ਵਿਜਹਾਰ ਯਥਾਕਾਮਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਠਿਕਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧਸਾਧ੍ਯੈਸ੍ ਸਮਂ ਸਾਧੋ ਸਹਂਸੋ ऽਲਿਰ੍ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਧਾਂ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਏਕਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਹੇਮਚੂਡਮਹੀਪਤੇਃ । ਪ੍ਰਾਪ ਰਤ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਮੇਰੋਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਹੇਮਚੂੜ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਲ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਿਆ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇ ਮਿਤ੍ਰੇ ਪੂਜਾਮ੍ ਅਕੁਰੁਤਾਂ ਮਿਥਃ । ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਿਜ੍ਞੇਯੌ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਗਰ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ
ਉਥੇ, ਦੋ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਖੱਡ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਹੋ ਨੁ ਮਮ ਕਲ੍ਯਾਣੈਃ ਫਲਿਤਂ ਬਤ ਪਾਵਨੈਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਹਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਥੋਚਤੁਃ
ਅਹੋ, ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਲਿਙ੍ਗਿਤਸ਼ਰੀਰੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਨਿਨ੍ਦਿਤਾਕृਤੀ । ਏਕਾਸਨੇ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਵ੍ ਇਵ ਭੂਧਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਇਕ ਹੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਣ।
ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਚੇਤਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮੇ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬ ਇਵੋਨ੍ਮਗ੍ਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤਲਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਢਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਸੁਹृਤ੍ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਯੋਗੇ ਸ਼ਤਸ਼ਾਖਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਲ੍ਵਲਤਟੇ ਛਿਨ੍ਨਰੂਢ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਸੱਚਾ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਜਦ ਵਿੱਛੋੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਨਵੇਂ ਟਾਹਣੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਕਥਾਲਾਪਾਂਸ੍ ਤਾ ਲੀਲਾਸ੍ ਤਚ੍ ਚ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਸਾਧੋ ਹृष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸੁਤੰਤਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਥਾਨਘ । ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਅਦੁਃਖਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਪਰਮੇ ਕਾਰਣੇ ਮੇਰਾਵ੍ ਇਵ ਭੂਮਣ੍ਡਲਾਧਿਪ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਪਰਮ ਕਾਰਣ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪਰਮਕਲ੍ਯਾਣ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਤਯਾ ਤਵ । ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਜਾਯਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸ਼ਰਦੀਵ ਸਰੋऽਮ੍ਭਸਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਠੰਢਕ ਆਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਰੋषਿ ਸਮਯਾ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਗਭੀਰਯਾ । ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸੁਭਗ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਰਾਧਿਪ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਸੁਭਾਗ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਨਿਰਾਧਿਵ੍ਯਾਧਯੋ ਧੀਰਾਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ਼ਾਲਯਃ । ਜਨਤਾਸ੍ ਤਵ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਮ੍
ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਰੋਗ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਫਲਿਨੀ ਫਲਿਨੀਵ ਲਤਾਨਤਾ । ਧਰਾ ਤਵ ਫਲਾਪੂਰੈਰ੍ ਭृਸ਼ਂ ਧਾਰਯਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵਾਟੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਫ਼ਰ ਫਲ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲ ਰਹੀ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤਵ ਦਿਗਨ੍ਤੇषੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਂਸ਼ੁਪਞ੍ਜਰਮ੍ । ਤੁषਾਰਨਿਕਰਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਪਾਵਨਂ ਯਸ਼ਃ
ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਬਰਫ਼ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਗੁਣਸ਼ਤੈਰ੍ ਏਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਵਿਵਰੀਕृਤਾਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਰੋऽਮ੍ਭਸਾ ਬਨ੍ਧੋ ਬਿਸਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਭਿਤ੍ਤਯਃ
ਕੀ ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰੇ ਖਾਲੀ ਸਥਾਨ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਲਮਕੇਦਾਰਕੋਣਸ੍ਥਾਣੁषੁ ਹਰ੍षੁਲਾਃ । ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਮਂ ਕੁਮਾਰ੍ਯਸ੍ ਤੇ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਨਨ੍ਦਦਂ ਯਸ਼ਃ
ਕੀ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਕਲਮਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਮਿੱਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇਰਾ ਆਨੰਦ ਭਰਿਆ ਯਸ਼ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?
ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਵ ਧਾਨ੍ਯੇषੁ ਧਨੇषੁ ਵਿਭਵੇषੁ ਚ । ਭृਤ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਕਲਤ੍ਰੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ
ਕੀ ਤੇਰੇ ਅਨਾਜ, ਧਨ, ਰੋਜਗਾਰ, ਨੌਕਰ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ?
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਹੀਨੇਯਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਯਲਤਾ ਤਵ । ਫਲਂ ਫਲਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚੋਦਿਤਮ੍
ਕੀ ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਫਲ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਆਪਾਤਰਮਣੀਯੇषੁ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਤ੍ਯਨ੍ਤਵੈਰਿषੁ । ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਵਿषਯਸਰ੍ਪੇषੁ ਸਵਿਰਾਗਂ ਮਨਸ੍ ਤਵ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੁਹਾਵਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਰਾਗੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਅਹੋ ਬਤ ਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਆਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਲੇषਮ੍ ਆਗਤੌ । ਕਾਲੇਨ ਸ਼੍ਲੇषਿਤੌ ਭੂਯੋ ਵਸਨ੍ਤਾਦ੍ਰਿਤਟਾਵ੍ ਇਵ
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਸੀ; ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਾ ਜਗਤਿ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਸ੍ ਸਖੇ । ਜੀਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਯਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਂਯੋਗਜਵਿਯੋਗਜਾਃ
ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਾ ਵੇਖੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥੈਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਤਿਦੀਰ੍ਘਾਸੁ ਦਸ਼ਾਸ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ । ਭੂਯੋ ਵਯਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਹਿ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਵਿਧੇਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਫਿਰ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਗਤਿਂ ਦੀਪਗਤੇਰ੍ ਇਵ । ਦੈਵਿਕ੍ਯਾਃ ਕੋ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਇਸ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਰਾਹ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰੱਬੀ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਚ ਵਿਯੋਜ੍ਯਾਤਿਦੂਰੇ ਦੂਰਦਸ਼ਾਸੁ ਚ । ਅਦ੍ਯ ਸਙ੍ਘਟਿਤੌ ਭੂਯਃ ਕਿਮ੍ ਅਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਅਹੋ ਵਿਧੇਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ, ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਦੂਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ; ਹੇ ਤਕਦੀਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?
ਵਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਭृਸ਼ਂ ਕੁਸ਼ਲਿਨਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਦਾਗਮਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪਰਾਂ ਪਾਵਨਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਪਰ ਅੱਜ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਈषਤ੍ ਤ੍ਵਦਾਗਮਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਦਪੈਃ । ਤਥਾ ਫਲਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਯਥਾ ਵਯਮ੍ ਆਕੁਲਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਕੁਝ ਪਾਪ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਈਏ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਸਮ੍ਪਤ੍ਤਯੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਰਾਜਰ੍षੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪੁਰੇ । ਭਵਦਾਗਮਨੇਨਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ਼੍ ਸ਼ਤਸ਼ਾਖਤਾਮ੍
ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿਕਿਰਤਿ ਪਰਿਤੋ ਰਸਾਯਨਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਨਿਕਰਂ ਮਧੁਰਂ ਮਹਾਨੁਭਾਵ । ਤਵ ਵਚਨਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਮਪਦਪ੍ਰਤਿਮੋ ਹਿ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਤਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਮਹਾਨ ਜੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸੱਚਮੁਚ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਅਥੈਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭਕਥਯਾ ਚਿਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਸ੍ਨੇਹਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੋਵਾਚਾਯੁਧਾਭਿਧਃ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਯੁਧਾਭਿਧ ਨੇ ਕਿਹਾ।