ਏਤਾ ਨਿਤ੍ਯੋਦਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਸ੍ ਸੁਭਗੋਦਯਾਃ । ਮਮੈਕਾਤ੍ਮਰਤੇਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृਦਯਵਲ੍ਲਭਾਃ
ਇਹ ਸਦਾ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇਕਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮ੍ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਤਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਵਾਞ੍ਛਾਵਾਞ੍ਛੇ ਸੁਖਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਲਈ—ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇ—ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਗਤਮੋਹਤਯਾ ਵਿਮਨਸ੍ਤਯਾ ਗਤਵਿਕਲ੍ਪਨਚਿਤ੍ਤਤਯਾ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਉਪਰਮਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸ਼ੀਤਲੇ ਘਨਲਵਸ਼੍ ਸ਼ਰਦੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਮੋਹ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਮਨ ਠੰਢਾ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਦੀ ਠੰਢੀ ਬੂੰਦ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਤਤਯਾ ਧਿਯਾ ਧਵਲਯਾ ਮੁਨਿਃ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ ਤਸ੍ਥਾਵ੍ ਅਰ੍ਧੋਨ੍ਮੀਲਿਤਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਪਦਮ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਧੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਓਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਤਾਰਸ੍ਵਰਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਗਤਧ੍ਵਨਿਮ੍ । ਸਮ੍ਯਗਾਹਤਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਘਣ੍ਟਾਕੁਮ੍ਭਮ੍ ਇਵਾਰਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਓਂ' ਦਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸੁਰ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉੱਤੇ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਘੰਟੀ ਜਾਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ।
ਓਮੁਚ੍ਚਾਰਯਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਂਵਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਤਦੁਨ੍ਮੁਖੇ । ਯਾਵਦੋਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥੇ ਵਿਤਤੇ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਨਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਓਂਕਾਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ ਚੇਤਨਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਓਂਕਾਰ ਉੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਿਰਲੇਪ ਮਨ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ।
ਸਾਰ੍ਧਤ੍ਰ੍ਯਂਸ਼ਾਤ੍ਮਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮੇ ऽਂਸ਼ੇ ਸ੍ਫੁਟਾਰਵੇ । ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯ ਮਨਾਕ੍ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਪ੍ਰਾਣਾਰਣਿਤਦੇਹਕੇ
ਜਦੋਂ ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਮਾਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਸਾਫ ਧੁਨੀ ਉੱਚੀ, ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਰੇਚਕਾਖ੍ਯੋ ऽਖਿਲਂ ਕਾਯਂ ਪ੍ਰਾਣਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣਕ੍ਰਮਃ । ਰਿਕ੍ਤੀਚਕਾਰ ਪੀਤਾਮ੍ਬੁਰ੍ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਇਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਜਿਸਨੂੰ ਰੇਚਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ।
ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਪਵਨਸ਼੍ ਚਿਦ੍ਰਸਾਪੂਰਿਤੇ ऽਮ੍ਬਰੇ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਨੀਡਃ ਖਗ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਜੀਵਨ-ਵਾਯੂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਘੋਸਲਾ ਛੱਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਹृਦਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਞ੍ ਜ੍ਵਾਲੀ ਦਦਾਹ ਮਲਿਨਂ ਵਪੁਃ । ਉਤ੍ਪਾਤਪਵਨੋਚ੍ਛੂਨੋ ਦਾਵਸ਼੍ ਸ਼ੁष੍ਕਮ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਗ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਲੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂਂ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਮ੍ ਅਵਸ੍ਥੈषਾ ਪ੍ਰਣਵਪ੍ਰਥਮੇ ਕ੍ਰਮੇ । ਬਭੂਵ ਨ ਹਠਾਦ੍ ਏਵ ਹਠਯੋਗੋ ਹਿ ਦੁਃਖਦਃ
ਇਹ ਹਾਲਤ 'ਓਮ' ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹੀ; ਇਹ ਜਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਬਰਦਸਤੀ ਯੋਗ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥੇਤਰਾਂਸ਼ਾਵਸਰੇ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯ ਸਮਸ੍ਥਿਤੌ । ਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਕੁਮ੍ਭਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ 'ਓਮ' ਦੇ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਨਿਸ਼ਚਲ ਕੁੰਭਕ' ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ 'ਚ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਨ ਬਹਿਰ੍ ਨਾਨ੍ਤਰੇ ਨਾਧੋ ਨੋਰ੍ਧ੍ਵੇ ਨਾਸ਼ਾਸੁ ਤਤ੍ਰ ਤੇ । ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਅਗਮਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਰ੍ਧਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾ ਇਵ
ਉਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਸਾਹ ਨਾ ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ; ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਧਾ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਦਗ੍ਧਦੇਹਪੁਰੋ ਵਹ੍ਨਿਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਾਮਾਸ਼ਨਿਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਸਿਤਂ ਭਸ੍ਮ ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਹਿਮਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍
ਜਲਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਮੁਕ ਜਾਣ 'ਤੇ। ਬਚਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਟਾ ਰਾਖ, ਸਰੀਰ ਹਿਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਪੂਰਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਸੁਪ੍ਤਾਨੀਵ ਸੁਖੋਚਿਤਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਾਸ੍ਥੀਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਨਿ ਸਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੂਰ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ, ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ।
ਤਦ੍ ਭਸ੍ਮ ਪਵਨਾਧੂਤਂ ਸਾਸ੍ਥਿ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਯੋਜਯਤ੍ । ਸ੍ਵਦੇਹੇ ਭृਸ਼ਮ੍ ਉਚ੍ਛੂਨੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਵ੍ਰਤਵਾਨ੍ ਇਵ
ਉਹ ਰਾਖ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੀ ਹੋਈ, ਹੱਡੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੰਡ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਚ੍ ਚਣ੍ਡਪਵਨੋਦ੍ਧੂਤਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਗਗਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ਰਦੀਵਾਭ੍ਰਮਿਹਿਕਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਮਦ੍ ਯਯੌ
ਉਹ ਰਾਖ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਕੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਧੁੰਦ ਜਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਖ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਮ੍ ਅਵਸ੍ਥੈषਾ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯਾਪਰੇ ਕ੍ਰਮੇ । ਬਭੂਵ ਨ ਹਠਾਦ੍ ਏਵ ਹਠਯੋਗੋ ਹਿ ਦੁਃਖਦਃ
ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੀਏ ਰਹੀ, ਓਮ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਇਹ ਜਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਬਰਦਸਤੀ ਯੋਗ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤृਤੀਯਾਵਸਰੇ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦੇ । ਪੂਰਣਾਤ੍ ਪੂਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ, ਓਮ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅਵਸਥਾ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਸ ਲੈਣ ਦਾ 'ਪੂਰਕ' ਨਾਂਕਾ ਪੜਾਅ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਸ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਵਸਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ ਚੇਤਨਾਮृਤਮਧ੍ਯਗਾਃ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ੀਤਲਤਾਮ੍ ਈਯੁਰ੍ ਹਿਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਠੰਡਕ ਪਾ ਲਈ, ਜੋ ਹਿਮ ਦੇ ਛੂਹ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਗਗਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਤਾਂ ਯਯੁਃ । ਧੂਮਾ ਗਗਨਕੋਸ਼ਸ੍ਥਾਸ਼੍ ਸ਼ੀਤਲਾਮ੍ਬੁਦਤਾਮ੍ ਇਵ
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਧੂੰਏ ਠੰਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਕਲਾਕਲਾਪਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ਾਵ੍ ਇਵਾਪੂਰ੍ਣੇ ਰਸਾਯਨਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹ ਇਉਂ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਨੇਕੀਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ।
ਰਸਾਯਨਮਹਾਧਾਰਾਸ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਣਵਾਯਵਃ । ਮਣਿਯष੍ਟਿਸਮਾਕਾਰਾ ਜਲੇष੍ਵ੍ ਇਨ੍ਦੋਰ੍ ਇਵਾਂਸ਼ਵਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾ ਪਪਾਤਾਮ੍ਬਰਾਦ੍ ਧਾਰਾ ਸ਼ੇषੇ ਸ਼ਾਰੀਰਭਸ੍ਮਨਿ । ਰਾਸਾਯਨੀ ਹਰਸ਼ਿਰਃਪਤਿਤੇਵ ਸੁਰਾਪਗਾ
ਉਹ ਧਾਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਾਖ ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੀ ਧਾਰਾ ਇਉਂ ਵਹੀ ਜਿਵੇਂ ਦਿਵਿਆ ਨਦੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਉਦਭੂਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਾਭਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਵਪੁਸ੍ ਤਯਾ । ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ ਅਬ੍ਧੇਃ ਪਾਰਿਜਾਤ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਵਰਗਾ ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਉਭਰਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉੱਗਿਆ ਦਿਵਿਆ ਪੇੜ।
ਉਦ੍ਦਾਲਕਸ਼ਰੀਰਂ ਤਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਤਯੋਦਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਤਚੂਤਵਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਬਭੌ ਦੀਪ੍ਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉੱਦਾਲਕ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਖਿੜੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਰਸਾਯਨਮਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤਚ੍ਛਰੀਰਮ੍ ਅਪੂਰਯਨ੍ । ਸਰਿਦੋਘਾ ਇਵ ਸਰੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਧੁਰਸਾ ਇਵ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਾਣ ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਝੀਲ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਃ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ । ਵਕ੍ਰਾਨੁਵਕ੍ਰਪ੍ਰਸृਤਾਸ੍ ਸਰਾਂਸੀਵ ਸਰਿਤ੍ਸ੍ਖਦਾਮ੍
ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੇ ਆਤਮਕ ਕੂੰਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਕਰੀ ਤੇ ਉਲਟ ਵਕਰੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਟੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਂ ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਤਚ੍ ਛਰੀਰਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਸਂਰਮ੍ਭਵਿਗਮੇ ਧੌਤਂ ਤਲਮ੍ ਇਵਾਵਨੇਃ
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਬਾਦ ਧਰਤੀ ਦਾ ਤਲ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਹੇ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਦृਢਾਮ੍ । ਆਲਾਨ ਇਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਨਿਬਧ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਪਞ੍ਚਕਮ੍
ਫਿਰ, ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।