ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪਰਿਘਸ੍ਯਾਭੂਦ੍ ਅਕਾਣ੍ਡਂ ਮਣ੍ਡਲੇ ਮਹਤ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤ ਇਵ ਸਂਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਦੁष੍ਕृਤਦੋषਜਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਰਿਘਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਨੇਸ਼ੁਰ੍ ਜਨਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਬਹ੍ਵ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤਜੀਵਿਤਾਃ । ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਵਿਪਿਨੇ ਵਹ੍ਨੌ ਯਥਾ ਭੂਤਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਗਵਾ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਇਕ ਜੀਵ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪਰਿਘੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਾਦਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਚਾਖਿਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਗ੍ਧਂ ਗ੍ਰਾਮਮ੍ ਇਵਾਧ੍ਵਗਃ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇਖ ਕੇ ਪਰਿਘਾ ਅਤੁੱਟ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਯਾਤਰੀ ਸੜਿਆ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਸ਼ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੇष੍ਵ੍ ਅਸਮਰ੍ਥੋ ਵਿਰਾਗਵਾਨ੍ । ਜਗਾਮ ਵਿਪਿਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਪੋ ਜਿਨਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਨਤਾ ਦੀ ਨਾਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਸੀ। ਉਹ ਜਿਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪੌਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਰਿਜ੍ਞਾਤਃ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੂਰਕਾਨਨੇ । ਸ ਉਵਾਸ ਵਿਰਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰ ਇਵਾਪਰੇ
ਸ਼ਹਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗੀ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਤਪਸ਼੍ ਚਰਞ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਤਿਰ੍ ਦਾਨ੍ਤਃ ਕਨ੍ਦਰਮਨ੍ਦਿਰਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੇਵਲ ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਝੜੇ ਪੱਤੇ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਚਿਰਂ ਹੁਤਾਸ਼ਵਚ੍ ਛੁष੍ਕਪਰ੍ਣਾਨ੍ਯ੍ ਏਵਾਥ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਪਰ੍ਣਾਦ ਇਤਿ ਨਾਮਾਸੌ ਪ੍ਰਾਪ ਮਧ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਵਿਚ 'ਪੱਰਨਾਦ' — ਪੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ — ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਰ੍ਣਾਦਨਾਮਾ ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪੇ ਬਭੂਵਾਸੌ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਨਿਸਦ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਰਾਜਰਸ਼ੀ 'ਪੱਰਨਾਦ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਦਾਰੁਣਾਤ੍ਮਨਾ । ਪ੍ਰਾਪਦ੍ ਅਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਤੋ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬਭੂਵ ਵਿਗਤਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨੀਰਾਗਸ੍ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਨਿਰੀਹੋ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਧੀਃ
ਉਹ ਦੁਲਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਬੇਪਰਵਾਹ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦ, ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਜਹਾਰ ਯਥਾਕਾਮਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਠਿਕਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧਸਾਧ੍ਯੈਸ੍ ਸਮਂ ਸਾਧੋ ਸਹਂਸੋ ऽਲਿਰ੍ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਧਾਂ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਏਕਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਹੇਮਚੂਡਮਹੀਪਤੇਃ । ਪ੍ਰਾਪ ਰਤ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਮੇਰੋਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਹੇਮਚੂੜ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਲ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਿਆ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇ ਮਿਤ੍ਰੇ ਪੂਜਾਮ੍ ਅਕੁਰੁਤਾਂ ਮਿਥਃ । ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਿਜ੍ਞੇਯੌ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਗਰ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ
ਉਥੇ, ਦੋ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਖੱਡ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਹੋ ਨੁ ਮਮ ਕਲ੍ਯਾਣੈਃ ਫਲਿਤਂ ਬਤ ਪਾਵਨੈਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਹਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਥੋਚਤੁਃ
ਅਹੋ, ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਲਿਙ੍ਗਿਤਸ਼ਰੀਰੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਨਿਨ੍ਦਿਤਾਕृਤੀ । ਏਕਾਸਨੇ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਵ੍ ਇਵ ਭੂਧਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਇਕ ਹੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਣ।
ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਚੇਤਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮੇ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬ ਇਵੋਨ੍ਮਗ੍ਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤਲਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਢਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਸੁਹृਤ੍ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਯੋਗੇ ਸ਼ਤਸ਼ਾਖਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਲ੍ਵਲਤਟੇ ਛਿਨ੍ਨਰੂਢ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਸੱਚਾ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਜਦ ਵਿੱਛੋੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਨਵੇਂ ਟਾਹਣੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਕਥਾਲਾਪਾਂਸ੍ ਤਾ ਲੀਲਾਸ੍ ਤਚ੍ ਚ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਸਾਧੋ ਹृष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸੁਤੰਤਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਥਾਨਘ । ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਅਦੁਃਖਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਪਰਮੇ ਕਾਰਣੇ ਮੇਰਾਵ੍ ਇਵ ਭੂਮਣ੍ਡਲਾਧਿਪ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਪਰਮ ਕਾਰਣ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪਰਮਕਲ੍ਯਾਣ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਤਯਾ ਤਵ । ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਜਾਯਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸ਼ਰਦੀਵ ਸਰੋऽਮ੍ਭਸਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਠੰਢਕ ਆਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਰੋषਿ ਸਮਯਾ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਗਭੀਰਯਾ । ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸੁਭਗ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਰਾਧਿਪ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ, ਸੁਭਾਗ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਨਿਰਾਧਿਵ੍ਯਾਧਯੋ ਧੀਰਾਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ਼ਾਲਯਃ । ਜਨਤਾਸ੍ ਤਵ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਮ੍
ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਰੋਗ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਫਲਿਨੀ ਫਲਿਨੀਵ ਲਤਾਨਤਾ । ਧਰਾ ਤਵ ਫਲਾਪੂਰੈਰ੍ ਭृਸ਼ਂ ਧਾਰਯਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵਾਟੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਫ਼ਰ ਫਲ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲ ਰਹੀ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤਵ ਦਿਗਨ੍ਤੇषੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਂਸ਼ੁਪਞ੍ਜਰਮ੍ । ਤੁषਾਰਨਿਕਰਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਪਾਵਨਂ ਯਸ਼ਃ
ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਬਰਫ਼ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਗੁਣਸ਼ਤੈਰ੍ ਏਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਵਿਵਰੀਕृਤਾਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਰੋऽਮ੍ਭਸਾ ਬਨ੍ਧੋ ਬਿਸਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਭਿਤ੍ਤਯਃ
ਕੀ ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰੇ ਖਾਲੀ ਸਥਾਨ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਲਮਕੇਦਾਰਕੋਣਸ੍ਥਾਣੁषੁ ਹਰ੍षੁਲਾਃ । ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਮਂ ਕੁਮਾਰ੍ਯਸ੍ ਤੇ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਨਨ੍ਦਦਂ ਯਸ਼ਃ
ਕੀ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਕਲਮਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਮਿੱਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇਰਾ ਆਨੰਦ ਭਰਿਆ ਯਸ਼ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?
ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਵ ਧਾਨ੍ਯੇषੁ ਧਨੇषੁ ਵਿਭਵੇषੁ ਚ । ਭृਤ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਕਲਤ੍ਰੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ
ਕੀ ਤੇਰੇ ਅਨਾਜ, ਧਨ, ਰੋਜਗਾਰ, ਨੌਕਰ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ?
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਹੀਨੇਯਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਯਲਤਾ ਤਵ । ਫਲਂ ਫਲਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚੋਦਿਤਮ੍
ਕੀ ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਫਲ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਆਪਾਤਰਮਣੀਯੇषੁ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਤ੍ਯਨ੍ਤਵੈਰਿषੁ । ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਵਿषਯਸਰ੍ਪੇषੁ ਸਵਿਰਾਗਂ ਮਨਸ੍ ਤਵ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੁਹਾਵਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਰਾਗੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?