ਬਾਨ੍ਧਵਾਕ੍ਰਨ੍ਦਸਂਰਮ੍ਭਕੋਲਾਹਲਗਤਾ ਗਿਰਃ । ਸ੍ਨੇਹਭਾਵਵਿਚਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੋਹ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਤਤ੍ਕਾਲਕਲ੍ਲੋਲਪ੍ਰਲਾਪਾਕੁਲਚੇष੍ਟਿਤੈਃ । ਸੋਰਸ੍ਤਾਡਨਮ੍ ਉਚ੍ਛੂਨਨੇਤ੍ਰਵਾਰਿਭਿਰ੍ ਆਪ੍ਲੁਤੈਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਲਝਣ ਭਰੀਆਂ ਹਿਲਚਲਾਂ ਤੇ ਬੇਸੁਧ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸੁੱਜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਸ੍ਵਜਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੈਸ੍ ਤਾਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਘਰ੍ਘਰੈਃ । ਨਿष੍ਕਾਲਿਤਮ੍ ਅਮਙ੍ਗਲ੍ਯਮ੍ ਅਪੁਨਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਤੈਃ
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਰੋਣੀਆਂ ਤੇ ਘੱਟੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਨੀਤਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਮ੍ ਆਸ਼੍ਯਾਨਵਸਾਪਙ੍ਕਕਲਙ੍ਕਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁष੍ਕਾਸ਼ੁष੍ਕਜਰਤ੍ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਕਙ੍ਕਾਲਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਸੀ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੁੱਕੀਆਂ, ਸੜੀਆਂ ਤੇ ਗਿੱਲੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਗृਧ੍ਰਾਭ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁ ਚਿਤਾਜ੍ਵਲਨਨਿਸ੍ਤਮਃ । ਸ਼ਿਵਾਸ਼ਤਮੁਖਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲਪਲ੍ਲਵਿਤਾਵਨਿ
ਉੱਥੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਚਿਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਹਦ੍ਰਕ੍ਤਸਰਿਤ੍ਸ੍ਨਾਤਮਦ੍ਗੁਕਙ੍ਕੋਗ੍ਰਵਾਯਸਮ੍ । ਰਕ੍ਤਾਰ੍ਦ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਸਰਜਾਲਬਦ੍ਧਜਰਤ੍ਖਗਮ੍
ਉਹ ਉਮਰਦਰਾ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਨਸਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ, ਗਿੱਧਾਂ, ਕਾਂਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨੋਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਜ੍ਵਲਨੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ ਛਵਮ੍ । ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ੍ ਸਲਿਲਾਪੂਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਇਵ ਵਾਡਵੇ
ਉਥੇ, ਉਸ ਸੜਦੀ ਚਿਤਾ ਵਿਚ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤਿਸ਼੍ ਚਟਚਟਾਸ੍ਫੋਟੈਸ਼੍ ਸ਼ਵਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਦਦਾਹ ਤਮ੍ । ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਵਦ੍ ਉਚ੍ਛੂਨਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲਜਟਾਵਤੀ
ਚਿਤਾ ਨੇ ਚਟਚਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਅਤ੍ਯੁਲ੍ਲਸਚ੍ਚਟਚਟਾਰਵਮੁਕ੍ਤਗਨ੍ਧਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਮ੍ਬੁਵਾਹਪਟਲੋ ऽਸ੍ਥਿਚਯਂ ਹੁਤਾਸ਼ਃ । ਦਨ੍ਤੀ ਵਿਰਨ੍ਧ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਵੇਣੁਵਨਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਉਦ੍ਵਾਨ੍ਤਮੇਦੁਰਰਸਂ ਦਲਯਾਂ ਚਕਾਰ
ਉੱਚੀ ਧੂੰਆਂ ਕਰਦੀ ਅੱਗ, ਸੁਗੰਧ ਛੱਡਦੀ ਹੋਈ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮੱਦੀ ਤੇ ਰਸ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਅਸੌ ਗਾਧਿਸ੍ ਸ੍ਵਾਧਿਪੀਵਰਯਾ ਧਿਯਾ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲਸ੍ਥ ਏਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਫਿਰ ਗਾਧੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਨ ਵਾਲੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਲਾ ਸੀ।
ਹੂਨਮਣ੍ਡਲਪਰ੍ਯਨ੍ਤਗ੍ਰਾਮੋਪਾਨ੍ਤਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਸ਼੍ਵਪਚਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਗਰ੍ਭੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਚਿਤਾ ਦੇ ਗੇੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਚੁੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭਵਾਸਭਯਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪੀਡਿਤਂ ਪੇਲਵਾਙ੍ਗਕਮ੍ । ਸ਼੍ਵਪਚੀਹृਦਯੇ ਸੁਪ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵਵਿष੍ਠਾਯਾਮ੍ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਚੁੱਡੀਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਮਲ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਨੈਃ ਪਕ੍ਵਤਯਾ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸੂਤਂ ਮੇਚਕਚ੍ਛਵਿਮ੍ । ਸ਼੍ਵਪਚ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਵृषੇਵਾਬ੍ਦਂ ਸ਼੍ਯਾਵਮ੍ ਆਵਲਿਤਂ ਮਲੈਃ
ਫੇਰ ਸਮਾਂ ਪੱਕਣ ਤੇ, ਉਹ ਚੁੱਡੀਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਤੋਂ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਪੀਲਿਆ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਕਾਲਾ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਵਪਚਾਗਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਸ਼੍ਵਪਚਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਪੀਡਮ੍ ਇਵ ਯਾਮੁਨਮ੍
ਉਹ ਚੁੱਡੀਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ, ਕਦੇ ਇੱਧਰ ਕਦੇ ਉੱਧਰ ਭੱਜਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਦਸ਼ਾਂ ਯਾਤਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਮ੍ । ਪੀਵਰਾਂਸਮ੍ ਉਦਾਰਾਙ੍ਗਂ ਪਯੋਦਮ੍ ਇਵ ਮੇਦੁਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਫਿਰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਘਣਾ ਬੱਦਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾਰਮੇਯਪਰੀਵਾਰਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤਂ ਵਨਾਦ੍ ਵਨਮ੍ । ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਮृਗਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਪੌਲਿਨ੍ਦੀਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਮਾਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਮਾਲਂ ਲਤਯੇਵਾਥ ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸ਼੍ਵਪਚਕਾਨ੍ਤਯਾ । ਸ੍ਤਨਸ੍ਤਬਕਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਾ ਨਵਪਲ੍ਲਵਹਸ੍ਤਯਾ
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਤਮਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਹੜੀ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਨਵੇਂ ਕੋਪਲੇ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਯਾ ਕਲਿਕਾਜਾਲਦਸ਼ਨਾਮਲਮਾਲਯਾ । ਨਵਵਲ੍ਲਭਯਾ ਭੂਰਿਵਿਲਾਸਵਲਿਤਾਙ੍ਗਯਾ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਲਸਨ੍ਤਂ ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਤਯਾ ਸਹ ਨਵੇष੍ਟਯਾ । ਸ਼੍ਯਾਮਲਂ ਸ਼੍ਯਾਮਯਾ ਭृਙ੍ਗਂ ਭृਙ੍ਗ੍ਯੇਵ ਕੁਸੁਮਰ੍ਦ੍ਧਿषੁ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਲਾ ਉਹ ਕਾਲੀ ਨਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਭੰਵਰਾ ਭੰਵਰੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਨਵਪਰ੍ਣਲਤਾਪਤ੍ਤ੍ਰਵਸਨਂ ਵ੍ਯਸਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕਾਨ੍ਤਾਰਮ੍ ਆਕਾਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਭਟਮ੍
ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਫ਼ਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਆਏ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸੁਪ੍ਤਂ ਗਿਰਿਦਰੀषੁ ਚ । ਨਿਲੀਨਂ ਪਤ੍ਤ੍ਰਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਗੁਲ੍ਮਕੇषੁ ਕृਤਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਝੋਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਙ੍ਕਿਰਾਤਾਵਤਂਸਾਢ੍ਯਂ ਯੂਥਿਕਾਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਕੇਤਕੋਤ੍ਤਂਸਸੁਭਗਂ ਸਹਕਾਰਸ੍ਰਗਾਕੁਲਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਿੰਕਿਰਾਟ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਯੂਥਿਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਹਕਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਲੁਲਿਤਂ ਪੁष੍ਪਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਬ੍ਧਿਤਟੇषੁ ਚ । ਤਜ੍ਜ੍ਞਂ ਕਾਨਨਕੋਸ਼ੇषੁ ਬਹੁਜ੍ਞਂ ਮृਗਮਾਰਣੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲੋੜੀਂਦਾ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਭੇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸੂਤ ਸੋ ऽਥ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਨਿਜਕੁਲਾਙ੍ਕੁਰਾਨ੍ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿषਮੋਦਰ੍ਕਾਨ੍ ਖਦਿਰਃ ਕਣ੍ਟਕਾਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਸਲ ਵਧਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਖਦੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੰਟੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੋਏ।
ਕਲਤ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਯੌਵਨਮ੍ । ਸ਼ਨੈਰ੍ ਜਰ੍ਜਰਤਾਂ ਯਾਤਂ ਵृष੍ਟਿਹੀਨਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਘਰਵਾਲੀ ਵਾਲਾ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ-ਜਿਉਂਦੇ, ਜਵਾਨੀ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਾਪੇ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ ਖੇਤ।
ਤਤੋ ਹੂਨਹਤਗ੍ਰਾਮਂ ਜਨ੍ਮਦੇਸ਼ਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯ ਤਮ੍ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਮਠਿਕਾਂ ਪਰ੍ਣੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੂਰੇ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਪਿੰਡ, ਜੋ ਲੁੱਟਮਾਰ ਕਰਕੇ ਉਜੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਦੂਰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ।
ਜਰਾਜਰਢਤਾਂ ਯਾਤਂ ਸ੍ਵਦੇਹਸਮਪੁਤ੍ਰਕਮ੍ । ਜੀਰ੍ਣਪ੍ਰਾਯਰਸਸ਼੍ਵਭ੍ਰਤਮਾਲਤਰੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਧਾਪੇ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਖੋਹ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਮਾਲਾ ਰੁੱਖ।
ਪ੍ਰੌਢਂ ਸ਼੍ਵਪਚਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਬਹੁਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਕਰਞ੍ਜਕੁਞ੍ਜਵਨਵਤ੍ ਪਰਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਉਪਾਗਤਂ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਚੁੜੇ ਦੀ ਘਰਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਰੰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਅਸੌ ਗਾਧਿਰ੍ ਯਾਵਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਕਲਤ੍ਰਿਣਃ । ਜਰਢਸ਼੍ਵਪਚੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਭ੍ਰਮਕਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ ਗਾਧੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਚੁੜਾ ਆਪਣੀ ਜੀਵਣੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵੀ ਭਟਕਦਾ ਤੇ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ ਕਲਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਨੀਤਮ੍ ਆਦृਤਮਨ੍ਯੁਨਾ । ਆਸਾਰਪਵਨੇਨਾਸ਼ੁ ਵਨਪਰ੍ਣਗਣੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਜੀਵਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਬੇਕਾਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।