ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਨਨ੍ਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਸ੍ਵਾਦਂ ਰਸਾਯਨਮ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਅਨੰਦ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਵੇਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲਾ; ਇਹ ਅਨੰਤ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ।
ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ ਸਮਤੀਤੋ ऽਸੌ ਕਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਨਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਰੂਪਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵਾਨਨ੍ਦਸਾਗਰਃ
ਉਹ ਦੇਹ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਤਤਾ ਸਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਚੇਤਨਹਂਸੋ ऽਸਾਵ੍ ਆਨਨ੍ਦਸਰਸਿ ਸ੍ਥਿਰੇ । ਅਤਿष੍ਠਚ੍ ਛਰਦਚ੍ਛੇ ਖੇ ਕਲਾਪੂਰ੍ਣ ਇਵੋਡੁਪਃ
ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੰਸ ਆਨੰਦ ਦੇ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਸਾਫ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਚੰਦ।
ਬਭੂਵਾਵਾਤਦੀਪਾਭੋ ਲਿਪਿਕਰ੍ਮਾਰ੍ਪਿਤੋਪਮਃ । ਵੀਤਵੇਲਾਮ੍ਬੁਧਿਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਵृष੍ਟਮੂਕਾਮ੍ਬੁਦਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਾ ਡੋਲਣ ਵਾਲੀ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮੌਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥੈਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਲੋਕੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਉਦ੍ਦਾਲਕਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਗਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਇਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ।
ਆਗਤਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧਜਾਲਾਨਿ ਚਾਭਿਤਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਾਰ੍ਕਪਦਦਾਤॄਣਿ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਸਚਰਜ ਭਰੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਨਿ ਨਾਦਰਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਿਦ੍ਧਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਗਮ੍ਭੀਰਮਤਿਰ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੋ ਵਿਲਾਸਾਨ੍ ਇਵ ਸ਼ੈਸ਼ਵਾਨ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਧੀਕ ਮਹੱਤਵ ਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਚਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡ-ਤਮਾਸੇ ਹੋਣ।
ਸਿਦ੍ਧਸਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਵਾਨਨ੍ਦਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਅਤਿष੍ਠਦ੍ ਅਥ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ ਦਿਕ੍ਤਟੇ ऽਰ੍ਕ ਇਵੋਤ੍ਤਰੇ
ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸਭ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਪਦਂ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਯਤ੍ ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਸੁਰਾਸ੍ ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰਾਦਯਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਸਿੱਧ, ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਨਨ੍ਦਪਰਿਣਾਮਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਨਾਨਨ੍ਦਪਦਂ ਗਤਾਃ । ਨਾਨਨ੍ਦੇ ਨ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦੇ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਸਂਵਿਦ੍ ਆਬਭੌ
ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਨਾ ਆਨੰਦ ਵਿਚ, ਨਾ ਆਨੰਦ-ਰਹਿਤ 'ਚ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਰਹੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਮਨਃ । ਰਤਿਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਭੋਗੌਘੇ ਦृष੍ਟਸ੍ਵਰ੍ਗ ਇਵਾਵਨੌ
ਚਾਹੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਸ-ਵਿਹਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ 'ਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੜਾ ਜੰਨਤ ਦੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਤ੍ ਪਦਂ ਸਾ ਗਤਿਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੇਯਸ਼੍ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਭੂਯੋ ਜਾਯਤੇ ਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਹ ਹਾਲਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਰਾਹ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ; ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਤਤ੍ ਪਦਂ ਸਾਧਵਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਦृष੍ਟਿਮ੍ ਇਮਾਂ ਪੁਨਃ । ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਖਦਿਰੋਦ੍ਯਾਨਂ ਲਬ੍ਧਚੈਤ੍ਰਰਥਾ ਇਵ
ਉਹ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਮੁੜ ਇਸ ਦੇਖਣ-ਦੇਖੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੜੇ ਚੈਤਰਰਥ ਪਾ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਹਾੜੀ ਬਾਗ 'ਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਤਾਂ ਮਹਾਨਨ੍ਦਪਦਵੀਂ ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਦृਸ਼੍ਯਂ ਨ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨੋ ਦੀਨਤਾਮ੍ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਨੰਦ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਦਿੱਖੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਚੇਤਸ੍ ਤਤ੍ਪਦਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧਂ ਦृਸ਼੍ਯਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕਦਰ੍ਥਾਦ੍ ਬੋਧਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਨ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਏਵਾਥ ਵਾਨਘ
ਮਨ, ਉਸ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਚ ਆਰਾਮ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਦਿੱਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਉਦ੍ਦਾਲਕੋ ऽਥ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ ਦੂਰੋਤ੍ਸਾਰਿਤਸਿਦ੍ਧਭੂਃ । ਉषਿਤ੍ਵੋਨ੍ਮਿषਤੋ ऽਮ੍ਭੋਦਕੋਸ਼ਾਦ੍ ਅਰ੍ਕੋ ਮਧਾਵ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਉੱਦਾਲਕ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਸਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੈਟ ਤੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਃ ਪਰਮਤੇਜਸਃ । ਪ੍ਰਣਾਮਲਾਲਸਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਵਪੁਰ੍ਧਰਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ।
ਰਮਣੀਰ੍ ਗੌਰਮਨ੍ਦਾਰਰੇਣ੍ਵਭ੍ਰਾਮਲਚਾਮਰਾਃ । ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪਤਾਕਾਪਟਲਾ ਦ੍ਯੁਵਿਮਾਨਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਰੇਣੂਆਂ ਦੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਸਨ, ਉਡਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ-ਪਿੱਛੇ-ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਦਾਦੀਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਦਰ੍ਭਪਵਿਤ੍ਰਾਙ੍ਕਕਰਾਮ੍ਬੁਜਾਨ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਭਿਰ੍ ਵਲਿਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪਤੀਨ੍ ਅਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸੀ; ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਤੇ ਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਲਕਮੁਨਿਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਣਾਮਾਨ੍ ਨੋ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਅਵਲੋਕਯ
ਉਹ ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਦਾਲਕ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਡੇ ਵੰਦਨ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਭਗਵਾਨ, ਸਾਡੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖੋ।'
ਆਰੁਹ੍ਯੇਮਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਹਿ ਤ੍ਰੈਵਿष੍ਟਪਂ ਪੁਰਂ । ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਏਵ ਹਿ ਸੀਮਾਨ੍ਤੋ ਜਗਤ੍ਸਮ੍ਭੋਗਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਇਸ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਵਰਗ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹੱਦ ਹੈ।
ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਉਚਿਤਾਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ ਅਭਿਮਤਾਨ੍ ਵਿਭੋ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਫਲਭੋਗਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੇषਤਪਃਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਓ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ। ਆਖਰ, ਸਾਰੇ ਤਪਾਂ ਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਰਗ ਵਰਗੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਰਚਾਮਰਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਪਾਸੀਨਾਃ ਕਰਿਣ੍ਯਃ ਕਰਿਣਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਹਾਂ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਦਾਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਸ੍ ਸਾਰਃ ਕਾਮਸਾਰਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਏਵ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਾਃ
ਇੱਛਾ ਹੀ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਛਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ, ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਕਥਯਤਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ ਅਤਿਥੀਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਮੁਨਿਃ । ਪਰਿਪੂਜ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਦ੍ ਗਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ।
ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ ਨ ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਾਂ ਵਿਭੂਤਿਂ ਸ ਧੀਰਧੀਃ । ਭੋਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵ੍ਰਜਤੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਪਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਧੀਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਓ ਸਿਧਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ,' ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਂ ਭੋਗੇष੍ਵ੍ ਅਰਤਿਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਤਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਯ ਯਯੁਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਾ ਦਿਨੈਃ ਕਤਿਪਯੈਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਆਪ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਸ ਚ ਮੁਨਿਰ੍ ਵਿਜਹਾਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਂ ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਮੁਨੀਨਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ
ਉਹ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਮੁਨੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਹਿਮਵਦ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸਾਨੁषੁ । ਦ੍ਵੀਪੋਪਵਨਦਿਕ੍ਕੁਞ੍ਜਜਙ੍ਗਲਾਰਣ੍ਯਭੂਮਿषੁ
ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਹਿਮਵਤ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ, ਟਾਪੂਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਝਾੜੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਅਰਣ ਭੂਮੀਆਂ ਵਿੱਚ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪਦ ਉਦ੍ਦਾਲਕੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਗੁਹਾਸੁ ਗਿਰਿਕੁਕ੍ਸ਼ੀਣਾਂ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ ਧ੍ਯਾਨਲੀਲਯਾ
ਉਦਾਲਕ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।