ਚਿਤ੍ਤਸਂਸਾਰਣਾਕਾਸ਼ਕੋਟਰੇ ਚਿਤ੍ਤਕੁਮ੍ਭਖਮ੍ । ਵਿਨਾਸ਼੍ਯਾਤੁਲਿਤਾਕਾਸ਼ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਵਿਸ਼
ਮਨ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੇ ਘੜਾ-ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਜੋ ਅਣਮੁਕਤ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਕ੍ਰਮਾਯਾਤਂ ਭਜਦ੍ ਬਾਹ੍ਯਧਿਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ ਅਭਜਦ੍ ਯਾਤਿ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਚਿਤ੍ਤਤਾਮ੍
ਮਨ, ਬਾਹਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਅਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਵਰ੍ਜਨਂ ਚੇਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕਰੋषਿ ਤਦ੍ ਅਚਿਤ੍ਤਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਏਵਾਸਿ ਪਾਵਨਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਹਰ ਇਕ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਅਤੇ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਅਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਨਂ ਤਾਵਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਵਿਭੂਤਯਃ । ਯਾਵਜ੍ ਜਲਦਵਿਸ੍ਤਾਰਸ੍ ਤਾਵਤ੍ ਖੇ ਜਲਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਵਿਚ ਇਰਾਦਾ ਬਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਮਨ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਚਿਤ੍ਤਂ ਚੇਤਨਂ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਸਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁ ਜਗਦ੍ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਲੇਯਲੇਸ਼ਕਾਃ
ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਇਰਾਦਾ ਬਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਾਲੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਚੇਤਨਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਰਿਕ੍ਤਸ਼੍ ਚੇਦ੍ ਭਾਵਿਤਸ੍ ਤਤ੍ ਕੁਸਂਸृਤੇਃ । ਆਮੂਲਮ੍ ਏਵ ਦਗ੍ਧਾਨਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮੂਲਾਨਿ ਸਿਦ੍ਧਿਮਨ੍
ਜੇ ਚੇਤਨਾ ਮਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਲੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਲਿਨਤਾ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਚੇਤਨਂ ਚਿਤ੍ਤਰਿਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਚੇਤਨਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਨਿਰ੍ਮਨਸ੍ਕਸ੍ਵਭਾਵਂ ਤਨ੍ ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਲਨਾਮਲਃ
ਮਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵਤਾ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਭਟਕਣ ਜਾਂ ਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਾ ਸਤ੍ਯਤਾ ਸਾ ਸ਼ਿਵਤਾ ਸਾ ਸਤ੍ਤਾ ਪਾਰਮਾਤ੍ਮਿਕੀ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤਾ ਸਾ ਸਾ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ ਨਨੁ ਯਤ੍ਰ ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਸੱਚਾਈ, ਚੰਗਿਆਈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹਸਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਨੋ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਥਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਸੁਖਾਨਿ ਚ । ਸਦਾ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨ ਇਵ ਵਾਯਸਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘੱਟੇ ਵਿੱਚ ਕਾਂਵਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾਵਬੋਧੇਨ ਸਰ੍ਵਭਾਵਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਸਂਸृਤਿਵ੍ਰਤਤੇਰ੍ ਬੀਜਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੇ ਨੋਪਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਜ੍ਜਨਸਮ੍ਪਰ੍ਕਸਨ੍ਤਤਾਭ੍ਯਾਸਯੋਗਤਃ । ਜਾਗਤਾਨਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਤ੍ਵਂ ਭਾਵਾਨਾਮ੍ ਅਧਿਗਮ੍ਯਤੇ
ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵਿਵੇਕਾਦ੍ ਉਪਾਹृਤ੍ਯ ਚੇਤਸ੍ ਸ੍ਵੈਰ੍ ਯਤ੍ਨਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ । ਬਲਾਤ੍ਕਾਰੇਣ ਸਂਯੋਜ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਤ੍ਪੁਰੁषਕ੍ਰਮੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਯਤਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖ੍ਯਂ ਕਾਰਣਮ੍ ਆਤ੍ਮੈਵ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਵਲੋਕਨੇ । ਅਗਾਧੇ ਪਤਿਤਂ ਰਤ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨੇਨੈਵਾਵਕृष੍ਯਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਤੀ ਹੋਰ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਨੁਭੂਤਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਤਿ । ਤੇਨਾਤ੍ਮੈਵਾਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਹੇਤੁਰ੍ ਏਕਃ ਪਰਸ੍ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲਪਨ੍ ਵਿਸृਜਨ੍ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਨ੍ ਉਨ੍ਮਿषਨ੍ ਨਿਮਿषਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ । ਨਿਰਸ੍ਤਮਨਨਾਨਨ੍ਤਸਂਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰੋ ਭਵ
ਚਾਹੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਜਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹੋ।
ਮਮੇਦਂ ਤਦ੍ ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਾਸਨਾਃ । ਏਕਨਿष੍ਠਤਯਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਸਂਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰੋ ਭਵ
‘ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ’, ‘ਉਹ ਉਸਦਾ ਹੈ’, ਜਾਂ ‘ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ’ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕ ਜਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੋਸ੍ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੋਰ੍ ਆਦੇਹਮ੍ ਏਕਧੀਃ । ਸ੍ਵਸਂਵਿਤ੍ਤ੍ਯਨੁਸਨ੍ਧਾਨਾਤ੍ ਸਮਾਧਾਨਪਰੋ ਭਵ
ਮੌਜੂਦਾ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਰੱਖ। ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਮਾਧਿ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾ।
ਪਲਾਯਨੇषੁ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਦੁਃਖੇषੁ ਚ ਸੁਖੇषੁ ਚ । ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਸੁषੁਪ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਵਸਂਵਿਤ੍ਤਿਪਰੋ ਭਵ
ਭੱਜਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਾਗਦੇ, ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ — ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੁ।
ਮਲਂ ਸਂਵੇਦ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਨੋ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਮਨ੍ਥਰਮ੍ । ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਅਲਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸਂਵਿਤ੍ਤਿਪਰੋ ਭਵ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅੰਦਰ ਮੈਲ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਲਸੀ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਾ। ਆਸ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੁ।
ਅਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਸਙ੍ਕੇਤਸ੍ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ਾਵਿषੂਚਿਕਃ । ਨष੍ਟੇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਦृष੍ਟਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਂਵਿਤ੍ਸਾਰਪਰੋ ਭਵ
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਦੇ ਭੇਦ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚਾਹ ਦੀ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾ।
ਸਕਰ੍ਤृਕਰ੍ਮਕਰਣਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਨਿਰਾਲਮ੍ਬਸ੍ ਸ੍ਵਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰੋ ਭਵ
ਕਰਤਾ, ਕਰਮ ਤੇ ਸਾਧਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵਿਕਲਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾ।
ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਹਿ ਸੌषੁਪ੍ਤੀਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਸੁਸ੍ਥਿਰਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਤ੍ਤੈਕਾਤ੍ਮਵਪੁਰ੍ ਭਵ
ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਇਕਤਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾ।
ਨਾਨਾਨਾਨਾਦਸ਼ਾਮੁਕ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਤਯਾਸ਼ਯੇ । ਸਮਗ੍ਰਕਲਨਾਦੀਪਸ੍ ਸ੍ਵਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰੋ ਭਵ
ਅਨੇਕਤਾ ਤੇ ਏਕਤਾ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਗਿਣਤਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਬਣ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿ।
ਆਤ੍ਮਤਾਪਰਤੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿਭਾਗੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ । ਵਜ੍ਰਸ੍ਤਮ੍ਭਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਦੂਜਾ' ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਹੀਰੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਸਰਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਮਾਨਸਾਨ੍ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਆਸ਼ਾਰੂਪਾਨ੍ ਉਦਾਰਯਾ । ਧਿਯਾ ਧੈਰ੍ਯੈਕਧਾਰਿਣ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਸਾਂ ਵਾਲੇ ਬੰਧਨ ਉੱਚੀ ਤੇ ਡਿੱਠੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ।
ਸਮਾਸਾਦਯਤਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸਂਵੇਦਨਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਵਿषਂ ਹਾਲਾਹਲਮ੍ ਅਪਿ ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਮृਤਤਾਂ ਤਵ
ਜਦ ਤੂੰ ਅਸਲ ਸੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਦੋਦੇਤਿ ਮਹਾਮੋਹਸ੍ ਸਂਸृਤਿਭ੍ਰਮਕਾਰਣਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਲਾਯਾ ਨਿਰਂਸ਼ਾਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਸਂਵਿਤ੍ਤੇਸ਼੍ ਚ੍ਯੁਤਿਰ੍ ਯਦਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਖੰਡ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੂਝ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਭੁੱਲਾਵਾ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਮੋਹਸ੍ ਸਂਸृਤਿਭ੍ਰਮਕਾਰਣਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਲਾਯਾਂ ਨਿਰਂਸ਼ਾਯਾਂ ਸ੍ਵਸਂਵਿਤ੍ਤੌ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਯਦਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਭਟਕਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਮੋਹ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਅਨੁਯਾਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਣਸ੍ਯਾਸ਼ਾਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਪ੍ਰਸਰਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਸਂਵਿਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਇਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਸਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵਮ੍ ਆਲੋਕਯਤ ਆਨਨ੍ਦਮਯਸਂਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਰਸਾਯਨਮ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਵਾਦੁ ਰਾਮ ਪ੍ਰਤਿਵਿषਾਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੀਵਨ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਫਿੱਕਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।