ਦਲਯਿष੍ਯਤਿ ਬਾष੍ਪਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਨਾਸੁਰੀਕਰ੍ਣਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ । ਵਨਰਾਜੀਮ੍ ਇਵੌਘੋਤ੍ਥਾ ਸਰਿਤ੍ ਤਾਰਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵਹਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਦਾਨਵਾਮਰਸਙ੍ਗਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਦਰਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਵਜ੍ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤृष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇषੁ ਚ । ਸ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਯਾਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮ੍ ਅਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਆਹृਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਣ, ਪਰਸਪਰ ਨਹੀਂ।
ਭਵ ਬਹੁਲਨਿਸ਼ਾਨਿਤਾਨ੍ਤਨਿਦ੍ਰਾਤਿਮਿਰਮ੍ ਅਪਾਸ੍ਯ ਸਦੋਦਿਤਾਸ਼ਯਸ਼੍ਰੀਃ । ਦਨੁਸੁਤ ਵਨਿਤਾਵਿਲਾਸਰਮ੍ਯਾਂ ਚਿਰਮ੍ ਅਜਿਤਾਮ੍ ਉਪਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦੀ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਿਸਮਤ, ਜੋ ਦੈਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਸਨਰਾਮਰਕਿਨ੍ਨਰਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸਂਸਾਰਸ਼੍ ਚਚਾਲਾਸੁਰਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾਦਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਵ੍ਰਜੈਃ । ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਵਿਹਙ੍ਗੇਸ਼ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾਙ੍ਗਰੁਹੋਤ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਹੋਰ, ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ, ਪੱਛਮੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਤਾ।
ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸੁਰਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਭੋਗਿਭੋਗਾਸਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਵੇਤਾਬ੍ਜ ਇਵ षਟ੍ਪਦਃ
ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ 'ਤੇ ਭੌਰਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗਿਭੋਗਾਸਨੇ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਹਾਮਰੈਃ । ਪਾਤਾਲੇ ਦਾਨਵਾਧੀਸ਼ ਇਤਿ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੱਪ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਸਭ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏषਾ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਰਾਮ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਮਲਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦੀ ਬੋਧਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਐਨ੍ਦਵਦ੍ਰਵਸ਼ੀਤਲਾ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਤਾਂ ਮਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਬਹੁਦੁष੍ਕृਤਿਨੋ ऽਪਿ ਹਿ । ਧਿਯਾ ਵਿਚਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਰਾਤ੍ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਈ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਨ ਵਿਚਾਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ । ਯੋਗਵਾਕ੍ਯਵਿਚਾਰੇਣ ਕੋ ਨ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਸਧਾਰਨ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ?
ਅਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਤਦ੍ ਵਿਚਾਰੇਣ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਪਾਪਮੂਲਚ੍ਛਿਦਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਚਾਰਂ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪਾਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਮਾਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸਂਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰਯਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰੇ ਪਦੇ ਪਰਿਣਤਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਵਨੈਰ੍ ਮਨਃ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਂ ਭਗਵਨ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦਾ ਮਨ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਇਆ?
ਦ੍ਵਿਵਿਧਾ ਮੁਕ੍ਤਤਾ ਲੋਕੇ ਸਮ੍ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਨਘਾਕृਤੇ । ਸਦੇਹੈਕਾ ਵਿਦੇਹਾਨ੍ਯਾ ਵਿਭਾਗੋ ऽਯਂ ਤਯੋਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇਕ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਦੂਜੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਸੁਣੋ।
ਅਸਂਸਕ੍ਤਮਤੇਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗਾਦਾਨੇषੁ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਨੈषਣਾ ਤਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਾਮ੍ ਇਹ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਿਆਗ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸੈਵ ਦੇਹਕ੍ਸ਼ਯੇ ਰਾਮ ਪੁਨਰ੍ਜਨਨਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਵਿਦੇਹਮੁਕ੍ਤਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾ ਨਾਯਾਨ੍ਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਦੇਹ ਮੁਕਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ।
ਭृष੍ਟਬੀਜੋਪਮਾ ਭੂਯੋਜਨ੍ਮਾਙ੍ਕੁਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਹृਦਿ ਜੀਵਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਵਤਿ ਵਾਸਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਮੁੜ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਵਨੀ ਪਰਮੋਦਾਰਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਰਾਨੁਪਾਤਿਨੀ । ਆਤ੍ਮਧ੍ਯਾਨਮਯੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁषੁਪ੍ਤਸ੍ਥੇਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਹ ਵਾਸਨਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤੇ ਤਯੈਵਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਯਾ । ਸਤਿ ਦੇਹੇ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਤਕ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਸੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ऽਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਸਨਯਾ ਸ੍ਵਯਾ । ਬੋਧਮ੍ ਆਪ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਾਵਬੁਦ੍ਧਯਾ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਤਵਿਕ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਸਿੰਘ-ਸਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਬੋਧ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਹਰਿਰ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਤੇ । ਤਤ੍ ਤਥੈਵ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਤ੍ਮੈਵ ਕਾਰਣਮ੍
ਹਰੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਆਤਮਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੋਧਮ੍ ਏਤੁ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਯਦੈਵੇਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ । ਨਿਮੇषਾਦ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਦੈਵ ਤਦ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਬੋਧ ਮਿਲੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਸੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਕਾਰਣੇਨੈਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਰਣੇਨ ਚ । ਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਪੁਰ੍ ਆਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੀਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਪ ਹੀ ਨੇ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਵਲੋਕਨੇਨਾਸ਼ੁ ਮਾਧਵਃ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਮਾਧਵਾਰਾਧਨੇਨਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਵਲੋਕ੍ਯਤੇ
ਆਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਤੁਰੰਤ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਤਮ ਤੁਰੰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਰਾਘਵਾਤ੍ਮਾਵਲੋਕਨੇ । ਵਿਹਰਾਸ਼ੁ ਵਿਰਾਡਾਤ੍ਮਾ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਆਤਮ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਅਪਕ ਆਤਮ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸੁਖਾਸਾਰਵਤੀ ਰਾਮ ਸਂਸਾਰਪ੍ਰਾਵृਡ੍ ਆਤਤਾ । ਜਾਡ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ ਪਰਮਂ ਵਿਚਾਰਾਰ੍ਕਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਰਾਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਜੋ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਮੰਦਤਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਮਾਯੇਯਮ੍ ਅਤਿਭਾਸੁਰਾ । ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ ਨ ਧੀਰਾਂਸ੍ ਤੁ ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤੋ ਯਥਾ
ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ — ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ — ਇਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਇਆ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਯਕਸ਼ੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ।
ਆਤ੍ਮੇਚ੍ਛਯੈਵ ਘਨਤਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍ਤਰ੍ ਆਤ੍ਮੇਚ੍ਛਯੈਵ ਤਨੁਤਾਮ੍ ਉਪਯਾਤਿ ਕਾਲੇ । ਸਂਸਾਰਜਾਲਰਚਨੇਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਮਾਯਾ ਜ੍ਵਾਲੇਵ ਵਾਤਕਲਯਾਨਘ ਪਾਵਕਸ੍ਯ
ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਮਾਇਆ ਕਦੇ ਗਾੜ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਤਹੀਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਨਾਂਸ਼ੁਭਿਃ । ਨਿਰ੍ਵृਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਕਰੈਰ੍ ਓषਧਯੋ ਯਥਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।