ਪ੍ਰਲਪਤ੍ਯ੍ ਏਕ ਏਵਾਸਾਵ੍ ਅਟਵ੍ਯਾਂ ਦੁਃਖਕਰ੍षਿਤਃ । ਵਿਯੂਥ ਇਵ ਸਾਰਙ੍ਗੋ ਵਿਗਤਾਸ੍ਥੋ ऽਸ੍ਰੁਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਰੋਂਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਟੋਲੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜਿਆ ਹਿਰਣ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਧੀਃ । ਜਹੌ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਂ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਪਦ੍ਮਂ ਸਰ ਇਵਾਣ੍ਡਜਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜਹਾਰ ਬਹੂਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਅਨਾਸ੍ਥਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣ ਇਵਾਨ੍ਯੇਨ ਵਾਤਨੁਨ੍ਨ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਾਪ ਕੀਰਾਣਾਂ ਮਣ੍ਡਲੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਖੇ ऽਨੂਰੁਰ੍ ਵਿਹਰਞ੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਸਦ੍ਵਿਮਾਨਮ੍ ਇਵਾਮਰਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੋਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਮਰ ਜੀਵ ਖਾਲੀ ਇੰਦਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਨृਤ੍ਯਦ੍ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਕਚ੍ਛਨ੍ਨਮਾਰ੍ਗਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਙ੍ਗਨਾਮ੍ । ਆਗੁਲ੍ਫਂ ਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮਾਂ ਨਨ੍ਦਨਾਨ੍ਤਰਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਲੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਖੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਨਗਰੀ ਨੰਦਨਵਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸਾਮਨ੍ਤੈਰ੍ ਲਲਨਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਾਗਰੈਸ਼੍ ਚ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗੋਪਮਂ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਸਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਐਸੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਹੀ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਲੋਕ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਵਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਸਤਾ ਸੁਰਗ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਕृਤਾਗਾਰਂ ਤਤ੍ਰ ਮਙ੍ਗਲਹਸ੍ਤਿਨਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਮਲਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਸਞ੍ਚਾਰਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਉਹਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਹਿਲ ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ, ਕਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮृਤੇ ਰਾਜਨਿ ਰਾਜਾਰ੍ਥਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ । ਰਤ੍ਨਜ੍ਞਮ੍ ਇਵ ਰਤ੍ਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਭਟਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮ੍ ਅਸੌ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਨਾਗਂ ਕੌਤੁਕੋਦਾਰਯਾ ਦृਸ਼ਾ । ਚਿਰਮ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਪਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤਾਚਲੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਵਪਚ ਨੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੱਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ।
ਆਲੋਕਯਨ੍ਤਮ੍ ਆਦਾਯ ਤਂ ਕਰੇਣ ਸ ਵਾਰਣਃ । ਸ੍ਵਕਟੇ ऽਯੋਜਯਨ੍ ਮੇਰੁਸ੍ ਤਟੇ ऽਰ੍ਕਮ੍ ਇਵ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਟਗਤੇ ਨੇਦੁਰ੍ ਜਯਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ऽਭਿਤਃ । ਕਲ੍ਪਾਮ੍ਬੁਦ ਇਵਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਧਿਰੂਢੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਜੈਕਾਰ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਚੇ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਗੂੰਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰਿਤਾਸ਼ੋ ਬਭੌ ਰਾਜਾ ਜਯਤੀਤਿ ਜਨਸ੍ਵਨਃ । ਉਦ੍ਯਾਨੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਿਹਗਾਨਾਮ੍ ਇਵਾਰਵਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ 'ਜੈ ਹੋ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਉਦਭੂਦ੍ ਵਨ੍ਦਿਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਘਨਕੋਲਾਹਲਸ੍ ਤਤਃ । ਵੇਲਾਵਿਲੁਲਿਤਾਮ੍ਬੂਨਾਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਧੀਨਾਮ੍ ਇਵ ਧ੍ਵਨਿਃ
ਫਿਰ ਵੰਦੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਤਤ੍ਰਾਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਮਣ੍ਡਨਾਰ੍ਥਂ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਗਤਮ੍ ਉਦ੍ਰਤ੍ਨਾ ਲਹਰ੍ਯ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੁੱਧ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾਨਿਨ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਗੁਣਪ੍ਰੋਤੈਰ੍ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਪੂਰਯਨ੍ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਭਾਪ੍ਰਭਾਵਾਢ੍ਯੈਰ੍ ਵੇਲਾ ਇਵ ਤਟਾਚਲਮ੍
ਮਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਥੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵਾਹਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਕੰਢਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਤੁषਾਰਸ਼ਿਸ਼ਿਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤਂ ਹਾਰੈਰ੍ ਅਭੂषਯਨ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਨਵਨਦੀਪੂਰੈਰ੍ ਵਰ੍षਾਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਇਵੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਿਮ ਦੇ ਠੰਢੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਇਆ, ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਵੀਂਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਸੌਗਨ੍ਧ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਆਵਲਯਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵਨਂ ਮਧੁਸ਼੍ਰਿਯ ਇਵ ਤਂ ਲੋਲਕਰਪਲ੍ਲਵਾਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਹੱਥ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ-ਭਰੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਰਸਾਮੋਦੈਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਵਿਲੇਪਨੈਃ । ਅਲੇਪਯਨ੍ ਪ੍ਰਭਾਜਾਲੈਸ੍ ਤਟ੍ਯੋ ऽਭ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਧਾਤੁਜੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ, ਸੁਆਦਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਪਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਕਾਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਕਾਞ੍ਚਨਕਾਨ੍ਤੋ ऽਸਾਵ੍ ਆਦਦੇ ਛਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਤਾਰੇਨ੍ਦੁਨਦੀਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਮੇਰੁਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਛਤਰੀ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦਰਿਆ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂषਿਤਸ੍ ਸਵਿਲਾਸਾਭਿਰ੍ ਬਾਲਵਲ੍ਲੀਭਿਰ੍ ਆਵृਤਃ । ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਪਾਂਸ਼ੁਕਾਕੀਰ੍ਣਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਬਭੌ
ਉਹ ਖੇਡਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਮ੍ ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਿਵਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਫੁਲ੍ਲਂ ਮਾਰ੍ਗਦ੍ਰੁਮਮ੍ ਇਵਾਧ੍ਵਗਾਃ
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਸੇਵਕ ਮੰਡਲਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੀਆਂ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾ ਏਨਮ੍ ਆਸਨੇ ਸੈਂਹੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਭਿषਿषਿਚੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗਜੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਐਰਾਵਣ ਇਵਾਮਰਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਅਸਥੀ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਤੇਲ ਛਿੜਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕੀਰਪੁਰਾਨ੍ਤਰੇ । ਅਰਣ੍ਯੇ ਹਰਿਣਂ ਪੁष੍ਟਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਣਮ੍ ਇਵ ਵਾਯਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਕ਼ੀਰਾਪੁਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਹਿਰਣ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਕੀਰੀਕਰਤਲਾਮ੍ਭੋਜਪ੍ਰਮृष੍ਟਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਃ । ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਕੁਙ੍ਕੁਮਾਲੇਪੈਸ੍ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮ੍ਬੁਧਰਸ਼ੋਭਨਃ
ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਕੌਂਸਲ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਤੇ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਸਾਰਾ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੀਰਨਗਰੇ ਨਾਗਰੀਜਨਵਾਨ੍ ਅਸੌ । ਸਿਂਹੀਗਣਯੁਤਸ੍ ਸਿਂਹੋ ਯਥਾ ਕੁਸੁਮਿਤੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਕ਼ੀਰਾਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਸ਼ੇਰ।
ਹਰਿਹਤਮਦਨਾਗੋਤ੍ਤਾਰਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਪ੍ਰਵਿਚਰਿਤਸ਼ਰੀਰਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਨ੍ਤਾਵਿषਾਦਃ । ਅਰਮਤ ਸ ਮਹਦ੍ਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਭੋਗੈਸ੍ ਸਰਸ੍ਯਾਂ ਰਵਿਕਰਮਦਤਪ੍ਤੋ ਵਾਰਿਪੂਰੈਰ੍ ਇਵੇਭਃ
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਹ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਕੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਥੀ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿਵਿਸृਤਨृਪੌਜਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਦਿਕ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਜ੍ਞਃ ਕਤਿਪਯਦਿਵਸੇਹਾਸਿਦ੍ਧਦੇਸ਼ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਃ । ਪ੍ਰਕृਤਿਭਿਰ੍ ਅਲਮ੍ ਊਢਾਸ਼ੇषਰਾਜਤ੍ਵਭਾਰਸ੍ ਸ ਗਵਲ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜੀ ਹਕੂਮਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਲਈ, ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਬਜ਼ਾ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਵਾਂਗ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਭਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਥੇ ਉਹ ਗਵਲਾ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
ਵਿਲਾਸਿਨੀਭਿਰ੍ ਵਲਿਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮਣ੍ਡਲਪੂਜਿਤਃ । ਵਨ੍ਦਿਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਸਾਮਨ੍ਤੈਸ਼੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰਚਾਮਰਮਾਲਿਤਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਛਤਰੀ, ਚਮਰੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸਿਦ੍ਧਾਨੁਸ਼ਾਸਨਃ ਕਾਨ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਤਰਾਜ੍ਯਗੁਣਕ੍ਰਮਃ । ਵੀਤਸ਼ੋਕਭਯਾਯਾਸਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਹਾਪਦਃ
ਉਹ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਰਾਜ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਮ, ਡਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ ਤੇ ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਮृਤਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਭੂਦ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਤਵਮਙ੍ਗਲੈਃ । ਆਨਨ੍ਦਾਪੂਰ੍ਣਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੀਵ ਇਵਾਸਵੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਚਮਕ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇੰਨਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਬੇਹਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।