ਉਪਲਭ੍ਯ ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਜਨਤਸ੍ ਤਤਃ । ਹਰਿਮ੍ ਆਰਾਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਨਰ੍ ਅਦ੍ਰਿਗੁਹਾਗਤਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਗਾਧੀ ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਜਗਾਮੈਨਮ੍ ਅਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨਾਥ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਕृਦਾਰਾਧਨੇਨੈਵ ਮਾਧਵੋ ਯਾਤਿ ਬਨ੍ਧੁਤਾਮ੍
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਧਵ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਗਾਧਿਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਯੂਰਮ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਭੂਯਸ੍ ਤਪਸੇਤਿ ਪ੍ਰਸਾਦਵਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਲਈ ਬੱਦਲ ਮਿਹਰਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਫਿਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ ਹੂਨਕੀਰਜਨਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਭਿਚਰਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਨ ਕਥਾਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਹੁਣਾਂ ਤੇ ਕੀਰਾਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਥੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਮਾਯਯਾ ਹੂਨਭੂਰ੍ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕਿਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਮੋਹਨਾਸ਼ਾਯ ਮਹਤਾਂ ਵਚੋ ਨੋ ਮੋਹਵृਦ੍ਧਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, 'ਤੂੰ ਹੁਣਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਹੈ'; ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਭਟਕਾਵਾ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ?
ਕਾਕਤਾਲੀਯਯੋਗੇਨ ਚੇਤਸਿ ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹੂਨਕੀਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਚਮੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਹੁਣਾਂ, ਕੀਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇਨਾਙ੍ਗ ਤਵ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਸੋ ਹਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਭਾਸਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਵਜੋਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ-ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਕੇਨਚਿਚ੍ ਛ੍ਵਪਚੇਨਾਨ੍ਤੇ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਚਿਤਂ ਗृਹਂ । ਤਤ੍ ਤਥਾ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮ੍ ਇष੍ਟਕਾਖਣ੍ਡਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕਿਸੇ ਚੁਕਰੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਇਕ ਘਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਈਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਭੈਕੈਵ ਬਹੂਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਜਾਯਤੇ । ਕਾਕਤਾਲੀਯਗਤਿਵਦ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਹਿ ਮਨੋਗਤਿਃ
ਕਈ ਵਾਰ ਇਕ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਮੀਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਦੀ ਚਾਲ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹਿ ਬਹਵਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮ੍ ਏਕਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਸ੍ਵਾਪਭ੍ਰਮਦਮੈਰੇਯਮਦਮਨ੍ਥਰਚਿਤ੍ਤਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕੋ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨੀਂਦ, ਭੁੱਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਏਕਸ੍ਯਾਮ੍ ਏਵ ਲੀਲਾਯਾਂ ਵਨਸ੍ਥਲ੍ਯਾਮ੍ ਇਵੈਣਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਕੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਹਿਰਣ ਖੇਡਦੇ ਹੋਣ।
ਬਹਵਸ੍ ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਜਨਾ ਯਤਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਫਲਪਾਕੇਨੇਵ ਦ੍ਰੁਮਾ ऋਤੌ
ਕਈ ਲੋਕ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਫਲ ਪਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਨਾਂ ਕਾਲੋ ਦਾਤੇਤਿ ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਵਿਪ੍ਰ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰੋ ऽਸੌ ਕਾਲੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਂ ਰੋਕ ਜਾਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਮੂਰ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਾਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਤਮ੍ ਅਜਂ ਵਿਦੁਃ । ਨ ਜਹਾਤਿ ਨ ਚਾਦਤ੍ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਏਵ ਸਃ
ਸਮਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜਨਮਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੌਕਿਕੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਕਾਲੋ ਵਰ੍षਕਲ੍ਪਯੁਗਾਤ੍ਮਕਃ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯਤੇ ਪਦਾਰ੍ਥੌਘੈਃ ਪਦਾਰ੍ਥੌਘਾਸ਼੍ ਚ ਤੇਨ ਤੇ
ਪਰ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਲਾਂ, ਕਲਪਾਂ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਹجوم ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਾਨਪ੍ਰਤਿਭਾਸੋਤ੍ਥਸਮ੍ਭ੍ਰਮਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ । ਤਥਾ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਹੂਨਕੀਰਜਨੋਚ੍ਚਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਧਿਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਚਾਰਯਨ੍ । ਸਾਧੋ ਗਤਮਨੋਮੋਹਮ੍ ਇਹੈਵਾਸ੍ਸ੍ਵ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਕਨ੍ਦਰੇ ਗਾਧਿਰ੍ ਆਧਿਪੀਵਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਗਾਧੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਉੱਚੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯੇष੍ਵ੍ ਅਦ੍ਰੌ ਮਾਸੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਗਤੇषੁ ਸਃ । ਪੁਨਰ੍ ਆਰਾਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਕਰਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚੈਕਦਾ ਨਾਥਮ੍ ਆਗਤਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਮ੍ । ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਨਸਾ ਸੋਤ੍ਕੇਨੋਵਾਚ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਂਸ੍ਮਰਂਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਤਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਇਮਾਂ ਸਂਸਾਰਮਾਯਾਂ ਚ ਪਰਿਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਚੇਤਸਾ
ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਅਜੀਬ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਯਥਾਵਸ੍ਤੁ ਮਹਾਮੋਹਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਵਿਮਲੇ ਮਾਂ ਨਿਯੋਜਯ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਲਗਾ ਦਿਓ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਜਗਦ੍ ਇਦਂ ਮਾਯਾਮਹਾਸ਼ਮ੍ਬਰਡਮ੍ਬਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਲਨਾਸ੍ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਜੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਟਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਅਜੀਬ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹੂਨਕੀਰਪੁਰੇ ਮੋਹਾਦ੍ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਸਮ੍ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਹਿ ਜਨੈਰ੍ ਭ੍ਰਮਃ
ਹੂਨ ਤੇ ਕੀਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਐਸਾ ਭੁਲੇਖਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹੂਨਾਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਕੀਰਾਸ਼੍ ਚ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਥਾ ਭ੍ਰਮਮ੍ । ਮੁਧੈਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸਤ੍ਯਾਭਂ ਸਮਕਾਲਾਦਿਸਮ੍ਭਵਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੂਨ ਤੇ ਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਬੇਬੁਨਿਆਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਵਾਪਰਨ ਕਰਕੇ ਸੱਚਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਤੁ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਭੂਤਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤ । ਯੇਨੈਤਿ ਤਨੁਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षਲਤੇਵ ਤੇ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਮਾਰਗ ਦੇ ਲਤਾ ਦੀ ਨਰਮ ਟਹਿਣੀ ਵਾਂਗ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯੋ ऽਸੌ ਕਟਞ੍ਜਕੋ ਨਾਮ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਹੂਨਮਣ੍ਡਲੇ । ਤੇਨੈਵ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇਨ ਸ ਤਥੈਵਾਭਵਤ੍ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਕਟੰਜਕਾ ਨਾਂ ਦਾ, ਜੋ ਹੂਨ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਵਿਕਲਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤਃ । ਬਭੂਵ ਕੀਰਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਨਲਂ ਤਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੀਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਵਤਃ ਕੇਵਲਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਜਲਾਨ੍ਤਰ੍ਵਰ੍ਤਿਨਸ੍ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਾ ਤਥਾਭੂਤਾ ਕਟਞ੍ਜਾਚਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਕਟੰਜਕ ਦੀ ਚਲਣ-ਚਲਤ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਦृष੍ਟਾਨੁਭੂਤਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਰਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਦृष੍ਟਂ ਤੁ ਚੇਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦृष੍ਟਵਤ੍
ਕਈ ਵਾਰ ਮਨ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਖੀਆਂ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਖੀਆਂ ਹੋਣ।