਾਹਿਤਸਮਾਹਿਤਭੇਦਭਙ੍ਗ੍ਯਾ ਮਿਥ੍ਯੋਦਿਤਂ ਨ ਤੁ ਮਦੁਤ੍ਤਮਵਾਕ੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ
ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੀਨ ਤੇ ਨਾ-ਲੀਨ ਦੀ ਵੰਡ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਰਾਜਨ੍ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍ । ਸਂਸ਼ੀਤਲਾਨ੍ਤਃਕਰਣਃ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਤੇ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।
ਆਨਨ੍ਦਮਧੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਸ਼ੀਤਲਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਧੁਰੋ ਰਾਜੀਵਮ੍ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਠੰਢਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਵਿਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਗਮ੍ਭੀਰਃ ਪ੍ਰਕਟਾਸ਼ਯਃ । ਵੇਲਾਨਿਲਬਲੋਲ੍ਲਾਸਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਧਿਰ੍ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਪੂਰਾ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਜਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਉਥਲ-ਪਥਲ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਸ੍ ਸ੍ਵਾਨਨ੍ਦਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਗਤਾਹਙ੍ਕਾਰਵਾਰਿਦਃ । ਸ੍ਫੁਟਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਗਮ੍ਭੀਰਸ਼੍ ਸ਼ਰਤ੍ਖਮ੍ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਸਾਫ, ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਤੁष੍ਯਸਿ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੀਤਰਾਗੋ ऽਸਿ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੂੰ ਲਗਾਵਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਸਾਰਾਸਾਰਪਰਿਚ੍ਛੇਦਪਾਰਗਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਧਿਯਾ । ਜਾਨਾਸਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਸਲੀ ਤੇ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਅਖੰਡਤਾ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਭਾਵਾਭਾਵਪਰਿਚ੍ਛੇਦਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਮੁਦਿਤਾਸ਼ਯ । ਸਮਾਸਮਦਸ਼ਾਲੌਲ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤਵ ਵਪੁਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਹਸਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਵਸ੍ਤੁਨਾਵਸ੍ਤੁਨੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਮृਤੇਨੇਵ ਸਾਗਰਃ । ਅਪੁਨਃਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਯੈਵ ਪਰਿਤृਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰ
ਅੰਦਰਲੇ ਅਸਲੀ ਤੇ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੇ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮੁਨੇ ਵਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਰੋਪਾਦੇਯਤਾਸ੍ਤਿ ਨਃ । ਯਾਵਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਮੁਨੀ, ਕੋਈ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਲੈਣਾ ਪੈਣਾ। ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਦਿੱਖ ਰਹੀ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਉਪਾਦੇਯਸ੍ਯ ਚਾਭਾਵਾਦ੍ ਧੇਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਕਿਂ ਕਿਲ । ਪ੍ਰਤਿਯੋਗਿਵ੍ਯਵਚ੍ਛੇਦਂ ਵਿਨਾ ਹੇਯਂ ਕਿਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤੁਚ੍ਛਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮ੍ ਅਤੁਚ੍ਛਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਕਾਲਤਃ । ਚਿਰਂ ਮਮ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਤੁਚ੍ਛਾਤੁਚ੍ਛਮਨਸ੍ਸ੍ਥਿਤੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬੇਮਤਲਬ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਬੇਮਤਲਬ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ ਸੁੰਨਤਾ ਤੇ ਅਸੁੰਨਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਸ਼ਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਚ੍ਛਸ੍ਯਾਤੁਚ੍ਛਤਾਮ੍ ਇਹ । ਅਤੁਚ੍ਛਸ੍ਯ ਤੁ ਤੁਚ੍ਛਤ੍ਵਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯੇ ਨਿਨ੍ਦਾਸ੍ਤੁਤੀ ਬੁਧੈਃ
ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਬੇਮਤਲਬ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬੇਮਤਲਬ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਵਡਾਈ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਰਾਗਾਨ੍ ਨਿਨ੍ਦਾਸ੍ਤੁਤੀ ਲੋਕੇ ਰਾਗਸ਼੍ ਚ ਪਰਿਵਾਞ੍ਛਨਾਤ੍ । ਵਾਞ੍ਛ੍ਯਤੇ ਚ ਮਹੋਦਾਰਂ ਵਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਭਨਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਵਡਾਈ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਗਾਵਟ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਚੀਜ਼ ਬਹੁਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲੱਭੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਵਨਰਾਜਯਃ । ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਸੁਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨਿ ਸਾਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਸ੍ ਤਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮਾਂਸਾਰ੍ਬੁਦਾਭਮृਦ੍ਵਰ੍ਤਿਮਯੇ ਜਗਤਿ ਜਰ੍ਜਰੇ । ਵਾਞ੍ਛਨੀਯਵਿਹੀਨੇ ऽਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਕਿਮ੍ ਇਵ ਵਾਞ੍ਛ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸੰਸਾਰ ਜੋ ਮਾਸ, ਹੱਡੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਹਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਆਖਰ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਕੀ ਹੈ?
ਵਾਞ੍ਛਾਯਾਂ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਦ੍ਵੇषਰਾਗਯੋਃ । ਦਿਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮ੍ ਆਲੋਕਾਤਪਯੋਰ੍ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਚਾਹਤ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰ ਅਤੇ ਮੋਹ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਚਮਕ ਲੰਘ ਜਾਣ 'ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੋਵੇਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।