ਤਤ੍ਰਾਵਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਸਦਨਾਨਿ ਚ । ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੋਭਵਿਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਜਗਨ੍ਤੀਵਾਮ੍ਬੁਜੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਓਹ ਥਾਂ ਤੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਉੱਗਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੈਵੇਦਮ੍ ਅਰਣ੍ਯੇ ਲੁਠਿਤਾਲਯੇ । ਸ਼ੁष੍ਕਾਸ੍ਥਿਮਾਲਾਵਲਿਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਕ ਇਵ ਭ੍ਰਮਨ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਸ ਉਜੜੇ ਘਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਵਾਂਗ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਮਾਸ੍ ਤਾ ਮृਤਮਾਤਙ੍ਗਦਨ੍ਤਮਾਲਾ ਵृਤੌ ਕृਤਾਃ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਾ ਇਵ
ਇਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਜ ਵੀ ਇਥੇ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਤਦ੍ ਵਾਨਰੀਮਾਂਸਂ ਪਕ੍ਵਂ ਵਂਸ਼ਾਙ੍ਕੁਰੈਸ੍ ਸਹ । ਭੁਕ੍ਤਂ ਸੁਰਾਸਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤੈਸ੍ ਸਹ ਸ਼੍ਵਪਚਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਇਥੇ, ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਂਦਰ ਦਾ ਮਾਸ ਬਾਂਸ ਦੇ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਬੇਖੁਦ ਹੋਏ ਚੁੱਟੜਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਚੁਟੜ ਜਾਤ ਦੇ ਸਨ।
ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸ਼੍ਵਪਚੀਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਮ੍ ਇਹ ਕੇਸਰਿਚਰ੍ਮਣਿ । ਸੁਪ੍ਤਮ੍ ਆਪੀਯ ਮੈਰੇਯਂ ਤਿਕ੍ਤਂ ਗਜਮਦੈਰ੍ ਨਵੈਃ
ਇਥੇ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀ ਚੁਟੜ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੰਬ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਕਸਤੂਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਕੌੜਾ ਮਦ ਪੀ ਕੇ, ਸੁੱਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕੌਲੇਯਕਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨ੍ਯਃ ਪਿਣ੍ਯਾਕਪਰਿਵਰ੍ਧਿਤਾਃ । ਇਹ ਬਦ੍ਧਾ ਵਰਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ ਮृਤੇਭਰਦਕਾष੍ਠਕੇ
ਇੱਥੇ ਚੁਹੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਰੁੱਖੀ ਸੁੱਕੀ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਪਾਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਇਹ ਵਾਰਣਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਿਠਿਰਤ੍ਰਯਮ੍ । ਪਿਨਦ੍ਧਂ ਮਾਹਿषੇਣੋਗ੍ਰਚਰ੍ਮਣਾਮ੍ਬੁਦਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਇੱਥੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਤਿੰਨ ਆਸਣ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਭੈਸ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਮੜ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਥਲੀष੍ਵ੍ ਏਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਹ ਸ਼੍ਵਪਚਬਾਲਕੈਃ । ਚਿਰਂ ਵਿਲੁਲਿਤਂ ਚੂਤਪਤ੍ਤ੍ਰਪੁਞ੍ਜੇ ਪਿਕੈਰ੍ ਇਵ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ, ਚੁਹੜਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੰਬ ਦੇ ਪੱਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਕਿਲਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਰੂਢਤਦ੍ਬਾਲਨਿਸ਼੍ਸ਼੍ਵਾਸਰਣਦ੍ਵਂਸ਼ਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਮਤ੍ । ਗੀਤਂ ਪੀਤਂ ਸ਼ੁਨੀਰਕ੍ਤਸਾਧਿਤਾਸਵਤੋषਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਨਾਲ, ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਰੱਜਾਇਆ।
ਅਤ੍ਰ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬੇਨ ਜਨ੍ਯਤ੍ਰੇषੁ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਾ । ਨृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਉਨ੍ਨਾਦਂ ਕਲ੍ਲੋਲੈਰ੍ ਜਲਧਾਵ੍ ਇਵ
ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਘਰਵਾਲੇ ਨੇ ਨੱਚ-ਗਾਉਣ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰੋਡ੍ਡਯਨਲੋਲਾਨਾਂ ਕਾਕਭਾਸਪਤਤ੍ਰਿਣਾਮ੍ । ਧृਤਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਯਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰਥਿਤਂ ਵਂਸ਼ਪਞ੍ਜਰਮ੍
ਇੱਥੇ, ਉੱਡਦੇ ਕਾਂ, ਬਗਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਜਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਬਾਂਸ ਦੀ ਟੋکری ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਏਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾਸ੍ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਗਾਧਿਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀਸ਼੍ ਸ਼੍ਵਪਚਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਕਮ੍ਪਿਤਸ਼ਿਰਾ ਧਾਤੁਸ਼੍ ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਰਾਮृਸ਼ਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਧੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕੁੱਤਾ-ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ; ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਚਚਾਲ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਕਾਲੇਨ ਕਾਰ੍ਯਵਿਤ੍ । ਹੂਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ, ਚੁੱਕੜਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਨਦੀਸ਼ੈਲਮਣ੍ਡਲਾਰਣ੍ਯਸਨ੍ਤਤਿਮ੍ । ਆਸਸਾਦ ਤੁषਾਰਾਦ੍ਰਿਲਗ੍ਨਂ ਕੀਰਜਨਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਕੀਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹੀਪਾਲਨਗਰਂ ਨਗਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਣਖਿਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮ੍ ਇਵ ਨਾਰਦਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ ਥੱਕਿਆ ਮਨ, ਉਹ ਨਾਰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥਾਤ੍ਮਨਾਨੁਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਯ੍ ਆਸੇਵਿਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਨਗਰੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਜਨਮ੍ ਆਦृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆ, ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਜਾਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਾਧੋ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਹ ਸ਼੍ਵਪਚਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ ਤਨ੍ ਮੇ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚਮੜ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਯਾਦ ਹੈ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ।
ਅਭੂਦ੍ ਇਹਾष੍ਟੌ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਭੂਮਿਪੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਰਾਜਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਨਵਮਙ੍ਗਲਹਸ੍ਤਿਨਾ
ਇਥੇ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਵਮੰਗਲ ਨਾਮ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਅਨ੍ਤੇ ਸ ਸਮ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਤਾਪਸ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸੀ।
ਯਂ ਯਂ ਪृਚ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਗਾਧਿਰ੍ ਜਨਂ ਜਾਤਕੁਤੂਹਲਃ । ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਾਦ੍ ਏਵਂ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਗਾਧੀ ਜਿਸ-ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਉਸ-ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨृਪਂ ਸਬਲਵਾਹਨਮ੍ । ਦੇਵਂ ਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਨ੍ਦਿਰਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਬਹਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਕਰਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਗਿਤਾਕਾਸ਼ਂ ਬਲਰੇਣੁਪਯੋਧਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀਂ ਰਾਜਤਾਮ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਮ੍ ਉਵਾਚਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਮਾਸ੍ ਤਾਃ ਕੀਰਕਾਮਿਨ੍ਯਃ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭੋਪਮਤ੍ਵਚਃ । ਕਨਕਦ੍ਰਵਵਰ੍ਣਿਨ੍ਯੋ ਲੋਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੀਆਂ ਨਾਚਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ।
ਚਾਮਰੌਘਾ ਇਮੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਰਸਮ੍ਪਿਣ੍ਡਪਾਣ੍ਡੁਰਾਃ । ਸ੍ਥਿਰਨਿਰ੍ਝਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਃ ਕਾਸ਼ਪੁष੍ਪਚਯਾ ਇਵ
ਇਹ ਚਮਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕੇ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੇ, ਕਾਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ।
ਕਾਨ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਅਵਧੂਯਨ੍ਤੇ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਰਾਸ਼ਯਃ । ਇਮਾਸ੍ ਤਾ ਨਵਵਲ੍ਲੀਭਿਃ ਕੁਸੁਮਾਨਾਮ੍ ਇਵਰ੍ਦ੍ਧਯਃ
ਇਹ ਚਮਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਹਿਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਮਾਸ੍ ਤਾ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਘਟਾ ਘਟਿਤਮਨ੍ਦਿਰਾਃ । ਸਕਲ੍ਪਪਾਦਪਾ ਮੇਰੋਰ੍ ਇਵ ਸ਼੍ਰ੍ਙ੍ਗਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਇਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਏਤੇ ਤੇ ਯਮਸ਼ਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਬੇਰਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਃ । ਸਾਮਨ੍ਤਾ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੀਭृਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਮ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ।
ਇਮਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਿਮਤਦਾਸ੍ ਤਤਾਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਕੁਞ੍ਜਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੋ ਗृਹਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਇਹ ਘਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਇਦਂ ਤਤ੍ ਕੀਰਜਨਤਾਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਭੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮੇ । ਆਤ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਾਚਾਰ ਇਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਇਹ ਉਹੀ ਤੋਤਾ-ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਭੋਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਪ੍ਨ ਇਵੇਦਂ ਮੇ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ऽਪਿ ਪੁਰਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਕृਤੋਤ੍ਥਾਨਾ ਮਾਯੇਯਂ ਪ੍ਰਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸੱਚੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।