ਭੁਕ੍ਤਂ ਪੀਤਂ ਪੁਰਾ ਤੇਨ ਯੇषੁ ਕਰ੍ਪਰਕੇषੁ ਚ । ਤੈਰ੍ ਅਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮਲਿਨੈਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ ਇਵਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਓਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਮਾਨੋ ਹੁਣ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਮੈਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹਨ।
ਤਾਭਿਰ੍ ਏਵਾਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ੍ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਾਭਿਰ੍ ऋਤਾਵ੍ ऋਤੌ । ਤृष੍ਣਾਭਿਰ੍ ਇਵ ਦੀਰ੍ਘਾਭਿਃ ਪਰਿਤਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਸੁੱਕੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋੜ ਕੇ, ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲੰਮੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਿਰਮ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਤਦ੍ ਆਤ੍ਮਗृਹਂ ਸ੍ਮਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਸ਼ੁष੍ਕਸ਼ਵਤਾਂ ਯਾਤਂ ਦੇਹਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਮੁਰਝਾਏ ਸਰੀਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਥ ਵਿਸ੍ਮਯਵਾਨ੍ ਏष ਗ੍ਰਾਮਕਂ ਸਮੁਪਾਯਯੌ । ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਨਗਰਮ੍ ਆਰ੍ਯਦੇਸ਼ਮ੍ ਇਵਾਧ੍ਵਗਃ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਯਾਤਰੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪृਚ੍ਛਜ੍ ਜਨਂ ਸਾਧੋ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਮਰਤਿ ਭੋ ਭਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਗ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਵਪਚਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਲੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਯਾਦ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਿੱਥੇ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ?'
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਧੀਮਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਰਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਕਰਸ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯੇਤਿ ਸੁਜਨਾਚ੍ ਛ੍ਰੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੜੀ ਸਾਫ਼ਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੋਣ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਸ਼੍ਵਪਚਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਵਾਸਿਨਂ ਵृਦ੍ਧਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਮ੍ । ਸ੍ਮਰਸ੍ਯ੍ ਏਕਂ ਕਿਲ ਤਮੋਦੁਃਖਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਦੇਹਕਮ੍
ਇੱਥੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਇਕ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਚੰਡਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ? ਉਹ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਭੋਸ੍ ਸਾਧੋ ਤਨ੍ ਮੇ ਕਥਯ ਤਂ ਜਨਮ੍ । ਪਾਨ੍ਥਸਂਸ਼ਯਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਮਹਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਬੰਦਾ ਦੱਸ। ਯਾਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਭੂਯ ਇਤਿ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਃ ਪृष੍ਟਾ ਗਾਧਿਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾ । ਅਨਲ੍ਪਸ੍ਮਯਸਂਰਮ੍ਭਾ ਆਰ੍ਤੇਨੇਵ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਾਃ
ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਕਥਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਤ੍ ਤਥਾ ਨ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ । ਕਟਞ੍ਜਨਾਮਾ ਸ਼੍ਵਪਚ ਇਹਾਭੂਦ੍ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਕਟੰਜਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸੁਹृਦ੍ਭृਤ੍ਯਬਨ੍ਧੁਸ੍ਵਜਨਪੇਟਕਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਤਿਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪਤ੍ਤ੍ਰਵृਨ੍ਦਂ ਤਰੋਰ੍ ਇਵ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੰਨੀ ਵੱਧ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਆਚ੍ਛਿਨਤ੍ । ਅਦ੍ਰੇਃ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਮਹਾਵਨਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਃ
ਜਦ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਹਵਾ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਯਯੌ ਕੀਰਪੁਰਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਾਵ੍ ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਯਃ
ਉਹ ਓਥੋਂ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਰਾਪੁਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਅੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ।
ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਥ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਜਨੈਰ੍ ਦੂਰੇ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਃ । ਯਥਾ ਰਾਸ਼ਿਰ੍ ਅਮੇਧ੍ਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿषਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਥੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸਤੋਂ ਕੱਟ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਮਲ ਦਾ ਢੇਰ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਰੁੱਖ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਜਨੇ ऽਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਯੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਆਰ੍ਯਤਾਮ੍ ਆਰ੍ਯਸਂਸਰ੍ਗਾਦ੍ ਆਰ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਵਪਚਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਕਿਂ ਤੇ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਸੌ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ऽਥ ਵਾ
ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਅਛੂਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਕਥਯਤੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਨ੍ ਗਾਧਿਃ ਪृਚ੍ਛਨ੍ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਮਾਸਮ੍ ਏਕਮ੍ ਉਵਾਸ ਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗਾਧੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਿਹਾ।
ਯਥਾ ਤੇਨਾਨੁਭੂਤਂ ਤਚ੍ ਛ੍ਵਪਚਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਤੈਃ । ਗ੍ਰਾਮੀਣੈਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਏਵਾਵਿਖਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਚੁੱਡੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭੋਗੀ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵ੍ਯਾਹਤਂ ਸਕਲਹੂਨਮੁਖਾਦ੍ ਅਥੈਤਦ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਯਥਾਨੁਭੂਤਮ੍ । ਗਾਧਿਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਮਲਵਦ੍ ਧृਦਯੇ ਵਿਰੂਢਂ ਗੂਢਾਕृਤਿਃ ਪਰਮਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਜਗਾਮ
ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੋਂ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਭੋਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਮੋਹਰ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਕੇ ਵੱਡਾ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਲੁਠਿਤਂ ਸ਼੍ਵਪਚਾਗਾਰਂ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਸ੍ਮਯਵਾਨ੍ ਯਯੌ । ਗਾਧਿਰ੍ ਮਨੋ ਹਿ ਨਾਯਾਤਿ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਧੀ ਮੁੜ ਚੁੱਡੇ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਅਜੀਬ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਰਾਵਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਸਦਨਾਨਿ ਚ । ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੋਭਵਿਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਜਗਨ੍ਤੀਵਾਮ੍ਬੁਜੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਓਹ ਥਾਂ ਤੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਉੱਗਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੈਵੇਦਮ੍ ਅਰਣ੍ਯੇ ਲੁਠਿਤਾਲਯੇ । ਸ਼ੁष੍ਕਾਸ੍ਥਿਮਾਲਾਵਲਿਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਕ ਇਵ ਭ੍ਰਮਨ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਸ ਉਜੜੇ ਘਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਵਾਂਗ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਮਾਸ੍ ਤਾ ਮृਤਮਾਤਙ੍ਗਦਨ੍ਤਮਾਲਾ ਵृਤੌ ਕृਤਾਃ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਾ ਇਵ
ਇਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਜ ਵੀ ਇਥੇ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਤਦ੍ ਵਾਨਰੀਮਾਂਸਂ ਪਕ੍ਵਂ ਵਂਸ਼ਾਙ੍ਕੁਰੈਸ੍ ਸਹ । ਭੁਕ੍ਤਂ ਸੁਰਾਸਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤੈਸ੍ ਸਹ ਸ਼੍ਵਪਚਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਇਥੇ, ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਂਦਰ ਦਾ ਮਾਸ ਬਾਂਸ ਦੇ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਬੇਖੁਦ ਹੋਏ ਚੁੱਟੜਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਚੁਟੜ ਜਾਤ ਦੇ ਸਨ।
ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸ਼੍ਵਪਚੀਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਮ੍ ਇਹ ਕੇਸਰਿਚਰ੍ਮਣਿ । ਸੁਪ੍ਤਮ੍ ਆਪੀਯ ਮੈਰੇਯਂ ਤਿਕ੍ਤਂ ਗਜਮਦੈਰ੍ ਨਵੈਃ
ਇਥੇ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀ ਚੁਟੜ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੰਬ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਕਸਤੂਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਕੌੜਾ ਮਦ ਪੀ ਕੇ, ਸੁੱਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕੌਲੇਯਕਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨ੍ਯਃ ਪਿਣ੍ਯਾਕਪਰਿਵਰ੍ਧਿਤਾਃ । ਇਹ ਬਦ੍ਧਾ ਵਰਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ ਮृਤੇਭਰਦਕਾष੍ਠਕੇ
ਇੱਥੇ ਚੁਹੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਰੁੱਖੀ ਸੁੱਕੀ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਪਾਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਇਹ ਵਾਰਣਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਿਠਿਰਤ੍ਰਯਮ੍ । ਪਿਨਦ੍ਧਂ ਮਾਹਿषੇਣੋਗ੍ਰਚਰ੍ਮਣਾਮ੍ਬੁਦਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਇੱਥੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਤਿੰਨ ਆਸਣ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਭੈਸ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਮੜ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਥਲੀष੍ਵ੍ ਏਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਹ ਸ਼੍ਵਪਚਬਾਲਕੈਃ । ਚਿਰਂ ਵਿਲੁਲਿਤਂ ਚੂਤਪਤ੍ਤ੍ਰਪੁਞ੍ਜੇ ਪਿਕੈਰ੍ ਇਵ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ, ਚੁਹੜਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੰਬ ਦੇ ਪੱਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਕਿਲਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਰੂਢਤਦ੍ਬਾਲਨਿਸ਼੍ਸ਼੍ਵਾਸਰਣਦ੍ਵਂਸ਼ਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਮਤ੍ । ਗੀਤਂ ਪੀਤਂ ਸ਼ੁਨੀਰਕ੍ਤਸਾਧਿਤਾਸਵਤੋषਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਨਾਲ, ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਰੱਜਾਇਆ।
ਅਤ੍ਰ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬੇਨ ਜਨ੍ਯਤ੍ਰੇषੁ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਾ । ਨृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਉਨ੍ਨਾਦਂ ਕਲ੍ਲੋਲੈਰ੍ ਜਲਧਾਵ੍ ਇਵ
ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਘਰਵਾਲੇ ਨੇ ਨੱਚ-ਗਾਉਣ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।