ਜੀਵਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਤਾਯਾਂ ਜੀਵਜੀਵਨੇ । ਅਣੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨੋ ਭੇਦੋ ਵਿਰੂਪਤ੍ਵੇ ਜ੍ਞਜੀਵਯੋਃ
ਜੀਵ ਦਾ ਜੀਵਨ ਗਿਆਨ ਹੀ ਹੈ, ਜੀਵ ਦੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਿੱਚ; ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਜੀਵ ਵਿਚ ਇਕ ਰਤੀ ਵੀ ਫਰਕ ਜਾਂ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਯਥਾ ਜ੍ਞਜੀਵਯੋਰ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੇਦੋ ਰਾਮ ਤਥੈਤਯੋਃ । ਭੇਦੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਜ੍ਞਜਗਤੋਰ੍ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਜੀਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਮਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪਨਾ ਹੈ—ਸੱਚਾਈ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਮ੍ ਏਕਮ੍ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਮ੍ ਆਭਾਸਨਂ ਸ੍ਵਦਨਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਚੇਤ੍ਯਚਿਹ੍ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਮਯੀ ਤੁ ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਬੋਧਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਮੁਧੈਵ ਤਦ੍ ੴ ਇਤੀਦਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਜਨਮਾ, ਇਕ, ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਰਸ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ, ਬਿਨਾ ਸੋਚ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਚਾਹੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨ ਲਈ ਹੀ ਹੈ—ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ 'ਓਮ' ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਕਿਰਾਤੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਰਘੋਰ੍ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ — ਕਿਰਾਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ੋ ਮੇਦਃ ਕਰ੍ਪੂਰਪਟਲਂ ਭੁਵਃ । ਸਮ੍ਭृਤਂ ਹਸਨਂ ਸ਼ਾਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲੋ ਵਾ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰ ਆਤਪਃ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਧਰਤੀ ਕਪੂਰ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ — ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਸੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਚਮਕ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਕੈਲਾਸੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਸ਼ੈਲਜਾਲਸ੍ਯ ਸਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਸ੍ਯੇਵ ਨਾਯਕਃ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੈਲਾਸ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਰਗਾ ਮੁਖੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕ ਇਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ ਸੁਰਪਤੇਰ੍ ਇਵ । ਅਬ੍ਜਜਸ੍ਯੇਵ ਨਾਭ੍ਯਬ੍ਜਂ ਗृਹਂ ਯਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਵਰਗ, ਜਾਂ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਮਲ ਦੀ ਨਾਭੀ — ਇਹ ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵृਨ੍ਦਦੋਲਾਭਿਸ੍ ਸਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ ਵਿਭਾਤਿ ਯਃ । ਲੋਲਰਤ੍ਨਸ਼ਲਾਕਾਭਿਰ੍ ਲਹਰੀਭਿਰ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਮਾਲਿਆਂ ਦੀ ਝੂਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਜੜਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਝਲਮਲਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਗਣਾਙ੍ਗਨਾਨਾਮ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਚਰਣੈਰ੍ ਹਤਾਃ । ਅਸ਼ੋਕਾ ਇਵ ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ੋਕਾ ਵਿਕਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਦੇ ਰੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਸਤ ਸੰਗਤੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਠੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ।
ਸਞ੍ਚਰਚ੍ਛਙ੍ਕਰੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਭृਗੁष੍ਵ੍ ਇਨ੍ਦੁਮਣਿਦ੍ਰਵੈਃ । ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰਾਜਸ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰ੍ਝਰਾਃ
ਉਸ ਥਾਂ, ਚਾਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਦਨੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋ ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ੌਘਵਾਪੀਹ੍ਰਦਨਦੀਨਦੈਃ । ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ ਭੀਤੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਵਦ੍ ਇਹਾਵृਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਲਤਾਵਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਾਂਗ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਹੇਮਜਟਾ ਨਾਮ ਕਿਰਾਤਾਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਤਲੇ । ਪਿਪੀਲਕਾ ਵਰਤਰੋਰ੍ ਮੂਲਕੋਸ਼ਗਤਾ ਇਵ
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਹੇਮਜਟਾ ਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਜੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਟੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੈਲਾਸਪਾਦਾਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਂ ਜਟਾਲਾਯਾਂ ਸੁਗੁਲ੍ਮਕੈਃ । ਵਸਨ੍ਤਿ ਯੌਕਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤੇ ਤਨ੍ਨਿਕਟਜੀਵਿਨਃ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੀ ਘਾਸ-ਬੂਟੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਮਰ ਲੋਕ ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਟਾਂ ਵਾਲੀ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਸੀਤ੍ ਤੇषਾਮ੍ ਉਦਾਰਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ । ਜਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਭੁਜ ਇਵ ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੁਰਘੁਰ੍ ਨਾਮ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁਰਘੋਰਾਰਿਦਰ੍ਪਹਾ । ਮੂਰ੍ਤਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਰਘੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦਾ ਅਵਤਾਰ।
ਜਿਨੋ ਵੈਰਾਗ੍ਯਵਿਭਵੈਰ੍ ਧਨੈਰ੍ ਗੁਹ੍ਯਕਨਾਯਕਃ । ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਗੁਰੁਰ੍ ਬੋਧੈਃ ਕਾਵ੍ਯੈਰ੍ ਅਸੁਰਦੈਸ਼ਿਕਃ
ਉਹ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਕਾਵਿ ਰਾਹੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੋਇਆ।
ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਕ੍ਰਮੈਃ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਦਿਨਾਨੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਸਖ਼ਤੀ ਤੇ ਕਦੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਜ੍ਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਭੂਯਤ । ਸੁਮਤਿਰ੍ ਵਾਗੁਰਾਬਨ੍ਧੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟੈਰ੍ ਗ੍ਰੀਵੇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਪੰਛੀ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਫਸੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਗਈ।
ਕਿਮ੍ ਆਰ੍ਤਂ ਪੀਡਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਤਿਲਯਨ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵੌਜਸਾ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਮੇਵਾਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਤੇਲ ਦੇ ਘਟ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਪੀੜਦਾ ਹਾਂ? ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਧਨਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਧਨੇਨਾਨਨ੍ਦਵਾਞ੍ ਜਨਃ । ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਇਵਾਸ਼ੇषਸ੍ ਤਦ੍ ਅਲਂ ਮੇ ਵਿਨਿਗ੍ਰਹੈਃ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਥ ਵਾ ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਏਤੇਨ ਵੈ ਵਿਨਾ । ਵਰ੍ਤਤੇ ਨ ਪ੍ਰਜੈਵੇਯਂ ਵਿਨਾ ਵਾਰਿ ਸਰਿਦ੍ ਯਥਾ
ਜਾਂ, ਜੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਦਰਿਆ ਨਹੀਂ ਵਗ ਸਕਦਾ।
ਹਾ ਕष੍ਟਮ੍ ਏष ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਏष ਮੇ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸੁਖਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਕष੍ਟਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਵਾਨ੍
ਹਾਏ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਪਿਆ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਹਾਏ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਵੀ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਦੋਲਾਯਿਤਂ ਚੇਤੋ ਨ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਭੂਪਤੇਃ । ਏਕਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਮਹਾਵਰ੍ਤੇ ਚਿਰਂ ਤृਣਮ੍ ਇਵ ਭ੍ਰਮਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਝੁਲਦਾ ਰਹਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥੈਕਦਾ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਯਯੌ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼ੇषਕਕੁਪ੍ਕੁਞ੍ਜੋ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਨਾਰਦਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਮুনি ਹਰ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚੋਂ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਅਸੌ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਸਨ੍ਦੇਹਦੁਰ੍ਦ੍ਰੂਮਸ੍ਤਮ੍ਭਪਰਸ਼ੁਂ ਸਰ੍ਵਕੋਵਿਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮুনি ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਭਵਦਾਗਮਨੇਨਾਸ੍ਮਿ ਮੁਨੇ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਪਰਮਾਂ ਵਸੁਧਾਪੀਠਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਵ ਮਾਧਵੇ
ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਨਾਥ ਧਨ੍ਯਾਨਾਂ ਧੁਰਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਵਿਕਾਸਿ ਰਵਿਣੇਵਾਬ੍ਜਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਮਿ ਵਿਲੋਕਿਤਃ
ਅੱਜ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੁਭਾਗਿਆਂ ਦੀ ਪੰਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਮਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਚਿਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਤਦ੍ ਇਮਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਮਮਾਰ੍ਕਸ੍ ਤਿਮਿਰਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤਾਂ ਸਙ੍ਗਮੇਨਾਰ੍ਤਿਃ ਕਸ੍ਯ ਨਾਮ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਤੁ ਪਰਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਆਰ੍ਤਿਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਕਿਸ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ? ਪਰ ਜੋ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਦੇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਜਾ ਮਦ੍ਭृਤ੍ਯਵਪੁषਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕषਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ਅਲਂ ਚਿਨ੍ਤਾ ਗਜਂ ਹਰਿਨਖਾ ਇਵ
ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਕ ਜਾਂ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਨਖ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।