ਰਸਨਾਭਾਵਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਗਰ੍ਧੇਨਾਨ੍ਧ ਦੁਰਨ੍ਧਸਾਮ੍ । ਮਾ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਏਹਿ ਬਡਿਸ਼ਪਿਣ੍ਡੀਲਮ੍ਪਟਮਤ੍ਸ੍ਯਵਤ੍
ਸਵਾਦ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਅੰਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਨਾ ਪਹੁੰਚ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲਚੀ ਮੱਛੀ ਚਾਰ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਦਿਰੂਪਾਮਯੋਨ੍ਮੁਖੀਮ੍ । ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਦਗ੍ਧਤਾਂ ਮੁਗ੍ਧ ਕਾਨ੍ਤਿਲੁਬ੍ਧਪਤਙ੍ਗਵਤ੍
ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਏ ਸਾਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਤੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਪਤੰਗੇ ਵਾਂਗ ਸੜ ਨਾ ਜਾ।
ਘ੍ਰਾਣਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਮ੍ਭੋਜਕੋਟਰੇ । ਗਨ੍ਧੋਨ੍ਮੁਖਤਯਾ ਬਨ੍ਧਂ ਮਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ ਭृਙ੍ਗਵਤ੍
ਘਰ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਦਾ ਰਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਭੌਂਰੇ ਵਾਂਗ ਇਸ ਲਗਨ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਨਾ ਲੈ।
ਕੁਰਙ੍ਗਾਲਿਪਤਙ੍ਗੇਭਮੀਨਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਹਤਾਃ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਏਤੈਰ੍ ਅਨਰ੍ਥੈਸ੍ ਤੁ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞ ਕੁਤਸ੍ ਸੁਖਮ੍
ਹਿਰਨ, ਮਧੁਮੱਖੀ, ਪਤੰਗਾ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਮਛੀ — ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਹੇ ਚਿਤ੍ਤ ਵਾਸਨਾਜਾਲਂ ਬਨ੍ਧਾਯ ਭਵਤੋਮ੍ਭਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ ਸਹਜਃ ਫੇਨਸ੍ ਤਾਨ੍ਤਵਃ ਕ੍ਰਿਮਿਣਾ ਯਥਾ
ਏ ਮਨ, ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜਾਲ, ਜੋ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਝਾਗ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਵਦ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਲਾਮਯਾਮ੍ । ਯਦਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਸਿ ਨਿਰ੍ਮੂਲਂ ਤਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਾ ਜਯਾਸ੍ ਤਵ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਆ ਕੇ, ਮੈਲ ਛੱਡ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵੇਂ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤਾਂ ਅਨੰਤ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯਦਸ਼ਾਦਾਤ੍ਰੀਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਪਰਿਤਾਪਿਨੀਃ । ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਜਗਦ੍ਦृष੍ਟੀਰ੍ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਜੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਥ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤਵੈਤਦ੍ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਵਿਚਾਰਣਵਤਃ ਪੁਂਸਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਹਿ ਨਾਨਘ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਕਿਉਂ ਦੇ ਰਹਿਆ ਹਾਂ? ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਇਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਦ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਘਨਤਾ ਤਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਘਨਚਿਤ੍ਤਤਾ । ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਪ੍ਰਬਲਤਾ ਤਾਵਨ੍ ਨੀਹਾਰਭੂਰਿਤਾ
ਜਦ ਤਕ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਘਣਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਮਨ ਭਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਵੀ ਵੱਧ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਤਨੁਤਾ ਤਾਵਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਨਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯੋ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨੀਹਾਰਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਅਗਿਆਨ ਪਤਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਮਨ ਵੀ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਮੁੱਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਵੀ ਘੱਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ ਤਾਨਵਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਚਾਰਵਤ੍ । ਤਾਵਤ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣਮ੍ ਏਵਾਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ਾਰਦਮੇਘਵਤ੍
ਜਦ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਾ ਮਨ ਸੁਭਾਵਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਏਤਦ੍ ਯਦ੍ ਅਸਤੋ ਨਸ਼੍ਯਤੋ ऽਥ ਵਾ । ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਨ੍ ਨਭੋਵਾਰਿਪਵਨਾਹਨਨੈਸ੍ ਸਮਮ੍
ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ, ਚਾਹੇ ਝੂਠੇ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਆਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਸਨ੍ਮਯਮ੍ । ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਂ ਪਰਮਮ੍ ਏਵਾਹੁਃ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਘਟਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਿਦ੍ਦੀਪੋ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਵਾਸਨਃ । ਤ੍ਵਯਾਹਙ੍ਕਾਰਬੀਜੇਨ ਨ ਸਮ੍ਬਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਸਨ੍ਮਯ
ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਲਗਨ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਝੂਠੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੁਰ੍ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਅਵਲਮ੍ਬਿਤਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਮੂਢ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਾਵਿषਵਿषੂਚਿਕਾ
ਇਹ 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਵਾਲਾ ਗਲਤ ਵਿਚਾਰ ਬੇਕਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਪਣਾਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ।
ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤਨ੍ਵੀ ਮਤਿਮਤੀ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਨ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਬਿਲ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਵਾਸਿਤਾ ਦਨ੍ਤਿਨੋ ਯਥਾ
ਅਨੰਤ ਆਤਮਕ ਸੱਚ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਲਤ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਹਾਥੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਮਹਾਸ੍ਖਦੇਵ ਗਮ੍ਭੀਰਾ ਦੁਃਖਦਾ ਵਾਸਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਤ੍ਵਯੈषਾ ਤਦ੍ ਅਸਤ੍ਪਾਤਿਰ੍ ਨੈਨਾਮ੍ ਅਨੁਸਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਹ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਵਾਸਨਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਝੂਠ ਦੀ ਮਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕਃ ਕਿਲਾਯਂ ਮੁਧਾ ਮੋਹੋ ਬਾਲਸ੍ਯੇਵਾਵਿਚਾਰਿਣਃ । ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਸਨ੍ਦਰ੍ਭਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਭਰਮ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਭਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਚ੍ ਛਿਰੋ ਯਾਵਤ੍ ਕਣਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰਿਤਮ੍ । ਨ ਲਬ੍ਧੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਹਂ ਨਾਮ ਕਸ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਹਂ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 'ਮੈਂ' ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਫਿਰ 'ਮੈਂ' ਕੌਣ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ?
ਭਰਿਤਾਸ਼ੇषਦਿਕ੍ਕੁਞ੍ਜਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਕਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਸਂਵੇਦਨਮ੍ ਅਸਂਵੇਦ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਤਤਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵੱਡੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨੇਯਤ੍ਤਾ ਨ ਨਾਮ ਪਰਿਕਲ੍ਪਨਾ । ਨੈਕਤਾ ਨਾਨ੍ਯਤਾ ਚੈਵ ਨ ਮਹਤ੍ਤਾ ਨ ਚਾਣੁਤਾ
ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਲਈ ਕੋਈ ਦਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਇਕਤਾ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਵੱਡਾਪਣ ਹੈ, ਨਾ ਛੋਟਾਪਣ ਹੈ।
ਵੇਦਨਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸਂਵੇਦ੍ਯਂ ਮਯਿ ਚੇਦ੍ ਦੁਃਖਕਾਰਣਮ੍ । ਵਿਵੇਕਜੇਨ ਭੇਦੇਨ ਤਦ੍ ਇਦਂ ਹਨ੍ਯਸੇ ਮਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ, ਅਨੁਭਵ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬੇਸੂਧ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਵਿਆਕਰਨ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਮਾਂਸਂ ਇਦਂ ਰਕ੍ਤਮ੍ ਇਮਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਥੀਨਿ ਦੇਹਕੇ । ਇਮੇ ਤੇ ਸ਼੍ਵਾਸਮਰੁਤਃ ਕੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਮਾਸ ਹੈ, ਇਹ ਲਹੂ ਹੈ, ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਹਨ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹ ਅਤੇ ਹਵਾ ਹਨ—ਫਿਰ ਇਹ 'ਮੈਂ' ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ?
ਮਾਂਸਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਅਸृਕ੍ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਸ੍ਥੀਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਤ ਹੇ । ਬੋਧੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਨਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਕੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਾਸ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਲਹੂ ਹੋਰ ਹੈ, ਹੱਡੀਆਂ ਹੋਰ ਹਨ, ਏ ਮਨ; ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਹਿਲਚਲ ਹੋਰ ਹੈ—ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ 'ਮੈਂ' ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਇਦਂ ਘ੍ਰਾਣਮ੍ ਇਯਂ ਜਿਹ੍ਵਾ ਤ੍ਵਗ੍ ਇਯਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਇਮੇ । ਇਦਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਅਯਂ ਸ੍ਪਨ੍ਦਃ ਕੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਨੱਕ ਹੈ, ਇਹ ਜੀਭ ਹੈ, ਇਹ ਚਮੜੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੰਨ ਹਨ; ਇਹ ਅੱਖ ਹੈ, ਇਹ ਹਿਲਣਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ 'ਮੈਂ' ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਯਥਾਭੂਤਤਯਾ ਨਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਵਾਸਨਾ । ਆਤ੍ਮਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚਿਦਾਭਾਸਃ ਕੇਵਲੋ ऽਯਂ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਨਾ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ; ਸਿਰਫ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੇਤਨਾ ਵਰਗਾ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ.
ਅਹਮ੍ ਏਵੇਹ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਹਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪੀਹ ਵਾ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਨ੍ਮਯੀ ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਨੇਤਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਰਮਃ
ਇੱਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ—ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਨਜ਼ਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ.
ਚਿਰਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਧੂਰ੍ਤੇਨ ਪੋਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਯ੍ ਅਹਨ੍ਤਯਾ । ਵृਕੇਣ ਦृਪ੍ਤੇਨਾਟਵ੍ਯਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵੇਵ ਪਸ਼ੁਪੋਤਕਃ
ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਠੱਗ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ ਭੇੜ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੋ ਮਯੈषੋ ऽਜ੍ਞਾਨਤਸ੍ਕਰਃ । ਪੁਨਰ੍ ਨ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਸ੍ਵਰੂਪਾਰ੍ਥਾਪਹਾਰਿਣਮ੍
ਹੁਣ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਵਲ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਦਾ ਅਰਥ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਦੁਃਖੋ ਦੁਃਖਯੋਗ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਨ ਚੈष ਮੇ । ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਭਵਤਿ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸ੍ਥ ਏਵ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੈਂ ਉਸ ਦੁੱਖ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਖ ਹੀ ਹੈ।