ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਹਰਿਂ ਗਾਧਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਅਰ੍ਚਾਕੁਸੁਮਪੂਰੇਣ ਪਾਦਯੋਃ ਪਰ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਧੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘਂ ਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ । ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਆਹ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਮ੍ਭੋਦਮ੍ ਇਵ ਚਾਤਕਃ
ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਬਦਲ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ ਯੈषਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਤਿਤਮੋਮਯੀ । ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਤਾਂ ਮੇ ਪ੍ਰਕਟਤਾਂ ਨਯ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦਿਖਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਵੇਰੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਂ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਨੋ ਵਾਸਨਾਮਲਮਾਲਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਤ੍ ਸ ਕਥਂ ਦੇਵ ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਮਲ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਭਟਕਾਵਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ?
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਉਪਲਬ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਲਾਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਮਾਮਲਪਦਾਸ੍ਪਦ
ਜਲ ਵਿਚ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਭਟਕਾਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਬਣ ਗਈ?
ਦੈਰ੍ਘ੍ਯਾਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਚ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਭਵਾਭਵੌ । ਕਥਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਮਦੀਯਸ਼੍ਵਪਚਭ੍ਰਮੇ
ਕਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਜਾਂ ਛੋਟਾਈ, ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਚਮਾਰ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸਾਬਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਗਾਧੇ ਸ੍ਵਾਧਿਵਿਧੂਤਸ੍ਯ ਰੂਪਮ੍ ਅਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਆਤ੍ਮਜਮ੍ । ਚੇਤਸੋ ऽਦृष੍ਟਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਉਰੁਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਬਹਿਰ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਖਾਦ੍ਰਿਦ੍ਯੂਰ੍ਵੀਦਿਗਾਦਿਕਮ੍ । ਏਤਤ੍ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤ ਏਵਾਸ੍ਤਿ ਪਤ੍ਤ੍ਰਪੁਞ੍ਜ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰੇ
ਬਾਹਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਵਿੱਚ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਦਿ ਸ੍ਫਾਰਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਯਥੈਵ ਬਹਿਰ੍ ਅਙ੍ਕੁਰਾਤ੍ । ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਕਟਤਾਂ ਯਾਤਿ ਤਥਾ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿ ਚੇਤਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਫਲ ਆਦਿ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਹਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਂ ਨ ਬਹਿਸ੍ਸ੍ਥਂ ਕਦਾਚਨ । ਅਙ੍ਕੁਰਸ੍ਥਂ ਫਲਂ ਵਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਫਲਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਸੱਚਮੁਚ, ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਵਿਚ ਫਲ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।
ਰੂਪਾਲੋਕਮਨਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ ਸਤ੍ਤਾਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਾਨ੍ । ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੋ ਘਟਮ੍ ਇਵ ਚੇਤੋ ਹਨ੍ਤਿ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਰੂਪ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਮਨ ਦੀ ਚਾਹ, ਅਸਤਿਤਵ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਬਾਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪੁਰੁषੈਸ੍ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਏਵਾਨੁਭੂਯਤੇ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਭ੍ਰਮਵਦ੍ ਆਵੇਗਰਾਗਰੋਗਾਦਿਦृष੍ਟਿषੁ
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਤਾਵਲੇਪਣ, ਲਗਨ, ਬਿਮਾਰੀ ਆਦਿ ਵਿਚ— ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਤਵਾਸਨੇ । ਪਾਦਪੇ ਫਲਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮੂਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵਨਾਵ੍ ਇਵ
ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸੇ ਹੋਏ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਜੜਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਵਨੇਰ੍ ਵਿਟਪਿਨੋ ਭੂਯਃ ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨੋ ਯਥਾ । ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਸ੍ਯ ਜੀਵਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਜਨ੍ਮਾਦਿ ਨੋ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਮੁੜ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਜੀਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਸਨਾ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤਂ ਜਗਜ੍ਜਾਲਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸ਼੍ਵਪਚਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਟਿਤਂ ਯਦਿ ਤਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ऽਤ੍ਰ ਕਿਮ੍
ਜਿਸ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਅਨੰਤ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮਨ ਸ਼ਵਪਚ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਿਖਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਅਵਬੁਦ੍ਧਾ ਸ਼੍ਵਪਚਤਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਵਸ਼ਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ । ਯਥੈਵਾਨਲ੍ਪਸਂਰਮ੍ਭਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਪਿ ਵਿਕਾਰਦਾ
ਤੂੰ ਸ਼ਵਪਚ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਤੀਭਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸਮਝੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਲਝਣ ਵੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਬਦਲਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਤਿਥਿਰ੍ ਆਯਾਤੋ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਸੁਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਥਾਂ ਕਥਿਤਵਾਂਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ, ਖਾਧਾ, ਸੁੱਤਾ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਭਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥੈਵੋਤ੍ਥਾਯ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਹੂਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਇਮੇ ਹੂਨਾ ਇਮੇ ਗ੍ਰਾਮਾ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਠ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਹੁਣਾਂ ਹਨ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਾਲੀ ਧਾਰਨਾ ਸੀ।
ਤਥੈਵੇਦਂ ਕਟਞ੍ਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਲੁਠਿਤਂ ਗृਹਮ੍ । ਜਨੈਰ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਕਟਞ੍ਜਸ਼੍ ਚ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਟੰਜਾ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਘਰ ਢਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ 'ਇਹ ਕਟੰਜਾ ਹੈ'—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਤੇਰੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਕੀਰਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕਥਿਤਂ ਚ ਮੇ । ਕੀਰੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਪਚਰਾਜਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੀਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀਰਾਂ ਨੇ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਵੇਖਾਈ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਭੁਲਾਵਾ ਹੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਮੋਹਜਾਲਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਜਾਨਾਸਿ ਯਚ੍ ਚਾਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਵੈषਿ ਚ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੋਹ ਦਾ ਜਾਲ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਝੂਠ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਵਾਸਨਾਵਲਿਤਂ ਚੇਤਃ ਕਿਂ ਨਾਮ ਨ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਾਧਿਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਵਰ੍षਸਾਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜਦ ਮਨ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਕੰਮ ਸਾਲਾਂ ਲੱਗਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.
ਨਾਤਿਥਿਰ੍ ਨ ਚ ਹੂਨਾਸ੍ ਤੇ ਨ ਕੀਰਾਸ੍ ਤੇ ਨ ਤਤ੍ ਪੁਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਵ੍ਯਾਮੋਹਾਦ੍ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਨਾ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਸੀ, ਨਾ ਉਹ ਹੂਣ ਲੋਕ ਸਨ, ਨਾ ਉਹ ਕੀਰ ਸਨ, ਨਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ; ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ.
ਗਚ੍ਛਤਾ ਭਵਤਾ ਹੂਨਦੇਸ਼ਂ ਪਾਨ੍ਥੇਨ ਕਨ੍ਦਰੇ । ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰਙ੍ਗੇਣੇਵ ਕਾਨਨੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਹੂਣ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰਣ ਵਾਂਗ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਸੀ.
ਤਥੈਵ ਸ਼੍ਰਮਮੂਢਤ੍ਵਾਦ੍ ਇਦਂ ਤਦ੍ ਧੂਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਇਦਂ ਤਚ੍ ਛ੍ਵਪਚਾਗਾਰਮ੍ ਇਤਿ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਸਤ੍ਯਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਹੂਣਾਂ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਹੈ, ਇਹ ਚਮਾਰਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਐਸਾ ਦਿੱਸਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ.
ਤਥੈਵ ਕੀਰਨਗਰਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਤਤ੍ ਤਥਾ । ਤਥੈਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਾਪਿ ਮਾਯਾਰ੍ਥੀ ਹਿ ਭਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੀਰਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਸਮਗ੍ਰਾਸੁ ਵਿਹਰਨ੍ਨ੍ ਅਸਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਕ ਇਵ ਵਿਭ੍ਰਮਂ ਮਨਸਾ ਮੁਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਵੇਖਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ।
ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਿਜਮ੍ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ ਤਿष੍ਠੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ । ਨ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਵਿਨਾ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ। ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਇਤਿ ਨਿਗਦਿਤਵਾਨ੍ ਸ ਪਦ੍ਮਨਾਭੋ ਵਨਗਤਤਾਪਸਵृਨ੍ਦਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ । ਵਿਬੁਧਮੁਨਿਗਣੈਃ ਪਵਿਤ੍ਰਹਸ੍ਤੈਰ੍ ਵृਤ ਉਦਧਿਂ ਨਿਜਮ੍ ਆਸ੍ਪਦਂ ਜਗਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਲ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਅਥ ਗਾਧਿਰ੍ ਗਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਪੁਨਰ੍ ਹੂਨਾਦਿਕਾਞ੍ ਜਨਾਨ੍ । ਸ੍ਵਸਮ੍ਮੋਹਵਿਚਾਰਾਰ੍ਥਂ ਬਭ੍ਰਾਮਾਭ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਗਾਧੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਹੂਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।