ਅਹੋ ਬਤ ਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਆਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਲੇषਮ੍ ਆਗਤੌ । ਕਾਲੇਨ ਸ਼੍ਲੇषਿਤੌ ਭੂਯੋ ਵਸਨ੍ਤਾਦ੍ਰਿਤਟਾਵ੍ ਇਵ
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਸੀ; ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਾ ਜਗਤਿ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਸ੍ ਸਖੇ । ਜੀਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਯਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਂਯੋਗਜਵਿਯੋਗਜਾਃ
ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਾ ਵੇਖੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥੈਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਤਿਦੀਰ੍ਘਾਸੁ ਦਸ਼ਾਸ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ । ਭੂਯੋ ਵਯਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਹਿ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਵਿਧੇਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਫਿਰ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਗਤਿਂ ਦੀਪਗਤੇਰ੍ ਇਵ । ਦੈਵਿਕ੍ਯਾਃ ਕੋ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਇਸ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਰਾਹ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰੱਬੀ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਚ ਵਿਯੋਜ੍ਯਾਤਿਦੂਰੇ ਦੂਰਦਸ਼ਾਸੁ ਚ । ਅਦ੍ਯ ਸਙ੍ਘਟਿਤੌ ਭੂਯਃ ਕਿਮ੍ ਅਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਅਹੋ ਵਿਧੇਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ, ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਦੂਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ; ਹੇ ਤਕਦੀਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?
ਵਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਭृਸ਼ਂ ਕੁਸ਼ਲਿਨਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਦਾਗਮਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪਰਾਂ ਪਾਵਨਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਪਰ ਅੱਜ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਈषਤ੍ ਤ੍ਵਦਾਗਮਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਦਪੈਃ । ਤਥਾ ਫਲਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਯਥਾ ਵਯਮ੍ ਆਕੁਲਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਕੁਝ ਪਾਪ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਈਏ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਸਮ੍ਪਤ੍ਤਯੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਰਾਜਰ੍षੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪੁਰੇ । ਭਵਦਾਗਮਨੇਨਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ਼੍ ਸ਼ਤਸ਼ਾਖਤਾਮ੍
ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿਕਿਰਤਿ ਪਰਿਤੋ ਰਸਾਯਨਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਨਿਕਰਂ ਮਧੁਰਂ ਮਹਾਨੁਭਾਵ । ਤਵ ਵਚਨਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਮਪਦਪ੍ਰਤਿਮੋ ਹਿ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਤਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਮਹਾਨ ਜੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸੱਚਮੁਚ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਅਥੈਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭਕਥਯਾ ਚਿਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਸ੍ਨੇਹਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੋਵਾਚਾਯੁਧਾਭਿਧਃ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਯੁਧਾਭਿਧ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਸਂਸਾਰਜਾਲੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਭੂਮਿਪ । ਤਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਖਾਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਨਘ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਰਹਿਤਂ ਪਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਪਰਮੋਪਸ਼ਮਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ ਸਮਾਧਿਮ੍ ਅਨੁਤਿष੍ਠਸਿ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਰਾਮ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਏਤਨ੍ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪਰਮੋਪਸ਼ਮਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ ਸਮਾਧਿਰ੍ ਹਿ ਕਿਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਯੋ ਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਤਤਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਵ੍ਯਵਹਰਂਸ਼੍ ਚ ਵਾ । ਅਸਮਾਹਿਤਚਿਤ੍ਤੋ ऽਸੌ ਕਦਾ ਭਵਤਿ ਕਃ ਕਿਲ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਾਸ੍ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਜਗਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਆਤ੍ਮੈਕਤਤ੍ਤ੍ਵਤਨ੍ਨਿष੍ਠਾਸ੍ ਸਦੈਵ ਸੁਸਮਾਧਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਤਮਕ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਮਧਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ਯਾਪਿ ਕृਤਬ੍ਰਹ੍ਮਾਞ੍ਜਲੇਰ੍ ਅਪਿ । ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਕਸ੍ ਸਮਾਧਿਃ ਕਥਂ ਚ ਵਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਭਾਵੀ ਚਿੰਤਾ-ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਦਮ ਆਸਨ 'ਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਬੋਧੋ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਤृਣਪਾਵਕਃ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਸਮਾਧਿਭੇਦੇਨ ਨ ਤੁ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਸਮਝ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਜਾਣਾ ਸਮਾਧੀ ਨਹੀਂ।
ਸਮਾਹਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤਾ ਯਥਾਭੂਤਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ । ਸਾਧੋ ਸਮਾਧਿਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪਰਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞੋਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਰਾਜੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੇਖੇ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਅਨਭਿਪਾਤਿਨੀ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਮਾਧਿਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੇਰੋਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਤਰਾ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜੋ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹੇ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਹੈ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਵਿਗਤਾਭੀष੍ਟਾ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਮਾਧਿਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾ ਮਨੋਗਤਿਃ
ਉਹ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਇਹ ਬੇਫਿਕਰ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੈਣ-ਦੇਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮਨ ਦੀ ਚਲਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਬੋਧੇਨ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਂ ਮਨਃ । ਤਦ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਸਮਾਧਾਨਮ੍ ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਟਿਕਾਅ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਸਮਾਧਿਰ੍ ਦੂਰਮ੍ ਆਕृष੍ਟੋ ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਸ਼੍ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ ਇਵ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਮੁੜ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦੂਰ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਕਮਲ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।
ਸਮਗ੍ਰਂ ਦਿਨਮ੍ ਆਲੋਕਾਦ੍ ਵਿਰਮਤ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿ ਨੋ ਯਥਾ । ਆਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਂ ਮੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਤਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲੋਕਨਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ।
ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਵਹਨਾਦ੍ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਾ ਨ ਰੁਧ੍ਯਤੇ । ਤਥਾ ਵਿਜ੍ਞਾਨਦृਗ੍ ਬੋਧਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਰੁਧ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਹਿਣਾ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਦ ਜਾਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਯਥਾ ਕਾਲਕਲਾ ਗਤਿਮ੍ । ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਧੀਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਕਦੇ ਭੁੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਥਾ ਸਤਤਗੋ ਗਤਿਮ੍ । ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਧੀਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਨ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਗਤਿਂ ਕਾਲਕਲਾ ਯਦ੍ਵਚ੍ ਚਿਨ੍ਵਾਨਾ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾ । ਚਿਚ੍ ਚਿਰਂ ਚੇਤ੍ਯਰਹਿਤਂ ਚਿਨ੍ਵਾਨਾਙ੍ਗਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਟੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਚਲਣ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਸਤੂ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸਤ੍ਤਾਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪਦਾਰ੍ਥੋ ਨੋਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਤਥਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲੋ ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਗੁਣਹੀਨੋ ਗੁਣੀ ਯਥਾ । ਨ ਸਮ੍ਭਵਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਸਂਵਿਦ੍ਵਰ੍ਜਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਵਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਅਸਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਮਿ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਸ੍ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਮਲਃ । ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਮਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।