ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਹ੍ਨਾ ਮਾਸੇਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਤ੍ਸਰੇਣ ਚ । ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਤ੍ਸਰੌਘੇਨ ਧ੍ਯਾਨਾਸਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ
ਕਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਕਦੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਕਦੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਦਾਲਕਸ੍ ਤਦ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਵ੍ਯਵਹਾਰਪਰੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ । ਸੁਸਮਾਹਿਤ ਏਵਾਸੀਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੈਕਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਃ
ਉਦਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਰੱਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅਸਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੈਕਘਨਾਭ੍ਯਾਸਾਨ੍ ਮਹਾਚਿਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯ ਸਃ । ਦृਸ਼੍ਯੇ ऽਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਰਵਿਵਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ ਨ ਚੋਦਯਮ੍
ਚਿੱਤ ਦੀ ਇਕਤਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਇਸ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਨਾ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਨਾ ਉੱਗਿਆ।
ਸਮਪਰਪਦਲਾਭਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਚੇਤਾ ਦਲਿਤਜਨਨਪਾਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸਨ੍ਦੇਹਦੋਲਃ । ਸ਼ਰਦਿ ਖਮ੍ ਇਵ ਕਾਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਤਤਂ ਚੋਰ੍ਜਿਤਂ ਚ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਅਮਲਮ੍ ਅਲੇਖਂ ਤਤ੍ ਵਪੁਸ੍ ਸ੍ਵਂ ਬਭਾਰ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਦੋਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੀ ਇਕਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੀ ਡੋਲਣ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ—ਵਿਆਪਕ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਫ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ—ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਦਿਨੈਕਾਰ੍ਕ ਮਤ੍ਸਂਸ਼ਯਤृਣਾਨਲ । ਅਜ੍ਞਾਨਦਾਹਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੋ ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਮ੍ ਈਸ਼ ਕਿਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਵਜੂਦ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਾਰ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਨ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਚੰਦ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਜਲਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਯਦਾ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਭਾਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਭਾਵਨਾਤ੍ । ਚਿਤ੍ਸਾਮਾਨ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਤਾ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੱਤ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਰੂਪ ਹੀ ਵਜੂਦ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨੂਨਂ ਚੇਤ੍ਯਾਂਸ਼ਰਹਿਤਾ ਚਿਦ੍ ਯਦਾਤ੍ਮਨਿ ਲੀਯਤੇ । ਅਸਦ੍ਰੂਪਵਦ੍ ਅਤ੍ਯਚ੍ਛਂ ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਤਾ ਤਦਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਚਿੱਤ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਵਜੂਦ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ, ਅਸੱਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦृਸ਼੍ਯਾਨਿ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਵੇਦਨਮ੍ । ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸ੍ਵਰੂਪਾਭਂ ਭਾਵ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮਤਾ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰ-ਪਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਰਤ-ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹੀ ਹੈ ਸਮਤਾ।
ਕੂਰ੍ਮਾਙ੍ਗਾਨੀਵ ਦृਸ਼੍ਯਾਨਿ ਲੀਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ । ਅਭਾਵਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਯਦਾ ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਤਾ ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਕਛੂਆ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹਸਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਏषਾ ਹਿ ਪਰਮਾ ਸਦੇਹਾਦੇਹਯੋਸ੍ ਸਦਾ । ਮੁਕ੍ਤਯੋਸ੍ ਸਮ੍ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਤੁਰ੍ਯਾਤੀਤਪਦੋਪਮਾ
ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੇ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਥੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਵਸਥਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਸ੍ਯ ਚਾਨਘ । ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਬੋਧਜਾ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਹ ਅਭਿਭਾਵਨਾ ਜਾਗਰੂਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਜਾਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੋਧ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਦृਸ਼ਿ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ । ਸਿਦ੍ਧਾ ਰਸਾ ਇਵ ਭੁਵਿ ਵ੍ਯੋਮਵੀਥ੍ਯਾਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਾਃ
ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਸਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਯਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਘਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦृष੍ਟਾਵ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਰਾਘਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਤਾਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਪਦਵੀਂ ਸਮਸ੍ਤਭਯਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਉਦ੍ਦਾਲਕੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਵਸਦ੍ ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਂ ਜਗਦ੍ਗृਹੇ
ਇਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਵਸਿਆ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਹ । ਵਿਦੇਹਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਾਂਗਾ।'
ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਾਨ੍ ਅਦ੍ਰੇਰ੍ ਗੁਹਾਯਾਂ ਪਲ੍ਲਵਾਸਨੇ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ ਤਸ੍ਥਾਵ੍ ਆਮੀਲਿਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਣ 'ਤੇ, ਪਦਮ ਆਸਣ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸਂਯਮ੍ਯ ਗੁਦਸਂਰੋਧਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਨਵ ਚੇਤਸਃ । ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਅਚਿਨ੍ਵਾਨੋ ਭਾਵਿਤਸ੍ਵਾਙ੍ਗਚਿਦ੍ਘਨਃ
ਅਨੁਸ ਨੂੰ ਸੰਗੇੜ ਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਨੌਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚਿੱਤ ਇਕ ਰੂਪ ਕਰਕੇ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਰੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਣਪਵਨਸ੍ ਸਮਸਂਸ੍ਥਾਨਕਨ੍ਧਰਃ । ਤਾਲੁਮੂਲਤਲਾਲਗ੍ਨਜਿਹ੍ਵਾਮੂਲੋਲ੍ਲਸਨ੍ਮੁਖਃ
ਸਾਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੀਭ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤਾਲੂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਨ ਬਹਿਰ੍ ਨਾਨ੍ਤਰੇ ਨਾਧੋ ਨੋਰ੍ਧ੍ਵੇ ਨਾਰ੍ਥੇ ਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਕੇ । ਸਂਯੋਜਿਤਮਨੋਦृष੍ਟਿਰ੍ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਅਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਨਾ ਬਾਹਰ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਖਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੰਦ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦੇ।
ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਵਾਹਸਂਰੋਧਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਨਨਚ੍ਛਵਿਃ । ਅਙ੍ਗਚਿਤ੍ਸਂਵਿਦੁਤ੍ਤਾਨਰੋਮਕਣ੍ਟਕਿਤਾਙ੍ਗਭੂਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਙ੍ਗਚਿਤ੍ਸਂਵਿਦਭ੍ਯਾਸਾਚ੍ ਚਿਤ੍ਸਾਮਾਨ੍ਯਮ੍ ਉਪਾਦਦੇ । ਤਦਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਅਵਾਪਾਨ੍ਤਰ੍ ਆਨਨ੍ਦਸ੍ਯਨ੍ਦਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਾਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਖ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਹਾਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਸ੍ਵਾਦਨਤੋ ਲੀਨਚਿਤ੍ਸਾਮਾਨ੍ਯਦਸ਼ਾਕ੍ਰਮਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ਭਰਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮ ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਮ੍ ਆਯਯੌ
ਉਸ ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਾਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ ਸਮਸਮਾਭੋਗਃ ਪਰਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਅਨਾਨਨ੍ਦਸਮਾਨਨ੍ਦਮੁਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਮੁਖਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਮਾਨ ਅਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਆਪਕ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਖ ਤੇ ਅਸੁਖ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਨ੍ਦਪੁਲਕਃ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਲਂ ਗਤਃ । ਚਿਰਕਾਲਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਮਨਨਾਦਿਭਵਭ੍ਰਮਃ
ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ, ਧੁਨ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਲਿਪਿਕਰ੍ਮਾਰ੍ਪਿਤੋਪਮਃ । ਸਮਃ ਕਲਾਵਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸ਼ਰਦਚ੍ਛਾਮ੍ਬਰੇਨ੍ਦੁਨਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਚਮਕ autumn ਦੇ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਉਪਸ਼ਸ਼ਾਮ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਦਿਵਸੈਰ੍ ਅਸੌ ਕਤਿਪਯੈਸ੍ ਸ੍ਵਪਦੇ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਨਿ । ਤਰੁਰਸਸ਼੍ ਸ਼ਰਦਨ੍ਤ ਇਵਾਮਲੇ ਰਵਿਕਰੌਜਸਿ ਜਨ੍ਮਦਸ਼ਾਤਿਗਃ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤ ਦੇ ਰਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਜੜ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ autumn ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤਸਕਲਵਿਕਲ੍ਪੋ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋ ऽਭਿਰਾਮਸ੍ ਸਕਲਮਲਵਿਲਾਸੋਪਾਧਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਃ । ਵਿਗਲਿਤਸੁਖਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤृਣਮ੍ ਇਵ ਜਲਰਾਸ਼ਾਵ੍ ਉਹ੍ਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ
ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਾਰੇ ਮਲ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਉਹ ਅਸਲੀ ਸੁਖ ਪਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਘਾਸ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅਪਰਿਮਿਤਨਭੋऽਨ੍ਤਰ੍ਵ੍ਯਾਪਿਦਿਗ੍ਵ੍ਯਾਪਿ ਪੂਰ੍ਣਂ ਭੁਵਨਭਰਣਸ਼ੀਲਂ ਭੂਰਿਭਾਗ੍ਯੋਪਸੇਵ੍ਯਮ੍ । ਕਥਨਗੁਣਮ੍ ਅਤੀਤਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਸੁਖਮ੍ ਅਸੁਖਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ऽਸੌ ਬਭੂਵ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੰਤਹਕਾਰਣ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਣ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ, ਆਨੰਦ, ਮੂਲ ਸੁਖ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣਤਾ ਹੈ।
ਗਤਵਤਿ ਪਦਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਚੇਤਸਿ ਸ੍ਵਸ੍ਵਭਾਵਂ ਦ੍ਵਿਜਤਨੁਰ੍ ਅਥ ਮਾਸੈਸ੍ ਸੋਪਵਿष੍ਟਾ ਚ षਡ੍ਭਿਃ । ਰਵਿਕਰਪਰਿਤਪ੍ਤਾ ਵਾਤਝਾਙ੍ਕਾਰਰਮ੍ਯਾ ਤਨੁਤਰਬਹੁਤਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ੈਲਵੀਣਾ ਬਭੂਵ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਅਵਸਥਾ, ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਸੁਭਾਵ, ਮਨ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦੇਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਪਹਾੜੀ ਵੀਣਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ: ਪਤਲੀ, ਕਈ ਨਰਮ ਤੰਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੁਹਾਵਣੀ।
ਅਥ ਬਹੁਤਰਕਾਲੇਨੈਨਮ੍ ਅਦ੍ਰੇਰ੍ ਭੁਵਂ ਤਾਮ੍ ਉਪਯਯੁਰ੍ ਅਗਕਨ੍ਯਾਸਂਯੁਤਾ ਮਾਤਰਃ ਖਾਤ੍ । ਅਭਿਮਤਫਲਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਸਂਯੁਤਾ ਏਵ ਸਰ੍ਵਾ ਅਨਲਮ੍ ਇਵ ਸ਼ਿਖਾਨਾਂ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਪਿਙ੍ਗਕੇਸ਼੍ਯਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈਆਂ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।