ਯੋਗਵਾਸਿष੍ਠਃ

ਹਾ ਕष੍ਟਮ੍ ਏष ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਏष ਮੇ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸੁਖਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਕष੍ਟਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਵਾਨ੍

ਹਾਏ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਪਿਆ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਹਾਏ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਵੀ ਹਾਂ।

ਇਤਿ ਦੋਲਾਯਿਤਂ ਚੇਤੋ ਨ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਭੂਪਤੇਃ । ਏਕਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਮਹਾਵਰ੍ਤੇ ਚਿਰਂ ਤृਣਮ੍ ਇਵ ਭ੍ਰਮਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਝੁਲਦਾ ਰਹਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।

ਅਥੈਕਦਾ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਯਯੌ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼ੇषਕਕੁਪ੍ਕੁਞ੍ਜੋ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਨਾਰਦਃ

ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਮুনি ਹਰ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚੋਂ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਮ੍ ਅਸੌ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਸਨ੍ਦੇਹਦੁਰ੍ਦ੍ਰੂਮਸ੍ਤਮ੍ਭਪਰਸ਼ੁਂ ਸਰ੍ਵਕੋਵਿਦਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮুনি ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।

ਭਵਦਾਗਮਨੇਨਾਸ੍ਮਿ ਮੁਨੇ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਪਰਮਾਂ ਵਸੁਧਾਪੀਠਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਵ ਮਾਧਵੇ

ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਅਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਨਾਥ ਧਨ੍ਯਾਨਾਂ ਧੁਰਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਵਿਕਾਸਿ ਰਵਿਣੇਵਾਬ੍ਜਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਮਿ ਵਿਲੋਕਿਤਃ

ਅੱਜ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੁਭਾਗਿਆਂ ਦੀ ਪੰਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਮਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਚਿਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਤਦ੍ ਇਮਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਮਮਾਰ੍ਕਸ੍ ਤਿਮਿਰਂ ਯਥਾ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮਹਤਾਂ ਸਙ੍ਗਮੇਨਾਰ੍ਤਿਃ ਕਸ੍ਯ ਨਾਮ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਤੁ ਪਰਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਆਰ੍ਤਿਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਕਿਸ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ? ਪਰ ਜੋ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਦੇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।

ਮਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਜਾ ਮਦ੍ਭृਤ੍ਯਵਪੁषਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕषਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ਅਲਂ ਚਿਨ੍ਤਾ ਗਜਂ ਹਰਿਨਖਾ ਇਵ

ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਕ ਜਾਂ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਨਖ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤਦ੍ ਯਥਾ ਸਮਤੋਦੇਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਇਵ ਸਰ੍ਵਗਾ । ਮਤੌ ਮਮ ਮੁਨੇ ਮਾਨ੍ਯ ਤਥਾ ਕਰੁਣਯਾ ਕੁਰੁ

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਨਯੋਗ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਉਭਾਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸ੍ਵਾਯਤ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵਸਂਸ੍ਥੇਨ ਸ੍ਵੇਨੋਪਾਯੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਏषਾ ਮਨਃਪੇਲਵਤਾ ਹਿਮਵਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮਨ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜ਼ੋਰ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਈ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵਵਿਚਾਰਣਯੈਵਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਨੋਜ੍ਵਰਃ । ਸ਼ਰਦਾਗਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਿਹਿਕਾ ਮਹਤੀ ਯਥਾ

ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਧੁੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਗਤਾਨਿ ਚ । ਵਿਚਾਰਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਕੀਦृਸ਼ਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਕਾਨਿ ਵਾ

ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਖੋ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਤੇ ਕੀ ਹਨ।

ਕੋ ऽਹਂ ਕਥਮ੍ ਇਦਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਥਂ ਮਰਣਜਨ੍ਮਨੀ । ਵਿਚਾਰਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਹਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਏष੍ਯਸਿ

ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਉੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਵਿਚਾਰੇਣ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਸਤਸ੍ ਤਵ । ਹਰ੍षਾਮਰ੍षਦृਸ਼ਸ਼੍ ਚੇਤਸ੍ ਤੋਲਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਚਲਮ੍

ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।

ਮਨਸ੍ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਮਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਵਿਜ੍ਵਰਮ੍ । ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਵਪੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਰਙ੍ਗਃ ਪਯਸੀਵ ਤੇ

ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪੀੜ ਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਿष੍ਠਦ੍ ਏਵ ਮਨੋ ਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਤੇ ऽਨਘ । ਕਲਙ੍ਕਵਿਕਲਂ ਕਾਲ ऋਤ੍ਵਨ੍ਤਰਗਤਾਵ੍ ਇਵ

ਮਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਦਾਗ-ਦਾਰ ਅਤੇ ਅਧੂਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਨੁਕਮ੍ਪ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ । ਦृष੍ਟਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਸ੍ਯ ਜਨਾਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਇਵਾਵਨੌ

ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਹੀ ਧਨਵਾਨ ਲੋਕ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਪਿਤਾ ਲਈ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਵਿਵੇਕਦੀਪਦृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮੇਰ੍ਵਬ੍ਧਿਨਭਸਾਮ੍ ਅਪਿ । ਅਧਃ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਨृਪ ਮਹਤ੍ਤਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਰ੍ਥਦਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।

ਮਹਤ੍ਤਾਮ੍ ਆਗਤਂ ਚੇਤਸ੍ ਤਵ ਸਂਸਾਰਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਨ ਨਿਮਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਹੇ ਸਾਧੋ ਗੋष੍ਪਦੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਵਾਰਣਃ

ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ।

ਕृਪਣਂ ਤੁ ਮਨੋ ਰਾਜਨ੍ ਪੇਲਵੇ ऽਪਿ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ । ਕਾਰ੍ਯੇ ਗੋष੍ਪਦਤੋਯੇ ऽਪਿ ਜੀਰ੍ਣਾਙ੍ਗੋ ਮषਕੋ ਯਥਾ

ਪਰ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੇ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਢਾ ਕੀੜਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚੇਤੋ ਵਾਸਨਯਾ ਪਙ੍ਕੇ ਕੀਟਵਤ੍ ਪਰਿਮਜ੍ਜਤਿ । ਦृਸ਼੍ਯਮਾਤ੍ਰਾਵਲਮ੍ਬਿਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਾ ਦੀਨਤਯਾ ਤਯਾ

ਮਨ ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਾਵਤ੍ ਤਾਵਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ੍ਵਯਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ऽਖਿਲਮ੍ । ਯਾਵਦ੍ ਯਾਵਤ੍ ਪਰਾਲੋਕਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ

ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਦੂਜਾ ਲੋਕ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ।

ਤਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯਤੇ ਧਾਤੁਰ੍ ਯਾਵਦ੍ ਧੇਮੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਤਾਵਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦ੍ ਆਤ੍ਮੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ

ਜਿਵੇਂ ਧਾਤ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਖਰਾ ਸੋਨਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਆਤਮਾ ਹੀ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਿਕਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮੋਪਲਭ੍ਯਤੇ

ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਾਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਾਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇ ਸ਼ੇष ਆਤ੍ਮੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ

ਜਦ ਤਕ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਜਦ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਯਾਵਦ੍ ਅਨ੍ਯਨ੍ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਾਵਤ੍ ਸਾਮਾਨ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਹਿ । ਵਸ੍ਤੁ ਨਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਸਾਧੋ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਲਾਭੇ ਤੁ ਕਾ ਕਥਾ

ਜਦ ਤੱਕ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਆਮ ਗੱਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ?

ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਲਾਭਾਯ ਪਤਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨ੍ਯਕਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਨ੍ ਨਾਮ ਨृਪ ਨੇਤਰਤ੍

ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।

ਆਤ੍ਮਾਵਲੋਕਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਚ੍ ਛਿष੍ਟਂ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਪਦਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ।