ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਸਂਸਾਰਜਾਲੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਭੂਮਿਪ । ਤਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਖਾਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਨਘ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਰਹਿਤਂ ਪਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਪਰਮੋਪਸ਼ਮਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ ਸਮਾਧਿਮ੍ ਅਨੁਤਿष੍ਠਸਿ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਰਾਮ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਏਤਨ੍ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪਰਮੋਪਸ਼ਮਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ ਸਮਾਧਿਰ੍ ਹਿ ਕਿਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਯੋ ਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਤਤਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਵ੍ਯਵਹਰਂਸ਼੍ ਚ ਵਾ । ਅਸਮਾਹਿਤਚਿਤ੍ਤੋ ऽਸੌ ਕਦਾ ਭਵਤਿ ਕਃ ਕਿਲ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਾਸ੍ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਜਗਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਆਤ੍ਮੈਕਤਤ੍ਤ੍ਵਤਨ੍ਨਿष੍ਠਾਸ੍ ਸਦੈਵ ਸੁਸਮਾਧਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਤਮਕ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਮਧਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ਯਾਪਿ ਕृਤਬ੍ਰਹ੍ਮਾਞ੍ਜਲੇਰ੍ ਅਪਿ । ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਕਸ੍ ਸਮਾਧਿਃ ਕਥਂ ਚ ਵਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਭਾਵੀ ਚਿੰਤਾ-ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਦਮ ਆਸਨ 'ਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਬੋਧੋ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਤृਣਪਾਵਕਃ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਸਮਾਧਿਭੇਦੇਨ ਨ ਤੁ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਸਮਝ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਜਾਣਾ ਸਮਾਧੀ ਨਹੀਂ।
ਸਮਾਹਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤਾ ਯਥਾਭੂਤਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ । ਸਾਧੋ ਸਮਾਧਿਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪਰਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞੋਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਰਾਜੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੇਖੇ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਅਨਭਿਪਾਤਿਨੀ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਮਾਧਿਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੇਰੋਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਤਰਾ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜੋ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹੇ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਹੈ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਵਿਗਤਾਭੀष੍ਟਾ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਮਾਧਿਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾ ਮਨੋਗਤਿਃ
ਉਹ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਇਹ ਬੇਫਿਕਰ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੈਣ-ਦੇਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮਨ ਦੀ ਚਲਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਬੋਧੇਨ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਂ ਮਨਃ । ਤਦ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਸਮਾਧਾਨਮ੍ ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਟਿਕਾਅ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਸਮਾਧਿਰ੍ ਦੂਰਮ੍ ਆਕृष੍ਟੋ ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਸ਼੍ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ ਇਵ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਮੁੜ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦੂਰ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਕਮਲ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।
ਸਮਗ੍ਰਂ ਦਿਨਮ੍ ਆਲੋਕਾਦ੍ ਵਿਰਮਤ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿ ਨੋ ਯਥਾ । ਆਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਂ ਮੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਤਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲੋਕਨਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ।
ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਵਹਨਾਦ੍ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਾ ਨ ਰੁਧ੍ਯਤੇ । ਤਥਾ ਵਿਜ੍ਞਾਨਦृਗ੍ ਬੋਧਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਰੁਧ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਹਿਣਾ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਦ ਜਾਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਯਥਾ ਕਾਲਕਲਾ ਗਤਿਮ੍ । ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਧੀਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਕਦੇ ਭੁੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਥਾ ਸਤਤਗੋ ਗਤਿਮ੍ । ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਧੀਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਨ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਗਤਿਂ ਕਾਲਕਲਾ ਯਦ੍ਵਚ੍ ਚਿਨ੍ਵਾਨਾ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾ । ਚਿਚ੍ ਚਿਰਂ ਚੇਤ੍ਯਰਹਿਤਂ ਚਿਨ੍ਵਾਨਾਙ੍ਗਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਟੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਚਲਣ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਸਤੂ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸਤ੍ਤਾਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪਦਾਰ੍ਥੋ ਨੋਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਤਥਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲੋ ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਗੁਣਹੀਨੋ ਗੁਣੀ ਯਥਾ । ਨ ਸਮ੍ਭਵਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਸਂਵਿਦ੍ਵਰ੍ਜਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਵਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਅਸਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਮਿ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਸ੍ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਮਲਃ । ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਮਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਭੇਦਃ ਕੇਨ ਸਮਾਧੇਰ੍ ਮੇ ਜਨ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਸਦਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੇਰੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਦਾ ਝੂਠਾ ਅਸਲ-ਰਹਿਤ ਹੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਮੇ ਨ ਸਮਾਧਿਮਯਂ ਮਨਃ । ਨ ਚਾਸਮਾਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵੈਕਸਮ੍ਭਵਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਬੇਸੁਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਦਾ ਆਤਮਕ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਗਸ੍ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਅਸਮਾਧਿਰ੍ ਹਿ ਕੋ ऽਸੌ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਾਧਿਰ੍ ਅਪਿ ਕਸ੍ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਫਿਰ ਨਾ-ਲੀਨਤਾ ਕਿਹੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਧਿਯਸ੍ ਸੁਸ਼ਮਾ ਮਹਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਯਪਰਿਣਾਮਵਿਭਾਗਮੁਕ੍ਤਾਃ । ਤੇਨਾਸਮਾਹਿਤਸਮਾਹਿਤਭੇਦਭਙ੍ਗ੍ਯਾ ਮਿਥ੍ਯੋਦਿਤਂ ਨ ਤੁ ਮਦੁਤ੍ਤਮਵਾਕ੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ
ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੀਨ ਤੇ ਨਾ-ਲੀਨ ਦੀ ਵੰਡ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਰਾਜਨ੍ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍ । ਸਂਸ਼ੀਤਲਾਨ੍ਤਃਕਰਣਃ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਤੇ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।
ਆਨਨ੍ਦਮਧੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਸ਼ੀਤਲਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਧੁਰੋ ਰਾਜੀਵਮ੍ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਠੰਢਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਵਿਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਗਮ੍ਭੀਰਃ ਪ੍ਰਕਟਾਸ਼ਯਃ । ਵੇਲਾਨਿਲਬਲੋਲ੍ਲਾਸਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਧਿਰ੍ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਪੂਰਾ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਜਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਉਥਲ-ਪਥਲ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਸ੍ ਸ੍ਵਾਨਨ੍ਦਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਗਤਾਹਙ੍ਕਾਰਵਾਰਿਦਃ । ਸ੍ਫੁਟਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਗਮ੍ਭੀਰਸ਼੍ ਸ਼ਰਤ੍ਖਮ੍ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਸਾਫ, ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਤੁष੍ਯਸਿ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੀਤਰਾਗੋ ऽਸਿ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੂੰ ਲਗਾਵਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਸਾਰਾਸਾਰਪਰਿਚ੍ਛੇਦਪਾਰਗਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਧਿਯਾ । ਜਾਨਾਸਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਸਲੀ ਤੇ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਅਖੰਡਤਾ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।