ਅਤ੍ਰੋਡ੍ਡਯਨਲੋਲਾਨਾਂ ਕਾਕਭਾਸਪਤਤ੍ਰਿਣਾਮ੍ । ਧृਤਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਯਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰਥਿਤਂ ਵਂਸ਼ਪਞ੍ਜਰਮ੍
ਇੱਥੇ, ਉੱਡਦੇ ਕਾਂ, ਬਗਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਜਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਬਾਂਸ ਦੀ ਟੋکری ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਏਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾਸ੍ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਗਾਧਿਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਪਚਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਕਮ੍ਪਿਤਸ਼ਿਰਾ ਧਾਤੁਸ਼੍ ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਰਾਮृਸ਼ਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਧੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕੁੱਤਾ-ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ; ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਚਚਾਲ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਕਾਲੇਨ ਕਾਰ੍ਯਵਿਤ੍ । ਹੂਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ, ਚੁੱਕੜਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਨਦੀਸ਼ੈਲਮਣ੍ਡਲਾਰਣ੍ਯਸਨ੍ਤਤਿਮ੍ । ਆਸਸਾਦ ਤੁषਾਰਾਦ੍ਰਿਲਗ੍ਨਂ ਕੀਰਜਨਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਕੀਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹੀਪਾਲਨਗਰਂ ਨਗਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਣਖਿਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮ੍ ਇਵ ਨਾਰਦਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ ਥੱਕਿਆ ਮਨ, ਉਹ ਨਾਰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥਾਤ੍ਮਨਾਨੁਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਯ੍ ਆਸੇਵਿਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਨਗਰੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਜਨਮ੍ ਆਦृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆ, ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਜਾਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਾਧੋ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਹ ਸ਼੍ਵਪਚਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ ਤਨ੍ ਮੇ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚਮੜ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਯਾਦ ਹੈ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ।
ਅਭੂਦ੍ ਇਹਾष੍ਟੌ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਭੂਮਿਪੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਰਾਜਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਨਵਮਙ੍ਗਲਹਸ੍ਤਿਨਾ
ਇਥੇ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਵਮੰਗਲ ਨਾਮ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਅਨ੍ਤੇ ਸ ਸਮ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਤਾਪਸ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸੀ।
ਯਂ ਯਂ ਪृਚ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਗਾਧਿਰ੍ ਜਨਂ ਜਾਤਕੁਤੂਹਲਃ । ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਾਦ੍ ਏਵਂ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਗਾਧੀ ਜਿਸ-ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਉਸ-ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨृਪਂ ਸਬਲਵਾਹਨਮ੍ । ਦੇਵਂ ਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਨ੍ਦਿਰਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਬਹਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਕਰਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਗਿਤਾਕਾਸ਼ਂ ਬਲਰੇਣੁਪਯੋਧਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀਂ ਰਾਜਤਾਮ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਮ੍ ਉਵਾਚਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਮਾਸ੍ ਤਾਃ ਕੀਰਕਾਮਿਨ੍ਯਃ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭੋਪਮਤ੍ਵਚਃ । ਕਨਕਦ੍ਰਵਵਰ੍ਣਿਨ੍ਯੋ ਲੋਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੀਆਂ ਨਾਚਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ।
ਚਾਮਰੌਘਾ ਇਮੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਰਸਮ੍ਪਿਣ੍ਡਪਾਣ੍ਡੁਰਾਃ । ਸ੍ਥਿਰਨਿਰ੍ਝਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਃ ਕਾਸ਼ਪੁष੍ਪਚਯਾ ਇਵ
ਇਹ ਚਮਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕੇ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੇ, ਕਾਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ।
ਕਾਨ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਅਵਧੂਯਨ੍ਤੇ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਰਾਸ਼ਯਃ । ਇਮਾਸ੍ ਤਾ ਨਵਵਲ੍ਲੀਭਿਃ ਕੁਸੁਮਾਨਾਮ੍ ਇਵਰ੍ਦ੍ਧਯਃ
ਇਹ ਚਮਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਹਿਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਮਾਸ੍ ਤਾ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਘਟਾ ਘਟਿਤਮਨ੍ਦਿਰਾਃ । ਸਕਲ੍ਪਪਾਦਪਾ ਮੇਰੋਰ੍ ਇਵ ਸ਼੍ਰ੍ਙ੍ਗਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਇਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਏਤੇ ਤੇ ਯਮਸ਼ਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਬੇਰਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਃ । ਸਾਮਨ੍ਤਾ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੀਭृਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਮ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ।
ਇਮਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਿਮਤਦਾਸ੍ ਤਤਾਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਕੁਞ੍ਜਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੋ ਗृਹਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਇਹ ਘਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਇਦਂ ਤਤ੍ ਕੀਰਜਨਤਾਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਭੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮੇ । ਆਤ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਾਚਾਰ ਇਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਇਹ ਉਹੀ ਤੋਤਾ-ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਭੋਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਪ੍ਨ ਇਵੇਦਂ ਮੇ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ऽਪਿ ਪੁਰਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਕृਤੋਤ੍ਥਾਨਾ ਮਾਯੇਯਂ ਪ੍ਰਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸੱਚੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਨੁ ਖਲੁ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਮਨੋਮੋਹੇਨ ਜृਮ੍ਭਤਾ । ਵੈਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਉਪਨੀਤੋ ऽਹਂ ਜਾਲੇਨੇਵ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਕਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਭ੍ਰਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾ ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਮ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਂ ਮੇ ਮਨੋ ਵਾਸਨਯਾ ਹਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਭ੍ਰਮਜਾਲਾਨਿ ਵਿਤਨੋਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ ਇਵ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਭਟਕਣ ਦੇ ਜਾਲ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ।
ਏषਾ ਹਿ ਮਾਯਾ ਮਹਤੀ ਤੇਨ ਮੇ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇਤ੍ਯ੍ ਅਧੁਨਾ ਸਾਧੁ ਮਯਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਮੈਨੂੰ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਦਿਖਾਈ ਸੀ; ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਤਥਾ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰੇ । ਯਥਾਤਿਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਾਨੇ ਮਰ੍ਮ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਜਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਨਗਰਾਦ੍ ਗਾਧਿਸ੍ ਤਪ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਹ । ਕਨ੍ਦਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਿਂਹਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਾਧੀ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਠਹਿਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਸ਼ੇਰ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਯਸ਼੍ਚੁਲਕਭੋਜਨਃ । ਤਪਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ ਤੁष੍ਟਯੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੇ ਅੱਧਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਲਈ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਯੋਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਉਪਾਯਯੌ । ਪ੍ਰਸਾਦਮ੍ ਉਤ੍ਪਲਸ਼੍ਯਾਮਸ਼੍ ਸ਼ਰਦੀਵ ਮਹਾਹ੍ਰਦਃ
ਫਿਰ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਨੀਲਾ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂ-ਸਰੋਵਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਆਜਗਾਮ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਦਰਂ ਦ੍ਵਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਪਯੋਧਰਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਚ੍ਛਚ੍ਛਵਿਰ੍ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯ੍ ਅਥਾਵਸਤ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਗਾਧੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਾਯਾ ਮਮ ਗਰੀਯਸੀ । ਦृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਗਜ੍ਜਾਲਚੇष੍ਟਿਤਂ ਵੇष੍ਟਿਤਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਗਾਧੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਰਗੀ ਚਲਾਕੀਆਂ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਾਭਿਮਤ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤ । ਤਪੋ ਗਿਰਿਤਟੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਸਿ
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?