ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਮੋਹਜਾਲਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਜਾਨਾਸਿ ਯਚ੍ ਚਾਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਵੈषਿ ਚ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੋਹ ਦਾ ਜਾਲ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਝੂਠ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਵਾਸਨਾਵਲਿਤਂ ਚੇਤਃ ਕਿਂ ਨਾਮ ਨ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਾਧਿਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਵਰ੍षਸਾਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜਦ ਮਨ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਕੰਮ ਸਾਲਾਂ ਲੱਗਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.
ਨਾਤਿਥਿਰ੍ ਨ ਚ ਹੂਨਾਸ੍ ਤੇ ਨ ਕੀਰਾਸ੍ ਤੇ ਨ ਤਤ੍ ਪੁਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਵ੍ਯਾਮੋਹਾਦ੍ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਨਾ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਸੀ, ਨਾ ਉਹ ਹੂਣ ਲੋਕ ਸਨ, ਨਾ ਉਹ ਕੀਰ ਸਨ, ਨਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ; ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ.
ਗਚ੍ਛਤਾ ਭਵਤਾ ਹੂਨਦੇਸ਼ਂ ਪਾਨ੍ਥੇਨ ਕਨ੍ਦਰੇ । ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰਙ੍ਗੇਣੇਵ ਕਾਨਨੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਹੂਣ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰਣ ਵਾਂਗ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਸੀ.
ਤਥੈਵ ਸ਼੍ਰਮਮੂਢਤ੍ਵਾਦ੍ ਇਦਂ ਤਦ੍ ਧੂਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਇਦਂ ਤਚ੍ ਛ੍ਵਪਚਾਗਾਰਮ੍ ਇਤਿ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਸਤ੍ਯਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਹੂਣਾਂ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਹੈ, ਇਹ ਚਮਾਰਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਐਸਾ ਦਿੱਸਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ.
ਤਥੈਵ ਕੀਰਨਗਰਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਤਤ੍ ਤਥਾ । ਤਥੈਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਾਪਿ ਮਾਯਾਰ੍ਥੀ ਹਿ ਭਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੀਰਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਸਮਗ੍ਰਾਸੁ ਵਿਹਰਨ੍ਨ੍ ਅਸਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਕ ਇਵ ਵਿਭ੍ਰਮਂ ਮਨਸਾ ਮੁਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਵੇਖਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ।
ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਿਜਮ੍ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ ਤਿष੍ਠੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ । ਨ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਵਿਨਾ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ। ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਇਤਿ ਨਿਗਦਿਤਵਾਨ੍ ਸ ਪਦ੍ਮਨਾਭੋ ਵਨਗਤਤਾਪਸਵृਨ੍ਦਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ । ਵਿਬੁਧਮੁਨਿਗਣੈਃ ਪਵਿਤ੍ਰਹਸ੍ਤੈਰ੍ ਵृਤ ਉਦਧਿਂ ਨਿਜਮ੍ ਆਸ੍ਪਦਂ ਜਗਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਲ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਅਥ ਗਾਧਿਰ੍ ਗਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਪੁਨਰ੍ ਹੂਨਾਦਿਕਾਞ੍ ਜਨਾਨ੍ । ਸ੍ਵਸਮ੍ਮੋਹਵਿਚਾਰਾਰ੍ਥਂ ਬਭ੍ਰਾਮਾਭ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਗਾਧੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਹੂਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਪਲਭ੍ਯ ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਜਨਤਸ੍ ਤਤਃ । ਹਰਿਮ੍ ਆਰਾਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਨਰ੍ ਅਦ੍ਰਿਗੁਹਾਗਤਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਗਾਧੀ ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਜਗਾਮੈਨਮ੍ ਅਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨਾਥ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਕृਦਾਰਾਧਨੇਨੈਵ ਮਾਧਵੋ ਯਾਤਿ ਬਨ੍ਧੁਤਾਮ੍
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਧਵ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਗਾਧਿਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਯੂਰਮ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਭੂਯਸ੍ ਤਪਸੇਤਿ ਪ੍ਰਸਾਦਵਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਲਈ ਬੱਦਲ ਮਿਹਰਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਫਿਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ ਹੂਨਕੀਰਜਨਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਭਿਚਰਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਨ ਕਥਾਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਹੁਣਾਂ ਤੇ ਕੀਰਾਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਥੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਮਾਯਯਾ ਹੂਨਭੂਰ੍ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕਿਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਮੋਹਨਾਸ਼ਾਯ ਮਹਤਾਂ ਵਚੋ ਨੋ ਮੋਹਵृਦ੍ਧਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, 'ਤੂੰ ਹੁਣਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਹੈ'; ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਭਟਕਾਵਾ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ?
ਕਾਕਤਾਲੀਯਯੋਗੇਨ ਚੇਤਸਿ ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹੂਨਕੀਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਚਮੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਹੁਣਾਂ, ਕੀਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇਨਾਙ੍ਗ ਤਵ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਸੋ ਹਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਭਾਸਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਵਜੋਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ-ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਕੇਨਚਿਚ੍ ਛ੍ਵਪਚੇਨਾਨ੍ਤੇ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਚਿਤਂ ਗृਹਂ । ਤਤ੍ ਤਥਾ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮ੍ ਇष੍ਟਕਾਖਣ੍ਡਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕਿਸੇ ਚੁਕਰੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਇਕ ਘਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਈਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਭੈਕੈਵ ਬਹੂਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਜਾਯਤੇ । ਕਾਕਤਾਲੀਯਗਤਿਵਦ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਹਿ ਮਨੋਗਤਿਃ
ਕਈ ਵਾਰ ਇਕ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਮੀਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਦੀ ਚਾਲ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹਿ ਬਹਵਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮ੍ ਏਕਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਸ੍ਵਾਪਭ੍ਰਮਦਮੈਰੇਯਮਦਮਨ੍ਥਰਚਿਤ੍ਤਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕੋ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨੀਂਦ, ਭੁੱਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਏਕਸ੍ਯਾਮ੍ ਏਵ ਲੀਲਾਯਾਂ ਵਨਸ੍ਥਲ੍ਯਾਮ੍ ਇਵੈਣਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਕੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਹਿਰਣ ਖੇਡਦੇ ਹੋਣ।
ਬਹਵਸ੍ ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਜਨਾ ਯਤਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਫਲਪਾਕੇਨੇਵ ਦ੍ਰੁਮਾ ऋਤੌ
ਕਈ ਲੋਕ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਫਲ ਪਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਨਾਂ ਕਾਲੋ ਦਾਤੇਤਿ ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਵਿਪ੍ਰ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰੋ ऽਸੌ ਕਾਲੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਂ ਰੋਕ ਜਾਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਮੂਰ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਾਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਤਮ੍ ਅਜਂ ਵਿਦੁਃ । ਨ ਜਹਾਤਿ ਨ ਚਾਦਤ੍ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਏਵ ਸਃ
ਸਮਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜਨਮਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੌਕਿਕੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਕਾਲੋ ਵਰ੍षਕਲ੍ਪਯੁਗਾਤ੍ਮਕਃ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯਤੇ ਪਦਾਰ੍ਥੌਘੈਃ ਪਦਾਰ੍ਥੌਘਾਸ਼੍ ਚ ਤੇਨ ਤੇ
ਪਰ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਲਾਂ, ਕਲਪਾਂ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਹجوم ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਾਨਪ੍ਰਤਿਭਾਸੋਤ੍ਥਸਮ੍ਭ੍ਰਮਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ । ਤਥਾ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਹੂਨਕੀਰਜਨੋਚ੍ਚਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਧਿਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਚਾਰਯਨ੍ । ਸਾਧੋ ਗਤਮਨੋਮੋਹਮ੍ ਇਹੈਵਾਸ੍ਸ੍ਵ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਕਨ੍ਦਰੇ ਗਾਧਿਰ੍ ਆਧਿਪੀਵਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਗਾਧੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਉੱਚੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯੇष੍ਵ੍ ਅਦ੍ਰੌ ਮਾਸੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਗਤੇषੁ ਸਃ । ਪੁਨਰ੍ ਆਰਾਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਕਰਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚੈਕਦਾ ਨਾਥਮ੍ ਆਗਤਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਮ੍ । ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਨਸਾ ਸੋਤ੍ਕੇਨੋਵਾਚ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।