ਯੋ ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ੌਘਵਾਪੀਹ੍ਰਦਨਦੀਨਦੈਃ । ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ ਭੀਤੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਵਦ੍ ਇਹਾਵृਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਲਤਾਵਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਾਂਗ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਹੇਮਜਟਾ ਨਾਮ ਕਿਰਾਤਾਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਤਲੇ । ਪਿਪੀਲਕਾ ਵਰਤਰੋਰ੍ ਮੂਲਕੋਸ਼ਗਤਾ ਇਵ
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਹੇਮਜਟਾ ਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਜੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਟੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੈਲਾਸਪਾਦਾਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਂ ਜਟਾਲਾਯਾਂ ਸੁਗੁਲ੍ਮਕੈਃ । ਵਸਨ੍ਤਿ ਯੌਕਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤੇ ਤਨ੍ਨਿਕਟਜੀਵਿਨਃ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੀ ਘਾਸ-ਬੂਟੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਮਰ ਲੋਕ ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਟਾਂ ਵਾਲੀ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਸੀਤ੍ ਤੇषਾਮ੍ ਉਦਾਰਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ । ਜਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਭੁਜ ਇਵ ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੁਰਘੁਰ੍ ਨਾਮ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁਰਘੋਰਾਰਿਦਰ੍ਪਹਾ । ਮੂਰ੍ਤਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਰਘੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦਾ ਅਵਤਾਰ।
ਜਿਨੋ ਵੈਰਾਗ੍ਯਵਿਭਵੈਰ੍ ਧਨੈਰ੍ ਗੁਹ੍ਯਕਨਾਯਕਃ । ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਗੁਰੁਰ੍ ਬੋਧੈਃ ਕਾਵ੍ਯੈਰ੍ ਅਸੁਰਦੈਸ਼ਿਕਃ
ਉਹ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਕਾਵਿ ਰਾਹੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੋਇਆ।
ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਕ੍ਰਮੈਃ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਦਿਨਾਨੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਸਖ਼ਤੀ ਤੇ ਕਦੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਜ੍ਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਭੂਯਤ । ਸੁਮਤਿਰ੍ ਵਾਗੁਰਾਬਨ੍ਧੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟੈਰ੍ ਗ੍ਰੀਵੇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਪੰਛੀ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਫਸੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਗਈ।
ਕਿਮ੍ ਆਰ੍ਤਂ ਪੀਡਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਤਿਲਯਨ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵੌਜਸਾ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਮੇਵਾਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਤੇਲ ਦੇ ਘਟ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਪੀੜਦਾ ਹਾਂ? ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਧਨਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਧਨੇਨਾਨਨ੍ਦਵਾਞ੍ ਜਨਃ । ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਇਵਾਸ਼ੇषਸ੍ ਤਦ੍ ਅਲਂ ਮੇ ਵਿਨਿਗ੍ਰਹੈਃ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਥ ਵਾ ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਏਤੇਨ ਵੈ ਵਿਨਾ । ਵਰ੍ਤਤੇ ਨ ਪ੍ਰਜੈਵੇਯਂ ਵਿਨਾ ਵਾਰਿ ਸਰਿਦ੍ ਯਥਾ
ਜਾਂ, ਜੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਦਰਿਆ ਨਹੀਂ ਵਗ ਸਕਦਾ।
ਹਾ ਕष੍ਟਮ੍ ਏष ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਏष ਮੇ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸੁਖਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਕष੍ਟਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਵਾਨ੍
ਹਾਏ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਪਿਆ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਹਾਏ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਵੀ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਦੋਲਾਯਿਤਂ ਚੇਤੋ ਨ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਭੂਪਤੇਃ । ਏਕਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਮਹਾਵਰ੍ਤੇ ਚਿਰਂ ਤृਣਮ੍ ਇਵ ਭ੍ਰਮਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਝੁਲਦਾ ਰਹਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥੈਕਦਾ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਯਯੌ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼ੇषਕਕੁਪ੍ਕੁਞ੍ਜੋ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਨਾਰਦਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਮুনি ਹਰ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚੋਂ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਅਸੌ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਸਨ੍ਦੇਹਦੁਰ੍ਦ੍ਰੂਮਸ੍ਤਮ੍ਭਪਰਸ਼ੁਂ ਸਰ੍ਵਕੋਵਿਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮুনি ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਭਵਦਾਗਮਨੇਨਾਸ੍ਮਿ ਮੁਨੇ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਪਰਮਾਂ ਵਸੁਧਾਪੀਠਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਵ ਮਾਧਵੇ
ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਨਾਥ ਧਨ੍ਯਾਨਾਂ ਧੁਰਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਵਿਕਾਸਿ ਰਵਿਣੇਵਾਬ੍ਜਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਮਿ ਵਿਲੋਕਿਤਃ
ਅੱਜ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੁਭਾਗਿਆਂ ਦੀ ਪੰਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਮਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਚਿਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਤਦ੍ ਇਮਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਮਮਾਰ੍ਕਸ੍ ਤਿਮਿਰਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤਾਂ ਸਙ੍ਗਮੇਨਾਰ੍ਤਿਃ ਕਸ੍ਯ ਨਾਮ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਤੁ ਪਰਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਆਰ੍ਤਿਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਕਿਸ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ? ਪਰ ਜੋ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਦੇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਜਾ ਮਦ੍ਭृਤ੍ਯਵਪੁषਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕषਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ਅਲਂ ਚਿਨ੍ਤਾ ਗਜਂ ਹਰਿਨਖਾ ਇਵ
ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਕ ਜਾਂ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਨਖ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਯਥਾ ਸਮਤੋਦੇਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਇਵ ਸਰ੍ਵਗਾ । ਮਤੌ ਮਮ ਮੁਨੇ ਮਾਨ੍ਯ ਤਥਾ ਕਰੁਣਯਾ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਨਯੋਗ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਉਭਾਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਯਤ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵਸਂਸ੍ਥੇਨ ਸ੍ਵੇਨੋਪਾਯੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਏषਾ ਮਨਃਪੇਲਵਤਾ ਹਿਮਵਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮਨ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜ਼ੋਰ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਈ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਿਚਾਰਣਯੈਵਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਨੋਜ੍ਵਰਃ । ਸ਼ਰਦਾਗਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਿਹਿਕਾ ਮਹਤੀ ਯਥਾ
ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਧੁੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਗਤਾਨਿ ਚ । ਵਿਚਾਰਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਕੀਦृਸ਼ਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਕਾਨਿ ਵਾ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਖੋ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਤੇ ਕੀ ਹਨ।
ਕੋ ऽਹਂ ਕਥਮ੍ ਇਦਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਥਂ ਮਰਣਜਨ੍ਮਨੀ । ਵਿਚਾਰਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਹਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਏष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਉੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਵਿਚਾਰੇਣ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਸਤਸ੍ ਤਵ । ਹਰ੍षਾਮਰ੍षਦृਸ਼ਸ਼੍ ਚੇਤਸ੍ ਤੋਲਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਚਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।
ਮਨਸ੍ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਮਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਵਿਜ੍ਵਰਮ੍ । ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਵਪੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਰਙ੍ਗਃ ਪਯਸੀਵ ਤੇ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪੀੜ ਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਦ੍ ਏਵ ਮਨੋ ਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਤੇ ऽਨਘ । ਕਲਙ੍ਕਵਿਕਲਂ ਕਾਲ ऋਤ੍ਵਨ੍ਤਰਗਤਾਵ੍ ਇਵ
ਮਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਦਾਗ-ਦਾਰ ਅਤੇ ਅਧੂਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਕਮ੍ਪ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ । ਦृष੍ਟਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਸ੍ਯ ਜਨਾਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਇਵਾਵਨੌ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਹੀ ਧਨਵਾਨ ਲੋਕ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਪਿਤਾ ਲਈ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਵੇਕਦੀਪਦृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮੇਰ੍ਵਬ੍ਧਿਨਭਸਾਮ੍ ਅਪਿ । ਅਧਃ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਨृਪ ਮਹਤ੍ਤਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਰ੍ਥਦਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।