ਰੂਪਾਲੋਕਮਨਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ ਸਤ੍ਤਾਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਾਨ੍ । ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੋ ਘਟਮ੍ ਇਵ ਚੇਤੋ ਹਨ੍ਤਿ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਰੂਪ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਮਨ ਦੀ ਚਾਹ, ਅਸਤਿਤਵ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਬਾਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪੁਰੁषੈਸ੍ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਏਵਾਨੁਭੂਯਤੇ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਭ੍ਰਮਵਦ੍ ਆਵੇਗਰਾਗਰੋਗਾਦਿਦृष੍ਟਿषੁ
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਤਾਵਲੇਪਣ, ਲਗਨ, ਬਿਮਾਰੀ ਆਦਿ ਵਿਚ— ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਤਵਾਸਨੇ । ਪਾਦਪੇ ਫਲਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮੂਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵਨਾਵ੍ ਇਵ
ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸੇ ਹੋਏ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਜੜਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਵਨੇਰ੍ ਵਿਟਪਿਨੋ ਭੂਯਃ ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨੋ ਯਥਾ । ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਸ੍ਯ ਜੀਵਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਜਨ੍ਮਾਦਿ ਨੋ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਮੁੜ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਜੀਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਸਨਾ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤਂ ਜਗਜ੍ਜਾਲਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸ਼੍ਵਪਚਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਟਿਤਂ ਯਦਿ ਤਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ऽਤ੍ਰ ਕਿਮ੍
ਜਿਸ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਅਨੰਤ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮਨ ਸ਼ਵਪਚ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਿਖਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਅਵਬੁਦ੍ਧਾ ਸ਼੍ਵਪਚਤਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਵਸ਼ਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ । ਯਥੈਵਾਨਲ੍ਪਸਂਰਮ੍ਭਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਪਿ ਵਿਕਾਰਦਾ
ਤੂੰ ਸ਼ਵਪਚ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਤੀਭਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸਮਝੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਲਝਣ ਵੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਬਦਲਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਤਿਥਿਰ੍ ਆਯਾਤੋ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਸੁਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਥਾਂ ਕਥਿਤਵਾਂਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ, ਖਾਧਾ, ਸੁੱਤਾ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਭਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥੈਵੋਤ੍ਥਾਯ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਹੂਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਇਮੇ ਹੂਨਾ ਇਮੇ ਗ੍ਰਾਮਾ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਠ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਹੁਣਾਂ ਹਨ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਾਲੀ ਧਾਰਨਾ ਸੀ।
ਤਥੈਵੇਦਂ ਕਟਞ੍ਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਲੁਠਿਤਂ ਗृਹਮ੍ । ਜਨੈਰ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਕਟਞ੍ਜਸ਼੍ ਚ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਟੰਜਾ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਘਰ ਢਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ 'ਇਹ ਕਟੰਜਾ ਹੈ'—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਤੇਰੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਕੀਰਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕਥਿਤਂ ਚ ਮੇ । ਕੀਰੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਪਚਰਾਜਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੀਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀਰਾਂ ਨੇ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਵੇਖਾਈ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਭੁਲਾਵਾ ਹੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਮੋਹਜਾਲਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਜਾਨਾਸਿ ਯਚ੍ ਚਾਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਵੈषਿ ਚ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੋਹ ਦਾ ਜਾਲ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਝੂਠ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਵਾਸਨਾਵਲਿਤਂ ਚੇਤਃ ਕਿਂ ਨਾਮ ਨ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਾਧਿਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਵਰ੍षਸਾਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜਦ ਮਨ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਕੰਮ ਸਾਲਾਂ ਲੱਗਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.
ਨਾਤਿਥਿਰ੍ ਨ ਚ ਹੂਨਾਸ੍ ਤੇ ਨ ਕੀਰਾਸ੍ ਤੇ ਨ ਤਤ੍ ਪੁਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਵ੍ਯਾਮੋਹਾਦ੍ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਨਾ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਸੀ, ਨਾ ਉਹ ਹੂਣ ਲੋਕ ਸਨ, ਨਾ ਉਹ ਕੀਰ ਸਨ, ਨਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ; ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ.
ਗਚ੍ਛਤਾ ਭਵਤਾ ਹੂਨਦੇਸ਼ਂ ਪਾਨ੍ਥੇਨ ਕਨ੍ਦਰੇ । ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰਙ੍ਗੇਣੇਵ ਕਾਨਨੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਹੂਣ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰਣ ਵਾਂਗ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਸੀ.
ਤਥੈਵ ਸ਼੍ਰਮਮੂਢਤ੍ਵਾਦ੍ ਇਦਂ ਤਦ੍ ਧੂਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਇਦਂ ਤਚ੍ ਛ੍ਵਪਚਾਗਾਰਮ੍ ਇਤਿ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਸਤ੍ਯਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਹੂਣਾਂ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਹੈ, ਇਹ ਚਮਾਰਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਐਸਾ ਦਿੱਸਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ.
ਤਥੈਵ ਕੀਰਨਗਰਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਤਤ੍ ਤਥਾ । ਤਥੈਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਾਪਿ ਮਾਯਾਰ੍ਥੀ ਹਿ ਭਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੀਰਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਸਮਗ੍ਰਾਸੁ ਵਿਹਰਨ੍ਨ੍ ਅਸਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਕ ਇਵ ਵਿਭ੍ਰਮਂ ਮਨਸਾ ਮੁਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਵੇਖਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ।
ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਿਜਮ੍ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ ਤਿष੍ਠੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ । ਨ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਵਿਨਾ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ। ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਇਤਿ ਨਿਗਦਿਤਵਾਨ੍ ਸ ਪਦ੍ਮਨਾਭੋ ਵਨਗਤਤਾਪਸਵृਨ੍ਦਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ । ਵਿਬੁਧਮੁਨਿਗਣੈਃ ਪਵਿਤ੍ਰਹਸ੍ਤੈਰ੍ ਵृਤ ਉਦਧਿਂ ਨਿਜਮ੍ ਆਸ੍ਪਦਂ ਜਗਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਲ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਅਥ ਗਾਧਿਰ੍ ਗਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਪੁਨਰ੍ ਹੂਨਾਦਿਕਾਞ੍ ਜਨਾਨ੍ । ਸ੍ਵਸਮ੍ਮੋਹਵਿਚਾਰਾਰ੍ਥਂ ਬਭ੍ਰਾਮਾਭ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਗਾਧੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਹੂਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਪਲਭ੍ਯ ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਜਨਤਸ੍ ਤਤਃ । ਹਰਿਮ੍ ਆਰਾਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਨਰ੍ ਅਦ੍ਰਿਗੁਹਾਗਤਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਗਾਧੀ ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਜਗਾਮੈਨਮ੍ ਅਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨਾਥ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਕृਦਾਰਾਧਨੇਨੈਵ ਮਾਧਵੋ ਯਾਤਿ ਬਨ੍ਧੁਤਾਮ੍
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਧਵ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਗਾਧਿਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਯੂਰਮ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਭੂਯਸ੍ ਤਪਸੇਤਿ ਪ੍ਰਸਾਦਵਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਲਈ ਬੱਦਲ ਮਿਹਰਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਫਿਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ ਹੂਨਕੀਰਜਨਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਭਿਚਰਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਨ ਕਥਾਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਹੁਣਾਂ ਤੇ ਕੀਰਾਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਥੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਮਾਯਯਾ ਹੂਨਭੂਰ੍ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕਿਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਮੋਹਨਾਸ਼ਾਯ ਮਹਤਾਂ ਵਚੋ ਨੋ ਮੋਹਵृਦ੍ਧਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, 'ਤੂੰ ਹੁਣਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਹੈ'; ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਭਟਕਾਵਾ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ?
ਕਾਕਤਾਲੀਯਯੋਗੇਨ ਚੇਤਸਿ ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹੂਨਕੀਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਚਮੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਹੁਣਾਂ, ਕੀਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇਨਾਙ੍ਗ ਤਵ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਸੋ ਹਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਭਾਸਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਵਜੋਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ-ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਕੇਨਚਿਚ੍ ਛ੍ਵਪਚੇਨਾਨ੍ਤੇ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਚਿਤਂ ਗृਹਂ । ਤਤ੍ ਤਥਾ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮ੍ ਇष੍ਟਕਾਖਣ੍ਡਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕਿਸੇ ਚੁਕਰੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਇਕ ਘਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਈਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਭੈਕੈਵ ਬਹੂਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਜਾਯਤੇ । ਕਾਕਤਾਲੀਯਗਤਿਵਦ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਹਿ ਮਨੋਗਤਿਃ
ਕਈ ਵਾਰ ਇਕ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਮੀਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਦੀ ਚਾਲ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹਿ ਬਹਵਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮ੍ ਏਕਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਸ੍ਵਾਪਭ੍ਰਮਦਮੈਰੇਯਮਦਮਨ੍ਥਰਚਿਤ੍ਤਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕੋ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨੀਂਦ, ਭੁੱਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।